• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Apologia

    Przeczytaj także...
    Godfrey Harold Hardy (ur. 7 lutego 1877 w Cranleigh w Wielkiej Brytanii, zm. 1 grudnia 1947 w Cambridge), matematyk angielski.Colley Cibber (ur. 6 listopada 1671 w Londynie, zm. 12 grudnia 1757 w Londynie) – angielski dramatopisarz, aktor i poeta, w latach 1730–1757 oficjalny poeta nadworny (poeta laureatus). W 1710 roku został jednym z zarządzających Theatre Royal przy Drury Lane.
    Do Diogneta (stgr. Ἐπιστολὴ πρὸς Διόγνητον Epistole pros Diogneton, łac. Epistula ad Diognetum, znane także jako List do Diogneta) – niewielka objętościowo (12 rozdziałów) apologia chrześcijańska anonimowego autora, dawniej przypisywana Justynowi. Powstała u schyłku II w. n.e., prawdopodobnie w Aleksandrii. Jest krótkim wykładem podstawowych zasad religii chrześcijańskiej, skierowanym do poganina. Składa się z krytyki pogaństwa i judaizmu, krótkiej katechezy i końcowych pouczeń. Najbardziej znaną częścią tekstu są rozdziały V i VI, przedstawiające rolę chrześcijan w świecie, która jest zbudowana w oparciu o paradoksalne antytezy.

    Apologia (gr. ἀπολογία = „obrona”, „mowa obrończa”) – gatunek literacki będący tekstem mówionym lub pisanym, poświęconym obronie jakiejś osoby, idei, sprawy lub dzieła, zawierającym jawną lub ukrytą ich pochwałę oraz odparcie zarzutów przeciwników. Apologia była gatunkiem częstym zwłaszcza w antycznej literaturze chrześcijańskiej. Znane są jednak również apologie żydowskie (np. Józef Flawiusz – Przeciw Apionowi). Apologia wywodzi się ze sztuki oratorskiej.

    Atenagoras z Aten (gr. Ἀθηναγόρας ὁ Ἀθηναῖος ur. 133, zm. 190). Jest on autorem tekstów: „Prośba za chrześcijanami” („Suplika w obronie chrześcijan”, Πρεσβεία περί χριστιανών), i „O zmartwychwstaniu” (Περί αναστάσεως νεκρών). Chrześcijaństwo, chrystianizm (gr. Χριστιανισμóς, łac. Christianitas) – monoteistyczna religia objawienia, bazująca na nauczaniu Jezusa Chrystusa zawartym w kanonicznych ewangeliach. Jej wyznawcy uznają w nim obiecanego Mesjasza i Zbawiciela, który ustanowił Królestwo Boże poprzez swoje Zmartwychwstanie. Kanon wiary chrześcijańskiej został spisany w Nowym Testamencie i przekazywany jest przez Kościoły.

    Najwcześniejsze apologie chrześcijańskie (II w. n.e.):

  • Kwadrat Apologeta, Apologia
  • Arystydes z Aten, Apologia
  • Aryston z Pelli, Dialog między Jazonem a Papiskusem
  • Justyn Męczennik, Pierwsza Apologia, Druga Apologia, Dialog z Żydem Tryfonem
  • Tacjan Syryjczyk, Mowa do Greków
  • Milcjades, Apologia filozofii chrześcijańskiej
  • Apolinary z Hierapolis, Mowa do cesarza
  • Atenagoras z Aten, Prośba za chrześcijanami, O zmartwychwstaniu umarłych
  • Teofil z Antiochii, Do Autolika
  • Meliton z Sardes, Apologia w obronie chrześcijan, Homilia paschalna
  • Justyn Męczennik, Do Diogneta
  • Hermiasz, Satyra z filozofów pogańskich
  • Inne apologie chrześcijańskie:

    Aryston z Pelli – znany jedynie z imienia pisarz wczesnochrześcijański z pierwszej połowy II wieku, jeden z pierwszych apologetów.Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.
  • Filip Melanchton, Apologia Konfesji Augsburskiej, obrona luteranizmu z r. 1531
  • Robert Barclay, An Apology for the True Christian Divinity, obrona kwakieryzmu z r. 1676
  • Inne apologie w literaturze:

  • Platon, Apologia, Obrona Sokratesa, opis obrony Sokratesa podany przez Platona
  • Ksenofont, Apologia, obrona Sokratesa w wersji Ksenofonta
  • Ksenofont, Agesilaos, apologia władcy Sparty i ustroju spartańskiego
  • Eupolemos, O królach Judei, apologia judaizmu w czasach hellenistycznych
  • Apulejusz, Apologia, czyli w obronie własnej księga o magii
  • Colley Cibber, Apologia Życia Colleya Cibbera, autobiografia autora z r. 1740 zajmująca się jego poezją i dramatopisarstwem
  • John Henry Newman, Apologia Pro Vita Sua, (Obrona Pewnego Życia) z 1864 r. broniąca Rzymskiego Katolicyzmu.
  • Godfrey H. Hardy, Apologia Matematyków, esej z 1940 r.
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Stanisław Kalinkowski, Wczesnochrześcijańska apologia grecka (II-V w.). Zarys rozwoju, w: Atenagoras z Aten, Prośba za chrześcijanami, O zmartwychwstaniu umarłych, przeł. Stanisław Kalinkowski, Warszawa 1985 IW PAX, s. 5-23.
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Apologetyka
  • Kwadrat Apologeta, Kwadrat z Aten, gr. Άγιος Κοδράτος, łac. Quadratus (I-II wiek) – apologeta, biskup Aten, święty chrześcijański.Filip Melanchton (właściwie Philipp Schwartzerd ur. 16 lutego 1497 roku w Bretten w Palatynacie, zm. 19 kwietnia 1560 roku w Wittenberdze) – reformator religijny, najbliższy współpracownik Marcina Lutra, współtwórca reformacji, profesor uniwersytetu w Wittenberdze, zreorganizował szkolnictwo i wprowadził szkołę humanistyczną w Niemczech, która stała się wzorcem dla szkół na Śląsku i Pomorzu.




    Warto wiedzieć że... beta

    Obrona Sokratesa – dzieło Platona, zaliczane do jego dialogów (chociaż w rzeczywistości jest prawie wyłącznie monologiem Sokratesa), przedstawiające treść trzech mów, jakie Sokrates wygłosił na procesie w 399 r. p.n.e., na którym został skazany na karę śmierci.
    Święty Justyn, Justyn Filozof, Justyn Męczennik, gr. Ἰουστῖνος ὁ Μάρτυρ, łac. Iustinus philosophus, cs. Muczenik Iustin Fiłosof (ur. ok. 100 we Flawii Neapolis w Palestynie, zm. ścięty mieczem między 163 a 167 w Rzymie) – filozof i apologeta tworzący w języku greckim. Wyznawał poglądy millenarystyczne. Zaliczony został do najstarszych pisarzy starochrześcijańskich, męczennik, święty Kościoła katolickiego i prawosławnego.
    Józef Flawiusz (hebr. Josef ben Matatia, stgr. ᾿Ιώσηπος Φλαύιος, łac. Iosephus Flavius, ur. 37, zm. po 94) – żydowski historyk pochodzący z rodu kapłańskiego. Józef pochodził z klasy Joariba, pierwszej klasy kapłańskiej w Izraelu. Jego pradziadek, Mattias Garbaty (ur. 135 p.n.e.), był po kądzieli wnukiem Jonatana Machabeusza. Był synem Mattiasa syna Józefa, jerozolimskiego kapłana.
    Jan Henryk Newman, ang. John Henry Newman (ur. 21 lutego 1801 w Londynie, zm. 11 sierpnia 1890 w Edgbaston w Birmingham) – angielski kardynał, filozof, teolog, pisarz, konwertyta, filipin (oratorianin, COr), najwybitniejszy przywódca anglokatolicyzmu, jeden z liderów Ruchu Oksfordzkiego, starszy brat Francisa Williama, błogosławiony Kościoła rzymskokatolickiego.
    Eupolemos (II wiek p.n.e.) – historyk grecki, autor zaginionego dzieła "O królach państwa żydowskiego". Według niego kultura egipska wywodzi się od patriarchów żydowskich.
    Apologetyka (łac. apologeticum, z gr. ἀπολογία) — dział teologii (teologia fundamentalna, której apologetyka jest wymiarem praktycznym) lub literatury zajmujący się obroną wiary – najczęściej chrześcijańskiej – przed zarzutami przeciwników oraz uzasadniający podstawowe prawdy wiary. Termin ten również dotyczyć może twórczości pisarskiej apologetów. Mianem tym określa się pisarzy wczesnochrześcijańskich z II w. działających w okresie po Ojcach Apostolskich. Zaliczani są do nich m.in. św. Justyn, Atenagoras z Aten, Arystydes z Aten, Teofil z Antiochii, Tertulian, Klemens Aleksandryjski, Meliton z Sardes, Tacjan Syryjczyk, Minucjusz Feliks, Apolinary z Hierapolis, Kwadratus.
    Meliton z Sardes (zm. ok. 180) – biskup Sardes koło Smyrny w zachodniej Anatolii, apologeta, ojciec Kościoła, święty prawosławny.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.016 sek.