• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Antoni Franciszek Wolski

    Przeczytaj także...
    Płock – miasto na prawach powiatu na Pojezierzu Dobrzyńskim i w Kotlinie Płockiej, nad Wisłą, w województwie mazowieckim, siedziba ziemskiego powiatu płockiego; historyczna stolica Mazowsza oraz stolica Polski w latach 1079-1138; siedziba rzymskokatolickiej kurii diecezji płockiej (1075); siedziba władz Kościoła Starokatolickiego Mariawitów i mariawickiej diecezji warszawsko-płockiej, port rzeczny, rafineria ropy naftowej (1964), szkoły wyższe, teatry, muzea.Sierpc – miasto w województwie mazowieckim, siedziba władz powiatu sierpeckiego, położone nad rzeką Sierpienicą przy jej ujściu do Skrwy. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa płockiego. Według danych z 31 grudnia 2010 r. miasto miało 18 815 mieszkańców.
    Zakroczym – miasto w woj. mazowieckim, w powiecie nowodworskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Zakroczym. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. warszawskiego. Leży na prawym brzegu Wisły.

    Antoni Franciszek Wolski (ur. 29 stycznia 1875 w Zakroczymiu, zm. 11 kwietnia 1954 w Bieżuniu) – lekarz polski, działacz społeczny.

    Życiorys[]

    Był synem Arkadiusza i Aliny z Kozłowskich. Ojciec, potomek arystokratycznego rodu Dunin-Wolskich, jako liberał odrzucił przydomek szlachecki; pracował jako komornik w Zakroczymiu. Po jego śmierci rodzina zamieszkała w Płocku, gdzie Alina Wolska prowadziła stancję, dodatkowo udzielając prywatnych lekcji muzyki. Antoni Wolski, wychowany w trudnych warunkach materialnych, ukończył płockie Gimnazjum Gubernialne; podjął następnie studia medyczne na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, uwieńczone dyplomem lekarza 9 listopada 1902. W 1903 zamieszkał w Żurominie, prowadząc tamże przez pięć lat praktykę lekarską. W 1908 osiadł w Bieżuniu, z którym pozostał związany do końca życia.

    Krzyż Zasługi – polskie cywilne odznaczenie państwowe, nadawane za zasługi dla Państwa lub obywateli, ustanowione na mocy ustawy z dnia 23 czerwca 1923 roku i nadawane do chwili obecnej.Uniwersytet Warszawski – polska uczelnia państwowa, założona 19 listopada 1816 roku w Warszawie. Najlepszy uniwersytet w Polsce według The Times Higher Education Supplement (QS World University Rankings). W rankingu szanghajskim (ARWU) z 2012 roku uczelnia została sklasyfikowana na miejscach 301-400. Według ogólnoświatowego rankingu szkół wyższych Webometrics Ranking of World Universities ze stycznia 2013, opracowanego przez hiszpański instytut Consejo Superior de Investigaciones Científicas uczelnia zajmuje 1. miejsce w Polsce wśród uniwersytetów, a na świecie 234. pośród wszystkich typów uczelni. Corocznie uniwersytet zajmuje 1-2 miejsce w rankingu polskich uczelni państwowych przeprowadzanych przez "Rzeczpospolitą" i "Perspektywy".

    W Bieżuniu prowadził w charakterze lekarza obwodowego lecznicę (na dziesięć łóżek), występował jako internista, położnik-ginekolog, rzadziej chirurg. Zaangażował się także w działalność społeczną; był od 1904 członkiem Rady Nadzorczej Oddziału w Bieżuniu Towarzystwa Kredytowego miasta Płocka, w 1910 współorganizował Kasę Oszczędnościowo-Pożyczkową w Bieżuniu i objął funkcję prezesa. W 1908 przy jego dużym udziale powstało Towarzystwo Ochotniczej Straży Ogniowej w Bieżuniu, dwa lata później Wolski został prezesem zarządu i pozostawał na tym stanowisku przez kilkadziesiąt lat – do 1945. Wolski podejmował również inicjatywy kulturalne, założył w Bieżuniu orkiestrę (1910) oraz zespół dramatyczny miejscowej inteligencji, w którym sam zazwyczaj pełnił obowiązki reżysera i odtwarzał główne role.

    Bieżuń (niem. Lauffen) – miasto w woj. mazowieckim, w powiecie żuromińskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Bieżuń, nad rzeką Wkrą. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. ciechanowskiego.Żuromin – miasto w północno-zachodniej części województwa mazowieckiego, leżące na Równinie Raciąskiej. Pełni funkcję ośrodka administracyjnego i gospodarczego. Jest siedzibą powiatu obejmującego 6 gmin oraz siedzibą gminy miejsko-wiejskiej Żuromin. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. ciechanowskiego.

    Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości i przekształceniach organizacyjnych w służbie zdrowia bieżuński szpitalik został zlikwidowany, co skutkowało utratą stałej pensji przez miejscowego lekarza. Utrzymywał się on w tym czasie z praktyki prywatnej, dodatkowo uzupełnionej o obowiązki lekarza domowego Ubezpieczalni Społecznej w Płocku. W ramach tej ostatniej funkcji sprawował opiekę nad 81 ubezpieczonymi i ich rodzinami.

    W latach okupacji został wysiedlony z mieszkania, ale mógł pozostać w Bieżuniu, a jego umiejętności lekarskie wykorzystywali również Niemcy w ambulatorium w Sierpcu. Oficjalnie leczył ubezpieczonych pracowników polskich, udzielał jednocześnie pomocy medycznej i materialnej członkom ruchu oporu, aczkolwiek sam do żadnej podziemnej organizacji nie należał. Po wojnie, mimo podeszłego wieku kontynuował pracę w Bieżuniu, także po 1949, kiedy ze względu na ciężką chorobę zmuszony był pozostawać w łóżku; będąc jedynym lekarzem w miejscowości przyjmował pacjentów w bezruchu, w pozycji półsiedzącej. Dopiero w 1952 podjął pracę w Bieżuniu inny lekarz.

    Od 1902 był żonaty (żona Janina Małkiewicz), miał jedną córkę Jadwigę, zmarłą na gruźlicę w 1936. Odznaczony był Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz szeregiem odznak strażackich. Zmarł 11 kwietnia 1954 w Bieżuniu i tamże został pochowany.

    Bibliografia[]

  • Andrzej Jerzy Papierowski, Jerzy Stefański, Płocczanie znani i nieznani. Słownik biograficzny, Książnica Płocka, Płock 2002, s. 643



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.03 sek.