• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Antena adaptacyjna

    Przeczytaj także...
    Radiolokacja – technika umiejscawiania, śledzenia i określania położenia obiektów powietrznych, naziemnych, kosmicznych w przestrzeni za pomocą fal elektromagnetycznych. Jest działem radiokomunikacji.Long Term Evolution (LTE) – standard bezprzewodowego przesyłu danych będący następcą systemów trzeciej generacji, rozwijany przez konsorcjum 3GPP. Głównymi celami nowego standardu jest zwiększenie możliwości telefonii komórkowej poprzez zwiększenie prędkości przesyłania danych, zmniejszenie opóźnień, zwiększenie efektywności spektralnej łączy radiowych, zmniejszenie kosztów transmisji danych, uproszczenie architektury.
    Technologia MIMO (ang. Multiple Input, Multiple Output) – rozwiązanie zwiększające przepustowość sieci bezprzewodowej polegające na transmisji wieloantenowej zarówno po stronie nadawczej, jak i po stronie odbiorczej. Zastosowanie techniki MIMO posiada wiele korzyści, do których należą:

    Antena adaptacyjnaukład antenowy, którego zadaniem jest naprowadzenie wiązki głównej stacji bazowej na aktualne położenie ruchomego terminala użytkownika (UE) i podążanie z położeniem wiązki wraz z jego ruchem w czasie rzeczywistym. Zaletą takiego rozwiązania jest ograniczenie zakłóceń interferencyjnych, lepsze wykorzystanie widma oraz poprawa efektywności energetycznej systemu.

    Evolved High Speed Packet Access (HSPA+) - standard bezprzewodowej komunikacji szerokopasmowej zdefiniowany przez konsorcjum 3GPP i opisany w zbiorze dokumentów oznaczonym jako Release 7. Technologia zapewnia mobilny dostęp do internetu z szybkością dosyłową do 42 Mb/s oraz wysyłanie do 11 Mb/s (wersja Dual-Cell HSPA+ wspiera odpowiednio 56Mb/s oraz 22Mb/s). HSPA+ jest ewolucją standardu HSPA, na HSPA składają się natomiast technologie HSUPA (High Speed Uplink Packet Access - szybka transmisja pakietów od klienta) oraz HSDPA (High Speed Downlink Packet Access - szybka transmisja pakietów do klienta).Interferencja (łac. inter – między + ferre – nieść) – zjawisko powstawania nowego, przestrzennego rozkładu amplitudy fali (wzmocnienia i wygaszenia) w wyniku nakładania się (superpozycji fal) dwóch lub więcej fal. Warunkiem trwałej interferencji fal jest ich spójność, czyli korelacja faz i częstotliwości.

    System antenowy tego typu składa się z pewnej liczby elementów antenowych połączonych z urządzeniem radiowym za pomocą procesora adaptacyjnego, gdzie przetwarzane są sygnały wejściowe. Na wyjściu sygnał musi spełniać kryterium adaptacyjne:

  • SNIR (Signal to Noise Interference Ratio) - stosunek sygnału użytecznego do sumarycznej wartości sygnałów zakłócających wraz z szumami,
  • LMS (Least Mean Square) - kryterium minimalnej wartości błędu średniokwadratowego pomiędzy sygnałem sumacyjnym a sygnałem odniesienia.
  • Anteny adaptacyjne stosowane są np. w radiolokacji, to wciąż nie są powszechne w telefonii komórkowej. Zastosowanie technologii anten adaptacyjnych w telefonii komórkowej leży w obszarze zainteresowań dostawców sprzętu telekomunikacyjnego. Teoria anten adaptacyjnych jest znana od lat, natomiast dopiero obecnie wydajność procesorów zapewniła obróbkę sygnału w czasie rzeczywistym pozwalając na dalszy rozwój technologii. Technologia anten adaptacyjnych jest kolejnym etapem rozwoju sieci komórkowych i jest przede wszystkim przenaczona do zastosowania w sieciach LTE (są próby dla HSPA+). Dynamiczne formowanie wiązki umożliwia dobór optymalnego kierunku transmisji i odbioru sygnału dopasowanego do aktualnych warunków propagacyjnych. W antenach adaptacyjnych stosowane są różne poziomy inteligencji: od stosunkowo prostego przełączania pomiędzy predefinowanymi wiązkami po optymalne formowanie wiązki wraz z optymalizacją kształtu charakterystyki w płaszczyznie poziomej lub pionowej. Anteny adaptacyjne pozwalają na zwiększenie efektywności wykorzystania pasma i docelowo obniżenie poziomu zużycia energii. Rozwiązania softwarowe stosowane w antenach adaptacyjnych bazują na koncepcji zwiększenia efektywności w dwóch obszarach: selektywnej transmisji w kierunku do UE (downlink) i selektywnego odbioru (uplink). Do rozwiązań poprawiających efektywność łącza do UE zalicza się: podział sektora obsługiwanego przez antenę na pod-obszary (zarówno z ponownym wykorzystaniem zasobów radiowych, jak i bez ponownego wykorzystania nośnych), przełączanie wiązek w płaszczyźnie poziomej lub pionowej, dobór pochylenia wiązki dla użytkownika UST (user specyfic tilt) bazujący na wyborze jednej z predefinowanych wiązek o ustalonym kącie nachylenia w płaszczyźnie pionowej. Do rozwiązań poprawiających efektywność łącza od UE (uplink) zalicza się mechanizmy formowania charakterystyki odbiorczej bazujące na post-procesingu wielodrogowego sygnału odbieranego przez zintegrowane elementy radiowe.

    Telefonia komórkowa - infrastruktura telekomunikacyjna (oraz procesy związane z jej budową i eksploatacją), umożliwiająca abonentom bezprzewodowe połączenia na obszarze złożonym z tzw. komórek (ang. cells), obszarów kontrolowanych przez poszczególne anteny stacji bazowych. Charakterystyczną cechą tego typu telefonii jest zapewnienie użytkownikowi mobilności, może on zestawiać połączenia (oraz połączenia mogą być zostawione do niego) na terenie pokrytym zasięgiem radiowym związanym ze wszystkimi stacjami bazowymi w danej sieci.Antena – urządzenie zamieniające fale elektromagnetyczne na sygnał elektryczny i odwrotnie. Jest niezbędnym elementem składowym każdego systemu radiokomunikacji. W XX w. najbardziej rozpowszechnione były anteny odbiorników radiowych i telewizyjnych; w XXI w. antena częściej kojarzona jest z elementem wyposażenia radia samochodowego, bezprzewodowych sieci komputerowych lub z odbiorem sygnałów TV z satelitów.

    Zobacz też[]

  • MIMO
  • interferencja
  • Przypisy

    1. Jarosław Szóstka: Fale i anteny. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 2001, s. 355-357. ISBN 83-206-1414-7.
    (window.RLQ=window.RLQ||).push(function(){mw.log.warn("Gadget \"edit-summary-warning\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"wikibugs\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"ReferenceTooltips\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"main-page\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");});
    Stacja przekaźnikowa, stacja bazowa, BTS (ang. Base Transceiver Station) – w systemach łączności bezprzewodowej (np. popularnym GSM) urządzenie (często z wysokim masztem), wyposażone w antenę fal elektromagnetycznych, łączące terminal ruchomy (telefon komórkowy, pager) z częścią stałą cyfrowej sieci telekomunikacyjnej.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.02 sek.