• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Antena Ground Plane

    Przeczytaj także...
    Długość fali – najmniejsza odległość pomiędzy dwoma punktami o tej samej fazie drgań (czyli pomiędzy dwoma powtarzającymi się fragmentami fali – zob. rysunek). Dwa punkty fali są w tej samej fazie, jeżeli wychylenie w obu punktach jest takie samo i oba znajdują się na etapie wzrostu (lub zmniejszania się). Jeżeli w jednym punkcie wychylenie zwiększa się a w drugim maleje, to punkty te znajdują się w fazach przeciwnych.Dipol prosty − najczęściej stosowany typ anten dipolowych. Kształt promieniowania dipola prostego zależy przede wszystkim od jego długości. Wraz ze wzrostem długości dipola kształt promieniowania zwęża się, a więc wzrasta kierunkowość anteny, czyli tzw. również zysk . Dla długości dipola l=1/4 λ szerokość charakterystyki na poziomie połowy mocy (dla napięcia poziom 0,707) wynosi około 90°. Kolejno dla: l=1/2 λ - 78°, l=λ - 48°. Przy długości dipola większej niż długość fali zaczyna pojawiać się więcej wiązek. Przykładowo dla l=3/2 λ jest ich aż sześć. Dzieje się tak dlatego, że dla długości większych niż długość fali prąd płynie w różnych kierunkach i powoduje zmniejszenie wypadkowego pola w kierunku osi y, a zwiększenie w innych kierunkach.
    Charakterystyka promieniowania to najważniejszy obok kąta połowy mocy, kierunkowości i zysku energetycznego parametr anteny.
    Antena z trzema prętami przeciwwagi

    Przeciwwaga anteny – przewodząca płaszczyzna (nazywaną również płaszczyzną uziemienia, co bywa mylące, bo nie zawsze jest uziemiona) lub zestaw prętów. Antena z przeciwwagą często występuje pod nazwą antena GP (od angielskiego terminu ground plane).

    Antena dookolna (izotropowa) to antena, której fale rozchodzą się z jednakowym natężeniem w każdym kierunku [definicja klasyczna anteny izotropowej].

    Przeciwwaga (zwykle uziemiona) zwiększa sprawność anteny, ponieważ odbija część fal radiowych, które byłyby pochłonięte przez ziemię (nie mylić z uziemieniem) i zamienione na energię cieplną. Gdyby ziemia przewodziła tak dobrze jak miedź, stanowiłaby naturalną przeciwwagę, praktycznie bez strat energii. Straty energii wynikają wyłącznie z obecności materii częściowo przewodzącej. Obecność idealnych przewodników nie daje strat, ale zmienia charakterystykę promieniowania anteny. Jeśli przeciwwaga jest dostatecznie rozległa i wykonana z idealnego przewodnika, zachowuje się jak brakujące ramię pionowego dipola, co można porównać do efektu, jaki daje zwierciadło dla przyłożonego prostopadle świecącego pręta (na przykład świetlówki).

    Płaszczyznę przeciwwagi tworzą zwykle trzy lub cztery pręty (również myląco nazywane przeciwwagami) o długości co najmniej λ/4 (ćwierć długości fali), połączone z sobą i odchodzące od podstawy anteny. Promiennik stanowi jeden pręt pionowy, o długości λ/4. Liczba i kąt nachylenia prętów przeciwwagi wpływa na rezystancję wejściową anteny. Przy trzech prętach i kącie nachylenia równym 90° opór wynosi 35 Ω, przy 135° rośnie do 50 Ω, a przy 180° antena zamienia się w pionowy dipol prosty, osiągając 75 Ω.

    Końce przeciwwag powinny być dobrze izolowane od promiennika. Przy dłuższych falach, gdy promiennik (maszt) jest wysoki, zastosowanie izolatora jest kłopotliwe. Ponieważ dolny punkt anteny ma niewielki potencjał względem ziemi, może on zostać uziemiony, a zasilanie odbywa się wówczas poprzez transformator gamma.

    Karoseria pojazdu jako przeciwwaga[ | edytuj kod]

    Jako "naturalna" (i ze swej natury nieuziemiona) przeciwwaga często wykorzystywana jest karoseria pojazdu. Na przykład, dla częstotliwości 150MHz długość fali wynosi 2 metry, więc jeśli na środku dachu pojazdu umieścimy pionowy promiennik o długości 2m/4 = 50cm, blaszana karoseria pojazdu będzie skuteczną przeciwwagą jeśli jej poziome wymiary będą nie mniejsze od dysku o średnicy 1 metra.

    Charakterystyka promieniowania anteny GP w płaszczyźnie poziomej jest w przybliżeniu dookólna i zależy od liczby prętów przeciwwagi (im więcej prętów, tym większa symetria). Dla przeciwwagi w postaci przewodzącego poziomego dysku zachodzi pełna symetria, która przekłada się na charakterystykę doskonale dookolną.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Zdzisław Bieńkowski, Edmund Lipski: Amatorskie anteny KF i UKF. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1978, s. 413–416.



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.765 sek.