• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Andrzej Czaja

    Przeczytaj także...
    Dysertacja – pisemna praca naukowa (praca dyplomowa) pisana w celu uzyskania stopnia naukowego, zazwyczaj w formie rozprawy. W Polsce napisanie i przedstawienie do recenzji dysertacji jest warunkiem koniecznym otrzymania stopnia doktora.Teologia (gr. θεος, theos, „Bóg”, + λογος, logos, „nauka”) – dyscyplina wiedzy posługująca się metodami filozoficznymi w wyjaśnianiu świata w jego relacji do Boga. Klasycznie uznawana za dziedzinę naukową, także w Polsce znajduje się na liście dziedzin naukowych, ustalonej przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów. Stanowi metodyczne studium prawd religijnych objawionych przez Boga, w myśl maksymy (łac.) fides quaerens intellectum – wiara szukająca zrozumienia. Współcześnie zasadność uznawania pytań o Boga za naukowe jest kwestionowana. Według części autorów teologia nie spełnia współczesnych wymagań stawianych nauce, chociażby poprzez brak weryfikowalności stawianych przez nią hipotez oraz oparcie na dogmatach jako punkcie wyjściowym swoich rozważań zamiast na metodzie naukowej, czy paradygmatach naukowych. Polemikę z tymi zarzutami przedstawił m.in. papież Benedykt XVI w Wykładzie ratyzbońskim.
    Diecezja opolska (łac.: Dioecesis Opoliensis, niem. Bistum Oppeln) - jedna z 3 diecezji obrządku łacińskiego w metropolii katowickiej w Polsce ustanowiona Administraturą Apostolską zachodniej części Górnego Śląska w okresie 1945-1972, którą kierował m.in. kard. Bolesław Kominek, ustanowiona diecezją w 1972 przez papieża Pawła VI bullą Episcoporum Poloniae coetus.
    Od lewej: bp Andrzej Czaja (promotor), ks. prof. Stanisław Celestyn Napiórkowski (doktorant), rektor prof. Stanisław Nicieja, ks. prof. Tadeusz Dola podczas uroczystości nadania doktoratu honoris causa na Uniwersytecie Opolskim

    Andrzej Konrad Czaja (ur. 12 grudnia 1963 w Oleśnie) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor habilitowany nauk teologicznych, biskup diecezjalny opolski od 2009.

    Wielki Kanclerz – najwyższy zwierzchnik na uniwersytecie katolickim. Wykonuje nad uniwersytetem władzę kościelną, będąc łącznikiem pomiędzy uniwersytetem a władzą kościelną. Nie posiada jednak władzy akademickiej, która jest zarezerwowana rektorowi.Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II (KUL, łac. Catholica Universitas Lublinensis Ioannis Pauli II) – niepubliczny katolicki uniwersytet mieszczący się w Lublinie, posiadający pełne prawa uczelni publicznej i finansowany z budżetu państwa na zasadach uczelni publicznych. Założony w 1918, do 1928 pod nazwą Uniwersytet Lubelski, od 16 października 2005, na podstawie uchwały Senatu zatwierdzonej przez Episkopat Polski, uczelnia zmieniła nazwę na Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II. W 1938 roku KUL uzyskał prawo do nadawania stopni naukowych.

    Życiorys[]

    Urodził się 12 grudnia 1963 w Oleśnie. W latach 1978–1982 kształcił się w Liceum Ogólnokształcącym im. Lotników Polskich w Oleśnie, gdzie zdał egzamin dojrzałości. W latach 1982–1988 studiował w Seminarium Śląska Opolskiego w Nysie. Święcenia diakonatu otrzymał 25 października 1987 w Nysie przez posługę Gerarda Kusza, biskupa pomocniczego opolskiego, natomiast święceń prezbiteratu udzielił mu 11 czerwca 1988 w Kluczborku inny biskup pomocniczy opolski Jan Bagiński. W latach 1989–1993 odbył studia specjalistyczne w zakresie teologii dogmatycznej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie w 1994 uzyskał doktorat na podstawie dysertacji Jedna Osoba w wielu osobach. Pneumatologiczna eklezjologia Heriberta Mühlena. W latach 1996–1998 przebywał na stypendium naukowym w Ekumenicznym Instytucie Johanna Adama Möhlera w Padeborn, gdzie przygotowywał rozprawę habilitacyjną Credo in Spiritum Vivificantem. Pneumatologiczna interpretacja Kościoła jako komunii w posoborowej teologii niemieckiej. W 2003 na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim zdał kolokwium habilitacyjne, po którym uzyskał habilitację z nauk teologicznych w zakresie teologii dogmatycznej.

    Habilitacja (z łac. habilitas – zdatność, zręczność) – posiadające różny zakres, w zależności od sytuacji prawnej w danym kraju, uprawnienie do:Biskupi opolscy – biskupi diecezjalni i biskupi pomocniczy diecezji opolskiej, a także ordynariusze i biskupi pomocniczy Administracji Apostolskiej Śląska Opolskiego ze stolicą w Opolu.

    W latach 1988–1989 był wikariuszem w parafii św. Józefa w Zabrzu. W 2005 został kapelanem wspólnoty modlitewnej przy parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Raciborzu.

    W 1993 został asystentem, a w 1999 adiunktem na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 1994 objął stanowisko adiunkta na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Opolskiego, a w 2005 stanowisko profesora Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 2004 został mianowany kierownikiem Katedry Pneumatologii i Eklezjologii na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, a także kierownikiem Katedry Zasad Ekumenizmu na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Opolskiego. Objął również funkcję kuratora Katedry Teologii Rodziny Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W latach 1999–2003 był kuratorem Koła Naukowego Teologów Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, organizując w tym czasie Tygodnie Eklezjologiczne. Pełnił funkcję sekretarza Rady Wydziału Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Był współautorem reformy studiów teologicznych na tym uniwersytecie. Koordynował zjazd absolwentów z okazji 75-lecia KUL-u. W latach 1995–2000 pełnił funkcję sekretarza Sekcji Dogmatycznej Teologów Polskich. Wszedł w skład Rady Naukowej Laboratorium „Więzi”. Wraz z Elżbietą Adamiak i Józefem Majewskim napisał podręcznik akademicki teologii dogmatycznej Dogmatyka, opracował również hasła do Leksykonu Duchowości Katolickiej i Leksykonu Teologii Fundamentalnej.

    Biskup diecezjalny – biskup, któremu powierzono aktualnie istniejącą diecezję. Potocznie wobec biskupa diecezjalnego używa się również określenia biskup ordynariusz.Wikariusz (łac. vicarius) – zastępca w Kościele katolickim i Kościele ewangelickim. W Kościele baptystycznym jest to nieordynowany duchowny przygotowujący się do ordynacji pastorskiej

    14 sierpnia 2009 papież Benedykt XVI mianował go biskupem diecezjalnym diecezji opolskiej. 29 sierpnia 2009 otrzymał święcenia biskupie i odbył ingres do bazyliki katedralnej Podwyższenia Krzyża Świętego w Opolu. Głównym konsekratorem był arcybiskup Alfons Nossol, poprzedni biskup diecezjalny opolski, zaś współkonsekratorami Damian Zimoń, arcybiskup metropolita katowicki, i Jan Wieczorek, biskup diecezjalny gliwicki. Za swoje zawołanie biskupie przyjął słowa „Astare coram Te et Tibi ministrare” (Trwać przed Tobą i Tobie służyć). Jako biskup diecezjalny opolski objął urząd wielkiego kanclerza Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego.

    Kapelan – duchowny w Kościele rzymskokatolickim, prawosławnym, greckokatolickim, anglikańskim i ewangelickim, spełniający funkcje liturgiczne przy kaplicy zakonnej, szpitalnej lub przydzielony przez władzę kościelną do obsługi duszpasterskiej pewnej grupy osób lub środowisk (np. kapelan wojskowy, więzienny, szpitalny, uczelniany). Kapelanem nazywany bywa także duchowny diecezjalny bądź zakonny pomagający biskupowi przy czynnościach biskupich i będący jego sekretarzem.Jan Bagiński (ur. 31 maja 1932 w Kamionce) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy opolski w latach 1985–2009, od 2009 biskup senior diecezji opolskiej.

    W ramach prac Konferencji Episkopatu Polski objął funkcję przewodniczącego Komisji Nauki Wiary i Zespołu ds. Ruchów Intronizacyjnych, a także został członkiem: Zespołu ds. Kontaktów z Polską Radą Ekumeniczną, Zespołu ds. Stypendiów Naukowych i Językowych, Rady ds. Ekumenizmu oraz Rady Stałej.

    Stanisław Celestyn Napiórkowski OFMConv (ur. 3 września 1933 we wsi Mroczki Małe, gmina Chrościce, pow. miński) – polski teolog, ksiądz, franciszkanin. Od 1983 profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Zajmuje się dogmatyką, mariologią, ekumenizmem.Gerard Alfons Kusz (ur. 23 października 1939 w Dziergowicach) – polski biskup rzymskokatolicki, doktor teologii, biskup pomocniczy opolski w latach 1985–1992, biskup pomocniczy gliwicki od 1992.

    W 2014 był współkonsekratorem podczas sakry biskupa pomocniczego opolskiego Rudolfa Pierskały.

    Przypisy[]

    1. Trzy decyzje papieskie dotyczące diecezji opolskiej. episkopat.pl (arch.), 2009-08-14. [dostęp 2016-01-17].
    2. Sylwetka biskupa nominata. diecezja.opole.pl. [dostęp 2013-01-15].
    3. M. Dragon: Biskup Andrzej Czaja w oleskim ogólniaku: – Studenci nazwali mnie Rzeźnikiem Roku. nto.pl, 2009-11-06. [dostęp 2013-01-15].
    4. Andrzej Czaja (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2014-01-11].
    5. Ks. Andrzej Czaja nowym biskupem opolskim. ekai.pl, 2009-08-14. [dostęp 2012-05-10].
    6. Rinuncia del Vescovo di Opole (Polonia) e nomina del successore (wł.). press.vatican.va, 2009-08-14. [dostęp 2013-12-22].
    7. Decyzje Ojca Świętego dotyczące ordynariusza diecezji opolskiej. episkopat.pl (arch.), 2009-08-14. [dostęp 2013-05-31].
    8. Diecezja opolska ma nowego biskupa. ekai.pl, 2009-08-29. [dostęp 2012-05-10].
    9. Odezwa Biskupa Opolskiego w związku z tegorocznymi święceniami kapłańskimi. diecezja.opole.pl. [dostęp 2013-01-15].
    10. Umowa między Przewodniczącym Konferencji Episkopatu Polski i Biskupem Opolskim a Ministrem Edukacji Narodowej w sprawie Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Opolskiego. wt.uni.opole.pl (arch.). [dostęp 2016-02-28].
    11. Andrzej Czaja na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2013-01-15].
    12. 362. zebranie plenarne Konferencji Episkopatu Polski. ekai.pl, 2013-06-22. [dostęp 2013-06-26].
    13. Rada Stała. episkopat.pl. [dostęp 2016-07-04].

    Linki zewnętrzne[]

  • Andrzej Czaja na stronie diecezji opolskiej [dostęp 2013-01-15]
  • Nota biograficzna Andrzeja Czai na stronie diecezji opolskiej [dostęp 2012-04-10]
  • Andrzej Czaja na stronie Konferencji Episkopatu Polski [dostęp 2013-07-16]
  • Andrzej Czaja w bazie catholic-hierarchy.org (ang.) [dostęp 2011-02-15]
  • Andrzej Czaja w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2011-02-15]
  • Sakra − święcenia duchowne w kościołach chrześcijańskich, najczęściej dotyczy święceń biskupich. Niegdyś sakrę nadawano nowo wybranym królom, w formie namaszczenia na stanowisko.Sakrament święceń, święcenia kapłańskie, kapłaństwo, święcenia – sakrament w Kościele katolickim, także Kościołach prawosławnych, anglikańskich i starokatolickich, który nadaje władzę uświęcania, tj. udzielania innych sakramentów.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Tadeusz Antoni Dola (ur. 1951 w Zabrzu) – polski prezbiter katolicki, teolog, specjalizujący się w teologii fundamentalnej.
    Stanisław Sławomir Nicieja (ur. 4 października 1948 w Strzegomiu) – polski historyk i historyk sztuki XIX i XX wieku, profesor nauk humanistycznych, trzykrotny rektor Uniwersytetu Opolskiego, senator V kadencji.
    Ingres (łac. ingressus – wejście, wkroczenie) – uroczysty wjazd, uroczyste objęcie władzy przez biskupa ordynariusza nad diecezją.
    Olesno (śl. Òleszno, niem. Rosenberg) – miasto w woj. opolskim, siedziba gminy Olesno i powiatu oleskiego. Historycznie leży na Górnym Śląsku. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. częstochowskiego. Położone jest nad rzeką Stobrawą. Stacja kolejowa Olesno Śląskie.
    Kościół katedralny Świętego Krzyża w Opolu – rzymskokatolicki kościół parafialny, a także katedralny, zlokalizowany w Opolu.
    Adiunkt (łac. adiunctus – dołączony) – stanowisko w szkołach wyższych i placówkach naukowo-badawczych dla pracowników naukowych lub naukowo-dydaktycznych posiadających stopień naukowy doktora lub doktora habilitowanego. W przeciwieństwie do samodzielnych pracowników nauki określani są czasem mianem pomocniczych pracowników nauki. Na niektórych polskich uczelniach jest przyjętym zwyczajem, że po obronieniu habilitacji naukowiec uzyskuje stanowisko profesora, jednak na wielu uczelniach nie jest to automatyczne i zależy bardziej zarówno od polityki wydziału, jak i dostępności etatów (finansowania).
    Jan Walenty Wieczorek (ur. 8 lutego 1935 w Bodzanowicach) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy opolski w latach 1981–1992, biskup diecezjalny gliwicki w latach 1992–2011, od 2011 biskup senior diecezji gliwickiej.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.041 sek.