Anchnesmerire II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Anchnesmerire II, Anchnespepi II – żona władcy starożytnego Egiptu Pepiego I z VI dynastii.

Urząd wezyra pojawił się już w czasach Starego Państwa, a jego znaczenie w państwie egipskim stopniowo wzrastało. Od czasów Średniego Państwa (XII dynastia) cały aparat zarządzania państwem został w większej części oparty na urzędzie wezyra i podległych mu niższych urzędnikach. Od czasów XVIII dynastii faraon mianował dwóch wezyrów – po jednym dla Egiptu Górnego i Dolnego, aby uniknąć kumulacji władzy w jednych rekach): Wezyra Północy – z siedzibą w Memfis zarządzającego Dolnym Egiptem oraz Wezyra Południa – z siedzibą w Tebach zarządzającego Górnym Egiptem.Abydos (eg. Abdżu, arab. Arabat El-Madfurnah – Pogrzebany Arabat) – starożytne miasto w Górnym Egipcie, obecnie maleńka wioska na zachodnim brzegu Nilu. W starożytności w pobliżu znajdowało się miasto Tinis, z którego, zgodnie z przekazem, miał pochodzić Narmer.

Była córką dostojnika górnoegipskiego, prawdopodobnie nomarchy z Abydos. Jej siostrą była Anchnesmerire I, bratem Dżau, a synem jej i Pepiego I był Pepi II.

Była trzecią z kolei żoną Pepiego I, po Nubunet, oskarżonej o spisek przeciwko mężowi, i swojej starszej siostrze Anchnesmerire I, która zmarła przedwcześnie. Jej pierwotne imię brzmiało Nebet, imię Anchnesmerire było imieniem koronacyjnym. Otrzymała ona od swojego męża tytuł wezyra, który najprawdopodobniej był tylko tytułem honorowym, niemniej był to przypadek niezwykły w historii Egiptu tego okresu (Schneider). W początkowym okresie rządów swojego syna (do osiągnięcia przez niego pełnoletniości) sprawowała funkcję regentki.

Regent – uprawniona osoba, sprawująca władzę w imieniu monarchy, gdy ten nie może wykonywać swoich obowiązków, np. z powodu małoletności, nieobecności w kraju lub poważnej choroby.Starożytny Egipt (egip. Kemet, Czarna Ziemia) – wysoko rozwinięta cywilizacja starożytnego Bliskiego Wschodu położona w północno-wschodniej Afryce w dolinie i delcie Nilu (z oazami Pustyni Libijskiej włącznie). W okresie największego rozkwitu (Nowe Państwo) obejmująca swoim zasięgiem także Nubię (Kusz) oraz Punt na południu, Syropalestynę (Retenu) na północnych rubieżach azjatyckich, oraz tereny libijskie na północnym zachodzie.

Pochowana została w piramidzie w Sakkarze, w pobliżu piramidy swojego męża.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Nicolas Grimal: Dzieje starożytnego Egiptu. Warszawa: Państ. Instytut Wydawniczy, 2004, s. 91. ISBN 83-06-02917-8.
  • Bogusław Kwiatkowski: Poczet faraonów. Warszawa: Iskry, 2002, s. 182, 189. ISBN 83-207-1677-2.
  • Thomas Schneider, Renata Darda-Staab, Elżbieta Jeleń, Zbigniew Pisz: Leksykon faraonów. Warszawa, Kraków: Wydaw. Naukowe PWN, 2001, s. 219. ISBN 83-01-13479-8.
  • VI dynastia – dynastia władców starożytnego Egiptu, panowała w latach 2347–2216 p.n.e. Uważa się , że członkowie tej dynastii nie byli w żaden sposób spokrewnieni z członkami poprzednich dynastii panujących. Nomarcha – (z gr.- nomarches, nomorchos od nomos - pastwisko, okręg, prowincja; egip. adż-mer lub heka-hut) Nomarchowie w starożytnym Egipcie byli wyższymi urzędnikami i zarządcami nomów, kierowali pracą niższych urzędników, ich obowiązkiem było złożyć szczegółowy raport przed królem o stanie zasobów państwowych. Kariera Nomarcha była uzależniona od łaski władcy. (gr. nom, egip. sepat).




    Warto wiedzieć że... beta

    Pepi II – NeferKaRe – władca starożytnego Egiptu z okresu Starego Państwa, z VI dynastii, syn faraona Pepiego I i królowej Anchnesmerire II (egip. Merire-żyje-dla-niej).

    Reklama