• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Amunicja zespolona

    Przeczytaj także...
    Królestwo Prus (niem. Königreich Preußen) – oficjalny tytuł państwa prusko-brandenburskiego po 1701, wraz z pozostałymi domenami dynastii Hohenzollernów w latach 1701-1918, od 1871 wchodzące w skład Cesarstwa Niemieckiego. Terytorium Królestwa Prus obejmowało dwie trzecie całego obszaru Cesarstwa Niemieckiego.Amunicja bezłuskowa – amunicja zespolona lub rozdzielnego ładowania niezawierająca łuski. Jest stosowana w lufowej broni palnej z uszczelnioną komorą nabojową. Ładunek miotający jest w niej umieszczony bezpośrednio. Może on występować w postaci stałej (luźne ziarna prochowe umieszczone np. w woreczkach lub w postaci wyprasek dostosowanych kształtem i wymiarami do komory nabojowej) albo w postaci płynnej. Do amunicji tej zalicza się niektóre wzory amunicji artyleryjskiej, która jest przystosowana do dział posiadających zamki z uszczelniaczem plastycznym Bange′a. Amunicja bezłuskowa jest lżejsza i tańsza w produkcji od amunicji posiadającej łuskę.
    Rozdzielne ładowanie - rodzaj ładowania broni palnej, w której materiał miotający i pocisk nie są połączone w jeden nabój, ale są oddzielnymi elementami i muszą być umieszczane w broni oddzielnie. Ten rodzaj ładowania występuje w w większości modeli broni odprzodowej i niektórych modelach broni artyleryjskiej.
    Amunicja zespolona różnych kalibrów
    Półprzekrój współczesnego naboju strzeleckiego.

    Amunicja zespolona (amunicja scalona) – rodzaj amunicji do broni palnej, w której pocisk, ładunek miotający (prochowy) i spłonka połączone są w całość za pomocą łuski.

    Amunicję scaloną opatentowano i zademonstrowano po raz pierwszy w 1812 roku. Autorem wynalazku z 1808 roku, ulepszonego po syntezie piorunianu rtęci w 1809 roku był francuski rusznikarz szwajcarskiego pochodzenia Samuel Johannes Pauly. Podczas zorganizowanego przez siebie pokazu oddał 22 celne strzały w czasie, jakiego żołnierz armii napoleońskiej potrzebował na oddanie strzału, załadowanie broni i ponowne zajęcie pozycji strzeleckiej. Po upadku Napoleona Pauly popadł w niełaskę i zmuszony został do opuszczenia Francji. Brakuje wiarygodnych informacji o szczegółach budowy amunicji jego pomysłu, gdyż patent z 29 września 1812 r. uległ zniszczeniu. Można jednak przypuszczać, że amunicja posiadała papierową łuskę i spłonkę własnego pomysłu umieszczoną wewnątrz ładunku prochu, gdyż właśnie takiej konstrukcji użyli w 1836 r. zarówno współpracujący z Paulym Casimir Lefaucheux, jak i jego uczeń Johann Nikolaus von Dreyse. Ulepszony karabin Dreyse wprowadzono na uzbrojenie armii w Królestwie pruskim w 1841 roku. Wprowadzenie nabojów scalonych zrewolucjonizowało i znacznie przyspieszyło proces ładowania broni. Od końca XIX wieku w broni strzeleckiej stosuje się niemal wyłącznie naboje scalone. Prowadzone są również eksperymenty z amunicją bezłuskową.

    Amunicja – ogół rakiet, nabojów artyleryjskich, min, bomb lotniczych, torped, bomb głębinowych, granatów ręcznych oraz naboje do broni strzeleckiej.Broń strzelecka jest to broń palna przystosowana do amunicji strzeleckiej, której kaliber nie przekracza na ogół (z wyjątkiem wyspecjalizowanych środków np. granatników, rusznic przeciwpancernych) 20 mm. Do broni strzeleckiej zaliczamy także granaty ręczne.

    W artylerii oprócz nabojów scalonych stosuje się wciąż amunicję rozdzielnego ładowania dla dział większych kalibrów (pocisk i łuska osobno, ewentualnie woreczki z prochem).

    Zobacz też[]

  • amunicja rozdzielnego ładowania
  • amunicja bezłuskowa
  • Bibliografia[]

  • F. M. Warminster: Ilustrowana Encyklopedia. Broń strzelecka XIX wieku. Kraków: Espadon, 1995. ISBN 83-85489-14-2.
  • Paweł Morawski: Elaboracja kulowej amunicji myśliwskiej i sportowej. Kraków: 2008. ISBN 978-83-7323-984-5.
  • Piorunian rtęci(II) (rtęć piorunująca), Hg(CNO)2 – nieorganiczny związek chemiczny, stosowany jako inicjujący materiał wybuchowy.Samuel Johannes Pauly (ur. 1766, zm. 1824), znany również jako Jean Samuel Pauly – Francuski rusznikarz szwajcarskiego pochodzenia, wynalazca jednego z pierwszych karabinów ładowanych odtylcowo oraz nabojów zespolonych. Konstrukcja z lat 1808 do 1812 stanowiła rozwój karabinu Jean Lepagea – podsypkę piorunianu rtęci na panewce zastąpiono pastą uzyskaną z piorunianu i czarnego prochu umieszczoną wewnątrz papierowej łuski. Współpracował z Francuzami François Prélatem i Casimirem Lefaucheux, a przez pewien czas był pracodawcą niemieckiego rusznikarza i wynalazcy Johanna Nikolausa von Dreyse.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Broń palna – broń miotająca pociski energią gazów powstałych ze spalania ładunku miotającego. W zależności od rodzaju zastosowanego układu miotającego, dzieli się ona na broń lufową i broń rakietową.
    Casimir Lefaucheux (ur. 26 stycznia 1802 w Bonnétable, zm. 9 sierpnia 1852 w Paryżu) – francuski rusznikarz, wynalazca pierwszego przyjętego do regulaminowego wyposażenia wojska naboju zespolonego oraz strzelającego nim karabinu. Powstał również rewolwer Lefaucheux M1858 strzelający amunicją jego pomysłu i będący pierwszą bronią tego typu przyjętą przez wojsko.
    Johann Nikolaus von Dreyse (ur. 20 listopada 1787 w Sömmerda, zm. 9 grudnia 1867 tamże) – niemiecki inżynier, wynalazca broni odtylcowej.
    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>
    Pocisk – ciało wystrzeliwane z broni miotającej. Pociski są zwykle aerodynamiczne, wydłużone, a w przekroju okrągłe, wykonane z twardych i gęstych materiałów, najczęściej metali. Przed wynalezieniem lufy gwintowanej nadającej pociskowi ruch obrotowy miały one kształt sferyczny i nazywano je kulami.
    Łuska (gilza) – część naboju, służąca do umieszczenia w niej ładunku miotającego i spłonki. W nabojach zespolonych służy do umocowania pocisku. Zabezpiecza i uszczelnia komorę nabojową podczas strzału.
    Napoléon Bonaparte (pierwotnie wł. Napoleone Buonaparte), Napoleon I (ur. 15 sierpnia 1769 w Ajaccio na Korsyce, zm. 5 maja 1821, o 17:49, w Longwood na Wyspie Świętej Heleny) – pierwszy konsul Republiki Francuskiej 1799-1804, cesarz Francuzów w latach 1804-1814 oraz 1815, prezydent (1802-1805) i król Włoch w latach 1805-1814.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.018 sek.