• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Amalowie



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Hermanaryk (in. Ermenryk, Ermanaryk, Ermanryk) (zm. ok. 375) – król Ostrogotów nad Morzem Czarnym. Był porównywany przez Jordanesa do Aleksandra Wielkiego.Półbóg – postać obdarzona szczególnymi mocami, zrodzona ze związku bogów z istotami niższymi (w tym także z ludźmi – p. herosi) lub poprzez innego rodzaju ingerencję boską. W wierzeniach chrześcijańskich sprowadzone do roli demonów.
    Genealogia Amalów[ | edytuj kod]

    Legendarne początki[ | edytuj kod]

    Zgodnie z przekazem Getiki, rodowód Amalów, wywodzących się od Asów, obejmujący siedemnaście pokoleń żyjących na przestrzeni połowy tysiąclecia, rozpoczynają takie postaci, jak Gaut, Amal i Ostrogota. Protoplastą Amalów jest skandynawski bóg wojny Gaut (Gapt) [‘ojciec Gautów’]. W następnych pokoleniach przedstawicielami rodu są kolejno: Hulmul-Humil (Humle) [‘ojciec Duńczyków’], bóg Duńczyków; Augis-Avigis; Amal [‘ojciec Amalów’], eponim rodu; Hisarna [‘Żelazny’] — być może związany z celtycką (środkowoeuropejską) fazą gockiej etnogenezy; Ostrogota [‘ojciec Ostrogotów’], eponim plemienia; Hunuil [‘Odporny na Czary’]; Athal(a) [‘Szlachetny’]. Pochód tych legendarnych postaci zamykają synowie tego ostatniego — Achiulf (Agiulf) i Oduulf.

    Ostrogoci, Goci wschodni lub Greutungowie (dosł. "ludzie stepu") – jedno z plemion germańskich. W 378 r. n.e. Ostrogoci wspomogli Wizygotów w bitwie pod Adrianopolem, w wyniku której zginął cesarz rzymski Walens. Nowy cesarz zgodził się na zamieszkanie przez Ostrogotów Dacji i Mezji pod warunkiem, że nie będą nękać Konstantynopola.Atalaryk (516 – 2 października 534) – król Ostrogotów w Italii. Był wnukiem Teodoryka Wielkiego i synem Eutaryka i Amalasunty, córki Teodoryka. Po śmierci dziadka w 526, jako dziesięcioletni chłopiec został ostrogockim królem. W imieniu Atalaryka władzę regencyjną sprawowała jego matka, Amalasunta. Amalasunta była zwolenniczką współpracy z Bizancjum, a syna wychowywała w rzymskiej tradycji. Przeciwko temu zaprotestowała starszyzna gocka, która w latach 532-534 uzyskała większy wpływ na Atalaryka. Atalaryk zmarł śmiercią naturalną 2 października 534 r. Następcą Atalaryka został Teodahad, siostrzeniec Teodoryka Wielkiego, poślubiony przez Amalasuntę.

    Okres historyczny (do początku V wieku)[ | edytuj kod]

    Pierwszym przedstawicielem Kasjodorowych Amalów, który pojawia się także w innym źródle niż Getika jest zmarły w 375 r. Hermanaryk, mający być jednym z synów Achiulfa (Agiulfa) (pozostali według tradycji to: Ansila, Ediulf i Wultuulf). Od tego momentu kolejne pokolenia rodu można już próbować czasem utożsamiać z pojawiającymi się w rzymskiej historiografii (Ammianus Marcellinus) postaciami, np. wnuka Wuultulfa Winitara z Ammianowym Witimirem czy syna tegoż Wandalara z Widerykiem.

    Ablavius – historyk lub etnograf (geograf), autor historii Gotów, z której wzmianki zachowały się u Jordanesa. Uznawany bądź za osobę współczesną Kasjodorowi (VI w.), nieco starszą (przełom V i VI w.), żyjącą nie później niż w III w., utożsamiany z konsulem z roku 331, Ablaviusem, bądź też z sofistą Ablabiosem z Galacji (przełom IV i V w.). Nie mógł jednak tworzyć później niż w roku 551.Wizygoci, Goci zachodni lub Terwingowie (dosł. "leśni ludzie") – lud germański, odłam Gotów. W IV wieku przyjęli arianizm (dzięki Biblii przetłumaczonej przez Wulfilę na język gocki).

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 8.
    2. Iordanis, De origine actibusque Getarum, ed. Th. Mommsen, Berlin 1882 (Monumenta Germaniae Historica. Auctores Antiquissimi, t. 5, 1), V, c. 42; R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 8; H. Wolfram, Historia, s. 46.
    3. Iordanis, De origine actibusque Getarum, ed. Th. Mommsen, Berlin 1882 (Monumenta Germaniae Historica. Auctores Antiquissimi, t. 5, 1), XIV, c. 82; D. Claude, Adel, Kirche und Königtum im Westgotenreich, Sigmaringen 1971, s. 11; R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 7 i przyp. 50, 8.
    4. Iordanis, De origine actibusque Getarum, ed. Th. Mommsen, Berlin 1882 (Monumenta Germaniae Historica. Auctores Antiquissimi, t. 5, 1), XVII, c. 98; R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 8, 9.
    5. R. Hachmann, Die Goten und Skandinavien, Berlin 1970, s. 68.
    6. R. Wenskus, Stammesbildung und Verfassung, Köln−Wien 1977, s. 473.
    7. J. Strzelczyk, Goci — rzeczywistość i legenda, Warszawa 1984, s. 95.
    8. H. Wolfram, Historia Gotów, tłum. Renata Darda-Staab, Irena Dębek, Krystyna Berger, Gdańsk–Warszawa 2003, s. 21.
    9. H. Wolfram, Historia, s. 46.
    10. R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 2, 3.
    11. R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 3, 4.
    12. R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 2, przyp. 10.
    13. S. Krautschick, Cassiodor und die Politik seiner Zeit, Bonn 1983, s. 34, przyp. 1.
    14. R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 3 i przyp. 11; R. Wenskus, Stammesbildung und Verfassung, Köln−Wien 1977, s. 54–56.
    15. R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 3 i przyp. 12.
    16. R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 3, przyp. 12.
    17. R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 3.
    18. Iordanis, De origine actibusque Getarum, ed. Th. Mommsen, Berlin 1882 (Monumenta Germaniae Historica. Auctores Antiquissimi, t. 5, 1), XIII, c. 76–78; H. Daikoviciu, Dakowie, Warszawa 1970, s. 140–145; R. Wenskus, Stammesbildung und Verfassung, Köln−Wien 1977, s. 78.
    19. R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 9.
    20. Iordanis, De origine actibusque Getarum, ed. Th. Mommsen, Berlin 1882 (Monumenta Germaniae Historica. Auctores Antiquissimi, t. 5, 1), XIII, c. 78; R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 12.
    21. H. Wolfram, Historia Gotów, tłum. Renata Darda-Staab, Irena Dębek, Krystyna Berger, Gdańsk–Warszawa 2003, s. 17.
    22. Iordanis, De origine actibusque Getarum, ed. Th. Mommsen, Berlin 1882 (Monumenta Germaniae Historica. Auctores Antiquissimi, t. 5, 1), XV, c. 131; R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 10, 15.
    23. Iordanis, De origine actibusque Getarum, ed. Th. Mommsen, Berlin 1882 (Monumenta Germaniae Historica. Auctores Antiquissimi, t. 5, 1), V, c. 42; R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 8, 10, 11.
    24. Iordanis, De origine actibusque Getarum, ed. Th. Mommsen, Berlin 1882 (Monumenta Germaniae Historica. Auctores Antiquissimi, t. 5, 1), XXXIII, c. 174–175; R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 12, 15.
    25. R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 12, 15.
    26. R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 2.
    27. R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 2, przyp 4; H. Wolfram, Theogonie, Ethnogenese und ein kompromittierter Großvater im Stammbaum Theoderichs des Großen, [w:] Festschrift für Helmut Beumann. Zum 65. Geburtstag, ed. K.U. Jäschke, R. Wenskus, Sigmaringen 1977, s. 80–97.
    28. R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 2, 13.
    29. R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 13, 14.
    30. T.S. Burns, A History, s. 93; R. Collins, Hiszpania, s. 39; R. Kasperski, Amalowie, s. 14, 15.
    31. T.S. Burns, Theodoric the Great and the Concepts of Power in Late Antiquity, „Acta Classica”, vol. 25 (1982), s. 99.
    32. R. Kasperski, Amalowie, s. 12, 15; H. Wolfram, Historia, s. 292, 297.
    33. R. Kasperski, Amalowie, s. 15
    34. H. Wolfram, Historia, s. 23.
    35. H. Wolfram, Historia, s. 46, 418–419.
    36. H. Wolfram, Historia, s. 418–419.
    37. Ammianus Marcellinus, Dzieje rzymskie, tłum. I Lewandowski, t. II, Warszawa 2002, XXXI, 3, s. 225 i przyp. 32, 33; H. Wolfram, Historia, s. 46, 293, 418–419.
    Getica — napisana ok. 551 r. kronika "O pochodzeniu i czynach Gotów" (org. Getica), która jest skróconą wersją (wyciągiem) większej pracy Kasjodora "Historia Gotów" w 12 księgach, która nie zachowała się do naszych czasów. Autorem był Jordanes - historyk i kronikarz gocki.Sacrum (łac.) – sfera świętości, przeciwieństwo profanum – sfery świeckiej. Wokół niej koncentrują się wierzenia i obrzędy, praktyki religijne. Właściwość (stała bądź ulotna), która przysługuje niektórym przedmiotom (narzędzia kultu religijnego – naczynia, święte księgi, szaty), istotom (król, kapłan), przestrzeniom (świątynia, wzniesienie), okresom (niedziela, czas postu, Wielkanoc itp.). Siedzibą sacrum może stać się wszystko, nawet zwykłe przedmioty; miejsca czy osoby mogą otrzymać tę właściwość, lub ją utracić.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Lucjusz Domicjusz Aurelian, Lucius Domitius Aurelianus (ur. 9 września 214 w Mezji lub Sirmium, zm. jesienią 275 w okolicach Byzantion, obecnie Stambuł) - cesarz rzymski w latach 270-275. Był jednym z wybitniejszych władców drugiej połowy III wieku. Po długich latach wewnętrznych zamieszek, niepokojów i nieustannych rebelii, twardą ręką zaczął wyprowadzać cesarstwo z kryzysu.
    Dniestr (ukr. Дністер, rum. Nistru, w starożytności gr. Tyras lub Nester), rzeka płynąca przez Ukrainę i Mołdawię (a w praktyce będąc granicą mołdawsko-naddniestrzańską). Rzeka należy do zlewiska Morza Czarnego. Długość - 1352 km, powierzchnia zlewni - ok. 68 tys. km².
    Baltowie – nazwa wizygockiego rodu królewskiego. Należeli do niego władcy od Alaryka I do Amalaryka (z wyjątkiem Sigeryka i Teodoryka Wielkiego).
    Eutaryk, Eutaryk Celliga, Flavius Eutharicus Celliga (zm. najprawdopodobniej 522 lub 523 r.) – gocki (ostrogocki i wizygocki) następca tronu, konsul w 519 r., mąż Amalasunty, ojciec Atalaryka i Matasunty, zięć Teodoryka Wielkiego, adoptowany syn (Waffensohn) Justyna I, arianin.
    Starożytny Rzym – cywilizacja rozwijająca się w basenie Morza Śródziemnego i części Europy. Jej kolebką było miasto Rzym leżące w Italii, które w pewnym momencie swoich dziejów rozpoczęło ekspansję, rozszerzając swoje panowanie na znaczne obszary i wchłaniając m.in. kulturę starożytnej Grecji. Cywilizacja rzymska, nazywana też niekiedy grecko-rzymską, razem z pochodzącą z Bliskiego Wschodu religią – chrześcijaństwem, stworzyła podstawy późniejszej cywilizacji europejskiej. Miasto Rzym zaczęło kształtować się w VIII wieku p.n.e., natomiast kres stworzonego przez nie państwa nastąpił formalnie w 1453 roku n.e. (wraz z upadkiem Konstantynopola i tym samym Cesarstwa bizantyńskiego), choć dosyć często jako koniec starożytnego Rzymu przyjmuje się rok 476 n.e., w którym upadło Cesarstwo zachodniorzymskie.
    Półwysep Apeniński – półwysep w Europie Południowej, otoczony przez akweny Morza Śródziemnego: Morze Liguryjskie i Tyrreńskie od zachodu, Jońskie od południa oraz Adriatyckie od wschodu.
    Italia – kraina historyczna i geograficzna położona na Półwyspie Apenińskim, której obszar zmieniał się na przestrzeni dziejów.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.076 sek.