• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Alfred Hitchcock w rolach cameo



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Alfred Joseph Hitchcock (ur. 13 sierpnia 1899 w Londynie, zm. 29 kwietnia 1980 w Los Angeles) – brytyjski reżyser i producent filmowy odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego, pionier suspensu i thrillera psychologicznego. Po zrealizowaniu wielu udanych filmów w Wielkiej Brytanii przeniósł się do Hollywood. W 1956 otrzymał obywatelstwo amerykańskie. Często uważany jest za najlepszego brytyjskiego reżysera wszech czasów i jednego z najlepszych i najbardziej wpływowych reżyserów w historii kina. Do jego najważniejszych filmów należą: Okno na podwórze, Zawrót głowy, Psychoza, Północ, północny zachód, Ptaki, Rebeka.Urzeczona (tytuł oryg. Spellbound) – amerykański psychologiczny dreszczowiec noir z 1945 w reżyserii Alfreda Hitchcocka i według scenariusza Bena Hechta, będącego adaptacją powieści The House of Dr. Edwardes autorstwa Johna Palmera i Hilary’ego St. George’a Sandersa z 1927. W rolach głównych wystąpili Ingrid Bergman i Gregory Peck. Akcja filmu rozgrywa się w fikcyjnej klinice psychiatrycznej Green Manors. Po odejściu na emeryturę przez doktora Murchisona (Leo G. Carroll), nowym dyrektorem placówki zostaje uznany i szanowany w środowisku medycznym Anthony Edwardes (Peck). Jego sympatyczna natura oraz urok osobisty wzbudza zainteresowanie chłodnej doktor Constance Petersen (Bergman). Wkrótce lekarka odkrywa, że Edwardes cierpi na psychozę powiązaną z amnezją i nie pamięta, kim jest naprawdę.
    Alfred Hitchcock w filmie Lokator (1927), gdzie po raz pierwszy wystąpił w roli cameo
    Rola cameo w Łodzi ratunkowej (1944) była ulubioną Hitchcocka

    Angielski reżyser filmowy Alfred Hitchcock wystąpił w 38 ze swoich 52 zachowanych filmów fabularnych (jego drugi obraz, Orzeł z gór z 1927 uznaje się za zaginiony). Po raz pierwszy pojawił się w dreszczowcu kryminalnym Lokator (1927). W opinii biografa Patricka McGilligana jego gościnny występ miał być „raczej perskim okiem puszczonym do dziennikarzy, a nie próbą lansowania samego siebie jako osoby publicznej”. Jak sam przyznawał, jego pierwszy występ miał na celu wyłącznie zyskanie na czasie i ograniczenie wydatków. Według Ivora Montagu główną inspirację dla Hitchcocka stanowił D.W. Griffith, który miał w zwyczaju pojawiać się w swoich wczesnych produkcjach, odgrywając krótkie epizody. Innym z przykładów, jaki reżyser wykorzystał, był Charlie Chaplin i jego występ cameo w dramacie Paryżanka (1923).

    Orzeł z gór (ang. The Mountain Eagle) – brytyjsko-niemiecki niemy film kryminalny z 1926 roku, w reżyserii Alfreda Hitchcocka.Cameo, rola gościnna – krótki udział znanej osobistości w filmie, serialu lub w grze komputerowej. Często osoba taka nie jest uwzględniona w czołówce lub napisach końcowych.

    Hitchcock pojawiał się na kilka sekund w rozmaitych rolach, między innymi jako pasażer metra (Szantaż; 1929), przechodzień (Morderstwo; 1930, Rebeka; 1940), pasażer autobusu (Złodziej w hotelu; 1955) i tym podobnych nigdy nie wypowiadając żadnej kwestii. Częstym motywem reżysera było trzymanie instrumentu muzycznego w dłoniach, na przykład wiolonczeli w kryminalnym dramacie sądowym Akt oskarżenia (1947) lub kontrabasu w psychologicznym dreszczowcu noir Nieznajomi z pociągu (1951).

    Rola epizodyczna – drugoplanowa rola aktorska z co najmniej jednym zdaniem dialogu. W telewizji mianem tym określa się rolę, w której aktor wypowiada mniej niż 6 zdań. Aktorzy epizodyczni wymieniani są w napisach końcowych danej produkcji, w przeciwieństwie do statystów, którzy nie wypowiadają żadnych kwestii i ich nazwiska nie widnieją w napisach końcowych. Wyjątkiem jest pojawienie się w filmie znanego aktora lub innej znanej osobistości. Jej nazwisko odnotowywane jest w obsadzie, aby przydać filmowi splendoru.Film dramatyczny – gatunek filmowy zawierający najczęściej utwory o charakterze fabularnym, rzadziej także dokumentalnym, których struktura ma za zadanie poruszyć emocje widza. Akcja filmu skupia się wokół głównego konfliktu. W zależności od typu konfliktu i problematyki występują różne odmiany gatunku.

    W filmie Łódź ratunkowa (1944) pojawił się w reklamie środka odchudzającego zamieszczonej w gazecie odnalezionej przez rozbitków. Występ ten uważał za swoją ulubioną rolę cameo. Reżyser miał problem z wymyśleniem okoliczności, w jakich miałby pojawić się na ekranie. Początkowo chciał wcielić się w zmarłego unoszącego się na wodzie, lecz zrezygnował z tego pomysłu, w obawie przed utonięciem. „Postanowiłem więc uwiecznić fakt swojego wyszczuplenia, a równocześnie wygrać swój kawałek roli: pozując do zdjęć «przed» i «po» kuracji odchudzającej. Przedrukowaliśmy te zdjęcia jako reklamę prasową, wychwalającą wymyślony środek «Reduco» – a widzowie mogli zobaczyć zarówno ogłoszenie, jak i mnie samego, kiedy William Bendix rozkładał starą gazetę znalezioną w łodzi” – argumentował.

    Patrick McGilligan (ur. 1951) – amerykański biograf i pisarz irlandzkiego pochodzenia. Jego biografia Alfreda Hitchcocka zatytułowana Alfred Hitchcock: Życie w ciemności i pełnym świetle była nominowana do Nagrody im. Edgara Allana Poego D.W. Griffith, właściwie David Llewelyn Wark Griffith, również: David Wark Griffith, Dawid W. Griffith (ur. 22 stycznia 1875 w LaGrange w stanie Kentucky w USA, zm. 23 lipca 1948 w Los Angeles w stanie Kalifornia w USA) – amerykański reżyser i producent filmowy z okresu kina niemego.

    Alfred Hitchcock w 1962 tłumaczył role cameo w swoich filmach w następujący sposób: .mw-parser-output div.cytat{display:table;padding:0}.mw-parser-output div.cytat.box{margin-top:0.5em;margin-bottom:0.8em;border:1px solid #aaa;background:#f9f9f9}.mw-parser-output div.cytat>blockquote{margin:0;padding:0.5em 1.5em}.mw-parser-output div.cytat-zrodlo{text-align:right;padding:0 1em 0.5em 1.5em}.mw-parser-output div.cytat-zrodlo::before{content:"— "}.mw-parser-output div.cytat.cudzysłów>blockquote{display:table}.mw-parser-output div.cytat.klasyczny::before{float:left;content:"";background-image:url("//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b9/Quote-alpha.png/20px-Quote-alpha.png");background-repeat:no-repeat;background-position:top right;width:2em;height:2em;margin:0.5em 0.5em 0.5em 0.5em}.mw-parser-output div.cytat.klasyczny>blockquote{border:1px solid #ccc;background:white;color:#333;padding-left:3em}.mw-parser-output div.cytat.cudzysłów>blockquote::before{display:table-cell;color:rgb(178,183,242);font:bold 40px"Times New Roman",serif;vertical-align:bottom;content:"„";padding-right:0.1em}.mw-parser-output div.cytat.cudzysłów>blockquote::after{display:table-cell;color:rgb(178,183,242);font:bold 40px"Times New Roman",serif;vertical-align:top;content:"”";padding-left:0.1em}.mw-parser-output div.cytat.środek{margin:0 auto}.mw-parser-output div.cytat.prawy{float:right;clear:right;margin-left:1.4em}.mw-parser-output div.cytat.lewy{float:left;clear:left;margin-right:1.4em}.mw-parser-output div.cytat.prawy:not([style]),.mw-parser-output div.cytat.lewy:not([style]){max-width:25em}

    Tadeusz Lubelski, właśc. Karol Tadeusz (ur. 1 lipca 1949 w Gliwicach) – polski teoretyk i historyk filmu, krytyk, tłumacz.Złodziej w hotelu (ang. To Catch a Thief) – amerykański film z 1955 roku, którego reżyserem i producentem był Alfred Hitchcock. Film oparty jest na powieści pod tym samym tytułem, której autorem jest David F. Dodge. Scenariusz do filmu napisał John Michael Hayes.

    (…) trzeba było wypełnić ekran. Później zrobił się z tego przesąd, a w końcu – stały żart. Teraz jednak ten żart stał się już dość kłopotliwy i żeby pozwolić ludziom spokojnie oglądać film, staram się pojawiać ostentacyjnie w ciągu pierwszych pięciu minut.

    Pełna lista występów Hitchcocka w roli cameo[ | edytuj kod]

    Filmy[ | edytuj kod]

    Hitchcock w roli cameo w filmie Starsza pani znika (1938)
    Hitchcock w roli cameo w filmie Podejrzenie (1941)
    Hitchcock w roli cameo w filmie Urzeczona (1945)
    Hitchcock w roli cameo w filmie Nieznajomi z pociągu (1951)
    Hitchcock w roli cameo w filmie Okno na podwórze (1954)

    Telewizja[ | edytuj kod]

    Film noir (wym. IPA: film nwaːr), czarny film lub czarne kino – nurt, stylistyka lub gatunek w kinie amerykańskim, wywodzący się z kina gangsterskiego, rozwijany głównie w latach 40. XX wieku i pierwszej połowie lat 50. XX wieku. Filmy noir unikają jasnego podziału na dobro i zło, pokazują często niewyjaśnione zbrodnie i perwersję, unikają moralizowania i happy endów. Do charakterystycznych elementów stylu noir należą m.in. silne kontrasty, operowanie cieniami, obrazy nocnego miasta. Typowymi bohaterami tego typu filmów są m.in. femme fatale, przeciętni ludzie wplątani przypadkowo w świat przestępczy oraz prywatni detektywi. Peter Ackroyd (ur. 5 października 1949 w Londynie) – brytyjski pisarz i krytyk literacki. Dużą rolę w jego twórczości zajmuje rodzinne miasto, Londyn.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Rebeka (oryg. Rebecca, 1940) – amerykański thriller psychologiczny w reżyserii mistrza suspensu Alfreda Hitchcocka; film jest jego pierwszym zrealizowanym w Ameryce projektem.
    Paryżanka (ang. A Woman of Paris: A Drama of Fate) − amerykański dramatyczny film niemy z 1923 roku, w reżyserii Charliego Chaplina.
    Dramat sądowy (ang. legal drama, courtroom drama) – to gatunek filmowy, akcja umieszczona jest tu na sali sądowej. Przykładem takiego filmu jest Dwunastu gniewnych ludzi, którego akcja bezpośrednio dotyczy ławy przysięgłych.
    Film psychologiczny (dramat psychologiczny) – gatunek filmowy przedstawiający zaburzenia bądź problemy psychiczne jako główny wątek fabularny, jak również ukazujący teorie psychologiczne lub ich elementy.
    Alfred Hitchcock (1899–1980) w trwającej 60 lat karierze wyreżyserował 53 filmy fabularne. Za swoją pracę pięciokrotnie nominowany był do nagrody Akademii Filmowej w kategorii dla najlepszego reżysera i raz do Złotego Globu. W 1968 został uhonorowany przez Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy Filmowej nagrodą im. Irvinga G. Thalberga. Hitchcock uznawany jest za jednego z najwybitniejszych i najbardziej wpływowych reżyserów w historii kinematografii. Określany mianem „mistrza suspensu”.
    Film fabularny – film fikcji, film aktorski przeznaczony głównie do wyświetlania w kinach. Jeden z głównych rodzajów filmowych obok filmu animowanego, filmu dokumentalnego i filmu oświatowego. Posiada fabułę, czyli dramaturgiczną, najczęściej wielowątkową opowieść.
    YouTube – serwis internetowy, stworzony w lutym roku 2005, który umożliwia bezpłatne umieszczanie, oglądanie filmów oraz live streaming. Używa technologii FLV do wyświetlania szerokiego wyboru filmów zamieszczonych przez użytkowników (tzw. user-generated content), takich jak zwiastuny filmowe lub telewizyjne, teledyski, jak i dzieła amatorskie: wideoblogi i krótkie własne filmy. Większość materiałów została załadowana na YouTube przez prywatne osoby, ale wiele firm (na przykład Columbia Broadcasting System, BBC, Universal Music Group, w Polsce Polska Agencja Prasowa, Grupa TVN, CD Projekt), różne instytucje i organizacje oferują część swoich materiałów przez YouTube jako część programu partnerskiego.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.811 sek.