• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Alfabet palcowy

    Przeczytaj także...
    Neapol (wł. Napoli, j. neapolitański Nàpule, łac. Neapolis z gr. he nea polis, dosł. nowe miasto) – miasto w południowych Włoszech w rejonie Kampania, którego jest stolicą, a także ośrodkiem administracyjnym prowincji Neapol. Założony przez Greków jako Partenope.Alfabet (nazwa pochodzi od starogreckich nazw pierwszych liter alfabetu: alfa i beta) – najpopularniejszy system zapisywania mowy. Terminu używany w trzech głównych, powiązanych ze sobą i niekiedy mylonych znaczeniach, co jest źródłem licznych nieporozumień w dziedzinie historii i teorii pisma, oraz w jednym znaczeniu pochodnym. Piąty sens obejmuje użycie niepoprawne, czyli nazywanie "alfabetami" systemów nie będących nimi (pseudoalfabetów).
    Instytut Głuchoniemych im. ks. Jakuba Falkowskiego – placówka szkolno-wychowawcza dla dzieci i młodzieży z wadą słuchu mieszcząca się przy placu Trzech Krzyży 4/6 w Warszawie.
    Alfabet języka migowego naszkicowany przez ucznia IGN i wydany nakładem księcia Henryka Lubomirskiego (XIX w.).

    Alfabet palcowy (daktylografia) – zbiór znaków migowych (daktylogramów) odpowiadających poszczególnym literom danego alfabetu. Ponieważ poszczególne daktylogramy odpowiadają literom, a nie fonom czy fonemom, są raczej odpowiednikami pisma niż mowy. Każdy język migowy posiada własny alfabet palcowy.

    Franciszek Jakub Falkowski h. Doliwa (ur. 29 kwietnia 1775 w Budlewie, zm. 2 września 1848 w Warszawie) – polski duchowny rzymskokatolicki, pijar, pedagog i filantrop.

    Polski alfabet palcowy został skodyfikowany w 1805 przez ks. Anzelma Zygmunta lub 1816 r. przez ks. Jakuba Falkowskiego. Pierwszy zbiór ilustracji poszczególnych daktylogramów ukazał się w 1869 roku (autorem był niesłyszący artysta Adam Skwara).

    Historia[ | edytuj kod]

    Pierwszy pewny przekaz dotyczący wykorzystania alfabetu palcowego pochodzi z XII – mnisi cysterscy, składający śluby milczenia, opracowali na własny użytek zbiór daktylogramów.

    W 1562 r. żyjący w Neapolu Giovanni Battista della Porta w książce „De furtivis literarum notis” opisał alfabet palcowy. Pierwszym, który dokonał pełnego opisu wraz z ilustracjami, „łacińskiego” alfabetu migowego stosowanego w klasztorach oraz nauczaniu niesłyszących dziedziców, był Fray Melchior de Yerba (1593 r., dzieło „Refugium informorum”). Pomysłodawcą zastosowania alfabetu palcowego na szeroką skalę w edukacji niesłyszących był benedyktyn Pedro Ponce de Leon. W polskiej edukacji zbiór daktylografów na stałe zagościł w 1817 r. dzięki ks. Jakubowi Falkowskiemu – założycielowi Instytutu Głuchoniemych w Warszawie. Polski alfabet palcowy był wzorowany na kodyfikacji francuskiej lub wiedeńskiej.

    Nie istnieje wspólny wszystkim niesłyszącym język migowy, tak samo alfabety palcowe powstające w różnych krajach różnią się między sobą (np. brytyjski alfabet palcowy jest dwuręczny, opiera się na daktylogramach opracowanych w 1652 r. przez J. Wallisa). W 1959 r. Światowa Federacja Głuchych skodyfikowała jednoręczny międzynarodowy alfabet palcowy.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. B. Szczepankowski: Niesłyszący-głusi-głuchoniemi. Wyrównywanie szans.. Warszawa: 1999, s. 390.
    2. B. Szczepankowski, D. Koncewicz: Język migowy w terapii. Łódź: 2008, s. 33.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.014 sek.