• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Aleksander Ułan

    Przeczytaj także...
    Oszmiana (biał. Ашмяны, lit. Ašmena, ros. Ошмяны hebr. אשמיאני) – miasto na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, położona na Garbie Oszmiańskim, nad rzeką Oszmianką, niedaleko granicy z Litwą; 14,8 tys. mieszkańców (2010).Ułan (ang. Uhlan, niem. Ulan) – żołnierz jazdy lekkiej uzbrojonej w lance, szable oraz broń palną, charakterystycznej głównie dla kawalerii polskiej.
    Żołd – wynagrodzenie, jakie dostaje żołnierz odbywający zasadniczą służbę wojskową, dawniej również członek wojska najemnego. Pierwszy żołd w Polsce ustanowił w 1388 roku w Piotrkowie Władysław II Jagiełło: wynosił 3 grzywny od kopii.

    Aleksander Ułan (zmarł przed 1740) – rotmistrz i pułkownik oddziałów tatarskich w służbie saskiej. Od jego nazwiska pochodzi prawdopodobnie nazwa formacji lekkiej kawalerii – ułanów.

    Koszoły – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie bialskim, w gminie Łomazy. Przez miejscowość przepływa Lutnia, niewielka rzeka dorzecza Bugu, dopływ Zielawy.August II Mocny, niem. August II der Starke (ur. 12 maja 1670 w Dreźnie (według kalendarza juliańskiego), zm. 1 lutego 1733 w Warszawie) – król Polski w latach 1697-1706 i 1709-1733, elektor Saksonii 1694-1733 jako Fryderyk August I (Friedrich August I.). Pierwszy władca Polski z dynastii saskiej Wettynów. Jego przydomek jest zazwyczaj wiązany z jego nieprzeciętną siłą.

    Pochodził z litewskich Tatarów osiadłych w powiecie oszmiańskim we wsi Łostai. W 1704 był rotmistrzem tatarskiej chorągwi w wojsku koronnym. W 1713 został pułkownikiem pułku tatarskiego. W latach 1715-1716 walczył po stronie króla Augusta II z konfederatami tarnogrodzkimi. W 1717 pułk przeszedł na żołd saski. Za zasługi otrzymał od Augusta wieś Koszoły w ekonomii brzesko-litewskiej. Ożeniony był z Marianną z Achmatowiczów. Zamieszkiwał w Studziance.

    Związek Tatarów Rzeczypospolitej Polskiej (tt. Polonya Tatar Birligi) – powstała w 1992 roku organizacja społeczno-kulturalna zrzeszającą Tatarów żyjących w Polsce.Konfederacja – związek; grupa utworzona przez partie, państwa lub miasta dla osiągnięcia określonych celów. Taka forma stowarzyszenia zakłada zachowanie pełnej równości.

    Przypisy

    1. Tatarzy na Podlasiu (pol.). Szlak Tatarski. [dostęp 8 października 2009].

    Bibliografia[]

  • Jan Tyszkiewicz. Tatarzy na Litwie i w Polsce. Studia z dziejów XIII-XVIII w., Warszawa 1989, ISBN 83-01-08894-X
  • Stanisław Kryczyński. Kronika wojenna Tatarów Litewskich, Związek Tatarów Rzeczypospolitej Polskiej, Gdańsk 1997, ISSN 1234-9267
  • Jan Wacław Tyszkiewicz (ur. 23 lutego 1939 w Warszawie) – historyk, profesor zwyczajny w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego i Akademii Humanistycznej w Pułtusku (Wydział Historyczny).Rotmistrz – stopień wojskowy w kawalerii odpowiadający kapitanowi oraz nazwa dowódcy szwadronu. W dawnym wojsku dowódca roty albo chorągwi.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Stanisław Kryczyński (ur. 3 maja 1911 w Nowym Sączu, zm. 2 listopada 1941 w Łowiczu) - tatarski historyk, orientalista. Studiował prawo i historię na UJK i UJ. Jego mistrzem był Stanisław Zakrzewski. Ananiasz Zajączkowski kierował jego studiami z zakresu turkologii na UW. W latach w 1938-1939 zatrudniony w AGAD. Wspólpracownik Leona Kryczyńskiego.
    Chorągiew (staropol. Rota) - podstawowa jednostka organizacyjno-taktyczna jazdy rycerskiej o różnej liczebności w dawnej Polsce istniejąca od XIV do XVIII wieku.
    Język polski (polszczyzna) – język naturalny należący do grupy zachodniosłowiańskich (do których należą również czeski, słowacki, kaszubski, dolnołużycki, górnołużycki i wymarły połabski), stanowiących część rodziny indoeuropejskiej.
    Ekonomia, dobra stołowe – część dóbr królewskich (królewszczyzn) wydzielonych w latach 1589-1590 przeznaczonych wyłącznie na zaspokojenie potrzeb króla i skarbu nadwornego w przeciwieństwie do pozostałych dóbr królewskich, oddawanych jako uposażenie starostom.
    Tatarzy polscy – termin rozpowszechniony w okresie międzywojennym, określający Tatarów mieszkających na dawnych terenach Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Niezbyt precyzyjny, gdyż większość Tatarów mieszkała na Litwie i do końca I wojny światowej mówiono o nich Tatarzy litewscy.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.033 sek.