• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Albert Bernhard Frank

    Przeczytaj także...
    Bakterie brodawkowe, bakterie korzeniowe – bakterie glebowe z rodzaju Rhizobium, Bradyrhizobium, Azorhizobium, Sinorhizobium żyjące w symbiozie z roślinami motylkowatymi, które tworzą na swych korzeniach narośla, tzw. brodawki korzeniowe. Bakterie te mają zdolność wiązania wolnego azotu (N2), dzięki czemu zaopatrują rośliny w azot (40-550 kg N/ha/rok). W wyniku tej symbiozy rośliny dają plony o dużej zawartości azotu.Brodawki korzeniowe – struktury wytwarzane na korzeniach niektórych gatunków roślin stanowiące organy symbiozy między tymi roślinami i bakteriami. Brodawki powstają na korzeniach większości motylkowych (bobowatych) – u niemal wszystkich mimozowych, bobowatych właściwych i u mniej niż połowy przedstawicieli bryzelkowych. Ich wnętrze zamieszkują bakterie brodawkowe (bakterie azotowe) z rodzaju Rhizobium, Bradyrhizobium i Azorhizobium. Z kolei brodawki określane też jako ryzotomnia, będące wynikiem symbiozy z promieniowcami występują na korzeniach roślin z rodzajów: garbownik, komptonia, oliwnik, olsza, prusznik, rokitnik, głożyna, rzewnia, szeferdia, woskownica. W odpowiednich warunkach panujących w brodawce korzenia bakterie wiążą azot cząsteczkowy (N2) do przyswajalnej przez rośliny formy. W symbiozie tej bakterie otrzymują wyprodukowane przez roślinę węglowodany.
    Uniwersytet Humboldta w Berlinie (niem. Humboldt-Universität zu Berlin, HU Berlin) – najstarszy, założony przez Wilhelma von Humboldta w 1809, uniwersytet w Berlinie, w latach 1828-1946 funkcjonował pod nazwą Friedrich-Wilhelms-Universität, od 1949 pod imieniem braci von Humboldt: Wilhelma i Aleksandra.
    Albert Bernhard Frank

    Albert Bernhard Frank (ur. 17 stycznia 1839 w Dreźnie, zm. 27 września 1900 w Berlinie) – niemiecki biolog, profesor botaniki, specjalista w zakresie fizjologii roślin i fitopatologii.

    Ukończył szkołę podstawową i średnią w Dreźnie, a następnie na uniwersytecie w Lipsku studiował medycynę i nauki przyrodnicze, gdzie w 1865 otrzymał tytuł doktora nauk. Następnie podjął pracę na tym uniwersytecie, uzyskując w 1866 habilitację na podstawie rozprawy Über die Entstehung der Intercellularräume der Pflanzen. W 1878 został profesorem nadzwyczajnym botaniki Uniwersytetu w Lipsku, by w 1881 zostać profesorem fizjologii roślin na uczelni rolniczej (Landwirtschaftliche Hochschule Berlin) w Berlinie (obecnie Wydział Rolny Uniwersytetu Humboldta w Berlinie); w latach 1895-1897 był jej rektorem. W latach 1899-1900 kierował wydziałem biologii rolnictwa i leśnictwa w Cesarskim Urzędzie Zdrowia (Biologische Abteilung für Land- und Forstwirtschaft am Kaiserlichen Gesundheitsamt).

    Drezno (niem. Dresden, górnołuż. Drježdźany, czes. Drážďany, dawniej Drezdno) – miasto we wschodnich Niemczech na Pogórzu Zachodniosudeckim, położone nad Łabą, stolica kraju związkowego Saksonia. Aglomeracja drezdeńska liczy ok. 1,036 mln mieszkańców (2004).Strzępki (łac. hyphae) – rozgałęziające się, splątane nitkowate elementy, z których zbudowana jest grzybnia (plecha), czyli ciało grzybów. Strzępki mogą być luźne (nitkowate) lub zbite (plektenchymatyczne), wtedy gdy splatają się i zrastają w jedną całość. Zbite strzępki tworzą:

    W okresie pracy na uniwersytecie w Lipsku prowadzone przez Franka badania dotyczyły głównie anatomii i fizjologii roślin. Zajmował się między innymi badaniem reakcji fototropicznych i grawitropicznych. W roku 1880 opublikował dzieło Die Krankheiten der Pflanzen z zakresu fitopatologii i tą tematyką zajmował się po podjęciu pracy na uczelni w Berlinie. Jako wykładowca przekazywał wiedzę z zakresu rolnictwa, leśnictwa i ogrodnictwa. Swoimi badaniami wykazał, że wnikające w korzenie sosny strzępki grzybów nie tylko nie wywołują objawów choroby lecz ich obecność przynosi korzyść drzewu. Zajmował się również badaniem brodawek korzeniowych wytwarzanych przez rośliny bobowate i umożliwiających symbiozę z bakteriami asymilującymi azot.

    Fizjologia roślin, fitofizjologia – nauka zajmująca się badaniem procesów życiowych roślin, funkcjami ich organów oraz warunków w jakich realizowane są funkcje życiowe roślin. Fizjolodzy roślin zajmują się badaniem procesów biofizycznych, takich jak transpiracja, procesów biochemicznych takich jak fotosynteza, oddychanie komórkowe oraz procesów wzrostu i rozwoju. Jest jedną z gałęzi botaniki i fizjologii. Jest też mocno powiązana z biochemią i biofizyką. Fizjologia roślin zajmuje się badaniem zjawisk i procesów zachodzących na różnych poziomach organizacji biologicznej:Mikoryza – jest to występujące powszechnie zjawisko, polegające na współżyciu korzeni lub innych organów, a nawet nasion roślin naczyniowych z grzybami (dotyczy około 85% gatunków roślin wyższych z całego świata). Tego typu symbioza daje obu gatunkom wzajemne korzyści, polegające na obustronnej wymianie substancji odżywczych – rośliny mają lepszy dostęp do wody i rozpuszczonych w niej soli mineralnych, ale także do substancji regulujących ich wzrost i rozwój, które produkuje grzyb, ten zaś korzysta z produktu fotosyntezy roślin – glukozy. Odkrycia mikoryzy dokonał w roku 1880 polski botanik, Franciszek Kamieński, który opisał ją w swojej pracy w 1881 roku.

    Frank jako pierwszy użył terminów symbioza (w 1877) i mikoryza (w 1885). Od jego nazwiska pochodzą nazwy rodzaju Frankia i Frankiella. Nazwane przez niego gatunki oznacza się skrótem A.B.Frank. Wybrane publikacje

  • Beiträge zur Pflanzenphysiologie. Leipzig: 1868.
  • Lehrbuch der Pflanzenphysiologie. Berlin: 1890.
  • Die Krankheiten der Pflanzen, 2 Bde., Breslau 1880
  • Die Krankheiten der Pflanzen. ein Handbuch für Land- und Forstwirte, Gärtner, Gartenfreunde und BotanikerLehrbuch der Botanik. Wyd. 2. Breslau: 1895-96. DOI: 10.5962/bhl.title.29599.
  • Lehrbuch der Botanik. Leipzig: 1892-93. DOI: 10.5962/bhl.title.29599.
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Frank, Albert Bernhard. W: L.J. Dorr, Dan H. Nicolson: Taxonomic literature. T. Suplement VII: F-Frer. Ruggell: A.R.G. Gantner, 2008, s. 386-388. ISBN 9873906166650.
    2. Prof. Dr. phil Albert Bernhard Frank (niem.). W: Professorenkatalogs der Universität Leipzig / Catalogus Professorum Lipsiensium [on-line]. Historisches Seminar der Universität Leipzig. [dostęp 2014-03-26].
    3. J. Cederquist. Franke, Albert Bernhard. „Acta horti bergiani: Meddelanden från Kongl. Svenska Vetenskaps-Akademiens Trädgård Bergielund”. 3 (1-2), s. 126. Bergianska Stiftelsen. OCLC 1903. 
    4. L. Witt Mack: Botanik online: Klassiker der Biologie im Internet - A. B. FRANK - Nachruf - Gartenflora 1900, 542. [dostęp 2014-03-31].
    5. Frank, Albert Bernhard (1839-1900) (ang.). W: International Plant Names Index [on-line]. International Plant Names Index, 2003-07-02. [dostęp 2014-03-26].

    Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Biografia w Neue deutsche Biographie
  • Fitopatologia (gr. φυτόν phyton – roślina, πάθος pathos – cierpienie, λόγος logos – nauka) – nauka zajmująca się chorobami roślin, często nazywana jest patologią roślin.Fototropizm – typ wzrostu (tropizm), w którym kierunek wzrostu wyznaczany jest przez kierunek padającego światła. Fototropizm najczęściej obserwujemy w roślinach, ale może występować także w innych organizmach, takich jak grzyby. Wzrost w kierunku światła to fototropizm dodatni, wzrost w kierunku przeciwnym to fototropizm ujemny. Większość pędów roślin, potrzebujących światła do fotosyntezy, wykazuje fototropizm dodatni. Natomiast korzenie wykazują zazwyczaj fototropizm ujemny, chociaż w ich zachowaniu dominującą rolę odgrywać może geotropizm. Pędy niektórych winorośli wykazują fototropizm ujemny, co pozwala im na wzrost w kierunku ciemnych obiektów i wspieranie się na nich.




    Warto wiedzieć że... beta

    Botanika (biologia roślin; gr. botanē = zieleń, owoc, roślina) – dział biologii zajmujący się roślinami. Obejmuje całokształt wiedzy o świecie roślin i związanych z nimi zjawiskach. Szeroki zakres problematyki jest przyczyną wyodrębniania licznych, w różnym stopniu samodzielnych działów, wymagających stosowania swoistych metod i technik badawczych.
    International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.
    Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.
    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.
    Ogrodnictwo (hortologia) – wyspecjalizowany dział nauk rolniczych, traktujący o hodowli i uprawie roślin sadowniczych, warzywnych i ozdobnych oraz projektowaniu, urządzaniu i pielęgnowaniu terenów zieleni, czyli architekturze krajobrazu, zwykle charakteryzujący się dużym nakładem środków produkcji, energii, budynków, kosztów, a co za tym idzie – dużą wydajnością. Ogrodnictwo jest jedną z dyscyplin naukowych w obrębie dziedziny naukowej – nauki rolnicze. W Polsce jest pięć uczelni wyższych, na których są wydziały ogrodnicze oraz kilka innych (zarówno publicznych jak i niepublicznych) na których prowadzone są studia na kierunku ogrodnictwo. Wydziały ogrodnicze są na Uniwersytecie Przyrodniczym w Lublinie, Uniwersytecie Przyrodniczym w Poznaniu, Uniwersytecie Rolniczym w Krakowie, Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie i na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie.
    Bobowate, motylkowate (Fabaceae Lindl., Papilionaceae Giseke) – rodzina roślin należąca do rzędu bobowców (Fabales Bromhead). Należy do niej około 9,4% spośród wszystkich gatunków roślin dwuliściennych. Obejmuje w tropikach często rośliny drzewiaste, w klimacie umiarkowanym – głównie rośliny zielne. Symbioza z bakteriami brodawkowymi umożliwia wykorzystanie azotu atmosferycznego.
    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.046 sek.