• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Alap

    Przeczytaj także...
    Raga (z sanskrytu: राग rāga) - w klasycznej muzyce indyjskiej typ melodii i tonu o charakterystycznym wyrazie emocjonalnym, stanowiący podstawę do improwizacji muzycznej. Utwory klasyfikowane są jako męskie (raga) i żeńskie (ragini), odpowiadają im określone bóstwa, często przedstawiane w formie artystycznej, nazywane również raga lub ragini.Klasyczna muzyka indyjska sięga korzeniami najstarszych dokumentów tradycji hinduistycznej, Wed. Samaweda, jeden z czterech zbiorów wchodzących w skład Wed, szeroko zajmuje się muzyką. Klasyczna muzyka indyjska wywodzi się z praktyk medytacyjnych. Wszystkie cztery formy tych melodii (ragi) mają wpływać na różne czakry (centra energetyczne) na drodze do Kundalini.
    Rudra vina (dewanagari: रुद्रवीणा, alternatywna nazwa: बीण bīn; ang.: rudra veena) – indyjski strunowy instrument szarpany, wykorzystywany w stylu północnoindyjskim klasycznej muzyki indyjskiej, tzw. muzyce hindustańskiej. Rudra vina jest bardzo archaicznym instrumentem o bardzo długiej historii, rzadko obecnie wykorzystywanym. Straciła ona na popularności po wprowadzeniu na początku XIX w. surbaharu, co pozwoliło sitarzystom na łatwiejsze wykonywanie alapów w powolnych ragach w typie dhrupadu.

    Alap – otwierająca sekcja ragi w stylu hindustańskim klasycznej muzyki indyjskiej. Alap jest improwizowany, wykonywany w wolnym tempie bez metrum i bez akompaniamentu (z wyjątkiem tambury). Zarówno w wykonaniu instrumentalnym, jak i wokalnym, ta część ragi może trwać ponad godzinę. Kolejne części ragi to dźor (z wprowadzeniem stałego rytmu) i dźhala (w dhrupadzie nomtom). Niekiedy obie te części utworu traktuje się jako części alapu. Instrumenty zwykle wykorzystywane do wykonywaniu alapu:

    Rebab, rubab (arabski رباب - "smyczkowy (instrument)"; hindi: रुबाब rubab, turecki: rebap; uzbecki: rubob) – odmiana instrumentu strunowego, która rozprzestrzeniła się wraz z kupcami muzułmańskimi od północnej Afryki po Indonezję.Skrzypce – muzyczny instrument strunowy z grupy smyczkowych. Obecnie skrzypce są najmniejszym instrumentem z tej grupy, zarazem charakteryzują się najwyższym strojem.
  • bansuri
  • dilruba
  • rebab
  • rudra vina
  • santur
  • sarangi
  • saraswati vina
  • sarod
  • shehnai
  • sitar
  • skrzypce
  • surbahar
  • Przypisy

    Bibliografia[]

  • Anna Czekanowska: Kultury muzyczne Azji, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1981 ISBN 83-224-0163-9
  • (window.RLQ=window.RLQ||).push(function(){mw.log.warn("Gadget \"edit-summary-warning\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"wikibugs\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"ReferenceTooltips\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"main-page\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");});
    Santur, (dewanagari: संतूर santūr) – indyjski instrument strunowy, prawdopodobnie wywodzący się od perskiego instrumentu o tej samej nazwie, związany jest także z dawną indyjską lutnią, nazywaną śata-tantri vina. Jest to chordofon, na którym gra się przy użyciu dwóch drewnianych pałek. Posiada 70 strun. Kaszmirska wersja ma bardziej prostokątny kształt i zazwyczaj 72 struny. Santur trzeba stroić do każdego utworu.Muzyka hindustańska (hindi: हिन्दुस्तानी शास्त्रीय संगीत, urdu: ہندوستانی شاستریہ سنگیت Hindustani śastrij sangit; ang. Hindustani classical music) - jeden z dwóch stylów w indyjskiej muzyce klasycznej, dominujący na północy subkontynentu indyjskiego. Drugim jest tzw. muzyka karnatacka, popularna przede wszystkim na Południu.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Sitar – tradycyjny indyjsko-perski instrument muzyczny. Sitar ma długą historię. Jest bardzo popularny w regionie i jest często modyfikowany. Zasadniczo składa się z długiego gryfu, gruszkowato wypukłego pudła rezonansowego, najczęściej od sześciu do ośmiu strun melodycznych (dawniej jelitowych, dziś metalowych) szarpanych metalowym plektronem, oraz kilkunastu strun burdonowych (ich liczba podlega znacznym modyfikacjom w zależności od upodobań solisty). Struny burdonowe strojone są do tonacji utworu i choć niedostępne, grają rezonując ze sobą i strunami podstawowymi.
    Tambura - instrument muzyczny z grupy strunowych szarpanych z pudłem rezonansowym, gryfem i progami na podstrunnicy. Wykonywana jest z drewna, posiada zwykle cztery struny, obecnie najczęściej metalowe. Instrumenty ośmiostrunowe strojone są unisono parami, podobnie jak np. w mandolinie.
    Dhrupad (hindi: ध्रुपद) – jedna z najstarszych odmian indyjskiej muzyki klasycznej. Nazwa pochodzi od sanskryckiego dhruva-pada, czyli po prostu refren. Współcześnie termin ten oznacza zarówno rodzaj poezji, jak i styl muzyczny związany z poezją śpiewaną. Utwór śpiewany jest przy akompaniamencie instrumentów perkusyjnych, takich jak pakhawadź, mridanga czy dholaka, ale nie tabli, która jest związana z inną formą muzyczną, chjalem.
    Sarod – strunowy instrument muzyczny, używany głównie w północno-indyjskiej muzyce klasycznej. Obok sitaru jest najbardziej popularnym instrumentem w tzw. stylu hindustańskim.
    Surbahar (urdu: سربہار ;hindi: सुरबहार); ang. także bass sitar) – szarpany instrument strunowy używany w muzyce hindustańskiej. Blisko spokrewniony z sitarem, różni się od niego niższym tonem (poniżej 20 Hz).
    Shehnai - pochodzący z Kaszmiru, dęty instrument muzyczny. Prawdopodobnie jest udoskonaloną wersją pungi, ludowego instrumentu używanego głównie przez zaklinaczy węży. Ma podwójny stroik trzcinowy oraz stożkowy kształt przypominający obój. Wykonany jest z drewna, z zakończeniem przypominającym metalowy dzwonek. Najbardziej popularny jest w północnych i zachodnich Indiach, w Iranie i Pakistanie.
    Bansuri – pochodzący z północnych Indii instrument z grupy aerofonów wargowych. Rodzaj fletu poprzecznego z otworem zadęciowym i sześcioma bądź siedmioma otworami palcowymi. Wykonany jest z jednego kawałka bambusa obwiązanego na końcach pierścieniami z mocnych nici, co zapobiega rozsychaniu drewna i wzmacnia konstrukcję. Nazwa instrumentu jest zbitką słów – „bans”, czyli bambus i „swar” – nuta. „Bansuri” jest nazwą najbardziej rozpowszechnioną na świecie, chociaż w rodzimych Indiach instrument ten jest znany również jako: „algoza”, „bansi”, „kolalu”, „kolavi”, „kukhl”, „murali”, „nar”, „pava”, „pillankuzhal”, „pillangrovi”, „pulangoil”, „vanu” czy „vamsi”.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.014 sek.