• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Alaksandr Łukaszenka



    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Izba Reprezentantów (lub Przedstawicieli) Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi biał. Палата Прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублiкi Беларусь, łacinka białoruska Pałata Pradstaŭnikoŭ Nacyjanalnaha schodu Respubliki Biełaruś, ros. Палата представителей Национального Собрания Республики Беларусь, – izba niższa Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi. Liczy 110 deputowanych wybieranych na 4 letnią kadencję w wyborach powszechnych. Utworzona została w wyniku zmian w Konstytucji Republiki Białorusi w listopadzie 1996 roku, w miejsce zlikwidowanej Rady Najwyższej Republiki Białorusi.Narodowy socjalizm (niem. Nationalsozialismus), nazizm (skrót od Nationalsozialismus), czasem określany również jako hitleryzm (od nazwiska Adolfa Hitlera) – rasistowska, antykomunistyczna i antysemicka ideologia Niemieckiej Narodowosocjalistycznej Partii Robotników (NSDAP). Niemiecka skrajna odmiana faszyzmu, opierająca się na biologicznym rasizmie, w szczególności na antysemityzmie, czerpiąca z haseł zarówno nacjonalistycznych, jak i socjalnych, trudna do jednoznacznego uplasowania na klasycznej osi prawica-lewica. Ideologia państwowa w czasie sprawowania władzy w totalitarnych Niemczech przez NSDAP w latach 1933-1945.

    Alaksandr Ryhorawicz Łukaszenka (biał. Аляксандр Рыгоравіч Лукашэнка, ros. Александр Григорьевич Лукашенко, Aleksandr Grigorjewicz Łukaszenko; ur. 30 sierpnia 1954 w Kopysiu) – białoruski polityk, prezydent Białorusi od 1994 roku. Prezydent Białoruskiego Komitetu Olimpijskiego od 1997.

    Kopyś (biał. Копысь) – osiedle typu miejskiego na Białorusi, w obwodzie witebskim w rejonie orszańskim, nad Dnieprem, 0,9 tys. mieszkańców (2010).Dom Rządowy Republiki Białoruś – monumentalny gmach w stylu radzieckiego modernizmu znajdujący się na pl. Niepodległości, jeden z bardziej charakterystycznych budynków Mińska, obecnie siedziba parlamentu Republiki Białoruś.

    Spis treści

  • 1 Życiorys
  • 1.1 Młodość
  • 1.2 Działalność polityczna przed prezydenturą
  • 1.3 Wybory prezydenckie w 1994 roku
  • 1.4 „Fizyczne ataki” w czasie kampanii wyborczej
  • 1.5 Prezydent Białorusi
  • 1.6 Polityka zagraniczna
  • 1.7 Polityka wewnętrzna
  • 2 Krytyka
  • 3 Alaksandr Łukaszenka w kulturze
  • 4 Odznaczenia i wyróżnienia (lista niepełna)
  • 5 Zobacz też
  • 6 Uwagi
  • 7 Przypisy
  • 8 Bibliografia
  • 9 Linki zewnętrzne
  • Armia Czerwona, ros. Красная Армия, pełna nazwa Robotniczo-Chłopska Armia Czerwona (Рабоче-Крестьянская Красная Армия, RKKA), od 23 lutego 1946 roku Armia Radziecka (ros. Советская армия, stosowane również tłumaczenie Armia Sowiecka) – wojska lądowe Sił Zbrojnych ZSRR, istniejące do grudnia 1991 (przemianowane m.in. na Wojska Lądowe Republiki Białoruś, Wojska Lądowe Federacji Rosyjskiej oraz wojska lądowe każdej z pozostałych dawnych republik ZSRR).Język rosyjski (ros. русский язык, russkij jazyk; dawniej też: język wielkoruski) – język należący do grupy języków wschodniosłowiańskich, posługuje się nim jako pierwszym językiem około 145 mln ludzi, ogółem (według różnych źródeł) 250-300 mln. Jest językiem urzędowym w Rosji, Kirgistanie i na Białorusi, natomiast w Kazachstanie jest językiem oficjalnym oraz jest jednym z pięciu języków oficjalnych a jednocześnie jednym z sześciu języków konferencyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych. Posługuje się pismem zwanym grażdanką, graficzną odmianą cyrylicy powstałą na skutek jej upraszczania.

    Życiorys[]

    Młodość[]

    Urodził się 30 sierpnia 1954 roku w osiedlu typu miejskiego Kopyś, w rejonie orszańskim obwodu mohylewskiego Białoruskiej SRR jako jedyne dziecko Kaciaryny Trafimauny Łukaszenki, niezamężnej pracownicy Orszańskiego Kombinatu Lnianego. Jego ojciec jest nieznany. Wkrótce po urodzeniu Aleksandra, matka przeprowadziła się z nim w pobliże swojej rodziny, do Aleksandrii (wówczas Aleksandria-2, centrum kołchozu „Dnieprowski”), gdzie pracowała jako dojarka. Alaksandr wychowywał się w trudnych warunkach materialnych i ze stygmatem panieńskiego dziecka. Uczył się w Szkole Średniej w Aleksandrii i chodził do szkoły muzycznej, gdzie od 5 do 8 klasy opanowywał grę na bajanie. W 1969 roku zaczął być aktywny politycznie i wstąpił do Rewolucyjnego Komunistycznego Związku Młodzieży (Komsomołu), gdzie zajmował się propagandą.

    Eugeniusz Mironowicz (biał. Яўген Мірановіч, Jauhien Miranowicz; ur. 2 września 1955 w Aleksiczach) – białoruski i polski historyk, działacz białoruskiej mniejszości narodowej w Polsce, doktor habilitowany.Agora Spółka Akcyjna – polska, publiczna spółka prawa handlowego, notowana na giełdzie w Warszawie, prowadząca działalność mediową. Nazwa spółki pochodzi od greckiego określenia miejsca spotkań.

    W latach 1971–1975 studiował na Wydziale Historycznym Mohylewskiego Państwowego Instytutu Pedagogicznego (MPIP), po ukończeniu którego uzyskał wykształcenie nauczyciela historii i wiedzy o społeczeństwie. Skierowano go na kilka miesięcy do pracy w Szkole Średniej Nr 1 w Szkłowie jako nauczyciela i sekretarza komitetu Komsomołu (według innego źródła w tym okresie pracował na MPIP dla Komsomołu, kontrolując jakość żywności). Od listopada 1975 do 1977 roku (według innego źródła – do 1976) odbywał obowiązkową służbę wojskową w szeregach pogranicznych wojsk KGB w Brześciu. Pełnił tam funkcję instruktora oddziału politycznego ds. Komsomołu w jednostce wojskowej nr 2187 Zachodniego Okręgu Pogranicznego. W latach 1977–1978 pracował jako sekretarz komitetu Komsomołu Mohylewskiej Miejskiej Organizacji ds. Handlu Towarami Spożywczymi i instruktor Październikowego Rejonowego Komitetu Wykonawczego miasta Mohylewa. W latach 1978−1980 był sekretarzem odpowiedzialnym Szkłowskiej Rejonowej Filii Wszechzwiązkowego Towarzystwa „Wiedy” (ros. „Znanije”). W 1979 roku wstąpił do Komunistycznej Partii Białorusi i zaczął podejmować wysiłki w kierunku uzyskania stanowiska kierowniczego w kołchozie. W latach 1980−1982 ponownie znalazł się w wojsku, służąc w 120. Gwardyjskiej Dywizji Piechoty Zmechanizowanej Siłach Zbrojnych ZSRR w Mińsku jako zastępca ds. politycznych dowódcy kompanii czołgów w jednostce wojskowej nr 04104.

    Komunizm (od łac. communis – wspólny, powszechny) – system społeczno-ekonomiczny, w którym nie istnieje własność prywatna środków produkcji, a całość wytworzonych dóbr jest w posiadaniu wspólnoty, której członkowie są równi.Pułkownik – stopień oficerski. W SZ RP jest to najwyższy stopień wojskowy korpusu oficerów starszych, natomiast w okresie międzywojennym – korpusu oficerów sztabowych. W większości sił zbrojnych po stopniu pułkownika (ang. i fr. – colonel, niem. Oberst, ros. полковник) są stopnie generalskie.

    W latach 1982–1983 pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego kołchozu „Udarnik” w rejonie szkłowskim. W latach 1983–1985 był zastępcą dyrektora Szkłowskiego Kombinatu Materiałów Budowlanych. W 1985 roku ukończył Białoruską Państwową Akademię Gospodarstwa Wiejskiego, uzyskując wykształcenie ekonomisty produkcji rolno-przemysłowej. W latach 1985–1987 pracował jako sekretarz komitetu partyjnego kołchozu im. Lenina. Od marca 1987 do lipca 1994 roku (według innych źródeł – do 1990 roku) pracował jako dyrektor sowchozu „Haradziec” w rejonie szkłowskim. W tym okresie w Związku Radzieckim zaczęto wprowadzać reformy polityczne i gospodarcze w ramach tzw. „pieriestrojki”. Alaksandr Łukaszenka odniósł się do nich entuzjastycznie, zwłaszcza do reform wprowadzających leasing w kołchozach, pozwalający samodzielnie gospodarować nadwyżkami produkcji. Jego zarządzanie sowchozem uznano za efektywne, w wyniku czego został m.in. wybrany do komitetu rejonowego KPB i zaproszony do Moskwy na konferencję prowadzoną przez Michaiła Gorbaczowa jako przykład dyrektora z powodzeniem wprowadzającego zasady leasingu. Pełniąc funkcję dyrektora sowchozu odznaczył się jednak także brutalnym podejściem do pracowników, stosując przemoc fizyczną wobec od 8 do 12 z nich. Za pobicie sowchozowego traktorzysty zostało przeciwko niemu wszczęte śledztwo.

    Hienadź Piatrowicz Paszkou (biał. Генадзь Пятровіч Пашкоў, ros. Геннадий Петрович Пашков, Giennadij Pietrowicz Paszkow; ur. 23 marca 1948 w Lipowiczach) − białoruski poeta i publicysta, redaktor naczelny „Centralnaj Haziety” i wydawnictwa „Biełaruskaja Encykłapiedyja” imienia Piatrusia Brouki, członek Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Białorusi.Inwazja na Afganistan trwała od 7 października 2001 do końca kwietnia 2002 roku pod kryptonimem Operacja Enduring Freedom. Przeprowadzona została na podstawie uchwały Organizacji Narodów Zjednoczonych.

    Zdaniem Alaksandra Fiaduty, Alaksandr Łukaszenka już w młodości cechował się bardzo wysokimi ambicjami i dążył do politycznej kariery w strukturach państwa radzieckiego poprzez wejście w skład, a następnie awans w łonie tzw. „nomenklatury”. W okresie studiów rozwinął w sobie zwyczaj „angażowania się we wszystko” i ustanawiania tam porządku. W okresie ZSRR wszedł w skład politycznej nomenklatury średniego szczebla w obwodzie mohylewskim, nie należał jednak do elity politycznej Białoruskiej SRR.

    Pucz moskiewski, Pucz sierpniowy lub Pucz Janajewa to nieudana próba przejęcia władzy w ZSRR przez "twardogłowych" liderów KPZR w sierpniu 1991.Stygmatyzacja, naznaczanie jest to proces nadawania określeń w kategoriach zachowania jednostkom, grupom społecznym czy kategoriom społecznym w wyniku czego przyjmują one nadane im cechy i zaczynają działać zgodnie z przypisanymi im etykietami.

    Działalność polityczna przed prezydenturą[]

    Białoruski znaczek pocztowy z wizerunkiem prezydenta Alaksandra Łukaszenki, 1996 rok

    W 1989 roku Alaksandr Łukaszenka zorganizował w swoim sowchozie okręgowe zebranie wyborcze i został wystawiony jako kandydat z tego okręgu na deputowanego na Zjazd Deputowanych Ludowych ZSRR. W czasie kampanii wyborczej dystansował się od KPB, obwiniając działaczy partyjnych i mieszkańców miast w złej sytuacji materialnej swoich wyborców. Przegrał w drugiej turze ze stosunku 49% do 51% z Wiaczasłauem Kiebiczem. W czasie wyborów parlamentarnych 4 marca 1990 roku został wybrany na deputowanego ludowego do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR XII kadencji, pokonując w drugiej turze swojego byłego przełożonego, Jausieja Karniejeua z wynikiem 68,2%. W związku z otrzymaniem immunitetu, śledztwo przeciwko Łukaszence w sprawie pobicia traktorzysty zostało umorzone.

    Wybory prezydenckie na Białorusi odbyły się 19 marca 2006 r. Wybory na stanowisko prezydenta Białorusi przeprowadzane są po raz trzeci od odzyskania przez ten kraj niepodległości. W poprzednich wyborach, przeprowadzonych w latach 1994 i 2001 dwukrotnie zwyciężał Alaksandr Łukaszenka.Witebsk (biał. Віцебск, ros. Витебск) – miasto położone w północno-wschodniej części Białorusi, nad rzeką Dźwiną.

    Pracując w parlamencie, Alaksandr Łukaszenka wyróżniał się wysoką aktywnością. Często korzystał z możliwości wystąpień i zabierał głos w debatach, także w dziedzinach nie będących jego specjalnością. W swoich wystąpieniach popierał prywatyzację, identyfikował się jako opozycjonista i dystansował od KPB, która w tym czasie traciła wpływy. Poparł inicjatywę Hienadzia Hruszawego, aby zorganizować wyjazd dzieci poszkodowanych w wyniku katastrofy w Czarnobylu na rehabilitację do Niemiec, organizując grupę ze Szkłowa. Uczestniczył w spotkaniach opozycyjnej frakcji Białoruskiego Frontu Ludowego (BFL), jednak większość jego propozycji była tam odrzucana jako bliska ideologii komunistycznej i niezgodna z polityką frakcji. Uczestniczył w tworzeniu Partii Zgody Ludowej, razem z Alaksandrem Sasnouem kierując pierwszym posiedzeniem komitetu organizacyjnego partii. Kandydował do jej kierownictwa, ale nie został wybrany. Zdaniem Sasnoua, Łukaszenka nie miał żadnych konstruktywnych propozycji, a przede wszystkim dążył do objęcia kierowniczego stanowiska. W kwietniu 1991 roku, w czasie strajków przeciwko podwyżkom cen, wystąpił o odwołanie ze stanowiska premiera Wiaczasłaua Kiebicza. Na przełomie wiosny i lata tego samego roku utworzył grupę deputacką „Komuniści dla Demokracji” (według innego źródła – frakcję „Komuniści Białorusi za Demokrację”). Frakcja i jej lider potępiali politykę KPB i wyrażali poparcie dla niepodległości Białorusi.

    Alaksandr Iosifawicz Fiaduta (biał. Аляксандр Іосіфавіч Фядута, ros. Александр Иосифович Федута, Aleksandr Iosifowicz Fieduta; ur. 3 listopada 1964 w Grodnie) – białoruski literaturoznawca i politolog.Order José Martí (es. Orden José Martí) – jednoklasowe odznaczenie państwowe Kuby, ustanowione 2 grudnia 1972 i przyznawane przez Radę Państwa Republiki Kuby.

    W sierpniu 1991 roku, podczas puczu moskiewskiego, Alaksandr Łukaszenka określał się jako zwolennik „pieriestrojki” i demokratyzacji, obwiniając komunistów o kryzys, w którym znalazł się kraj. Ostro wystąpił przeciwko propozycji pierwszego sekretarza KC KPB Anatola Małafiejeua, by ogłosić w republice stan wyjątkowy i utworzyć stanowisko prezydenta, twierdząc, że grozi to wprowadzeniem na Białorusi dyktatury. 24 sierpnia 1991 roku, na nadzwyczajnej sesji Rady Najwyższej zwołanej na wniosek deputowanych BFL, na wniosek Alaksandra Łukaszenki i Wiktara Hanczara został odwołany ze stanowiska przewodniczący parlamentu Mikałaj Dziemianciej. Łukaszenka wystąpił przeciwko upaństwowieniu własności dawnego Komsomołu (przemianowanego na Związek Młodzieży Białorusi). Dzięki jego staraniom organizacja zachowała swoje struktury, nieruchomości, dotacje budżetowe i inną własność.

    Stany Zjednoczone, Stany Zjednoczone Ameryki (ang. United States, US, United States of America, USA) – federacyjne państwo w Ameryce Północnej graniczące z Kanadą od północy, Meksykiem od południa, Oceanem Spokojnym od zachodu, Oceanem Arktycznym od północnego zachodu i Oceanem Atlantyckim od wschodu.Hienadź Uładzimirawicz Hruszawy (biał. Генадзь Уладзіміравіч Грушавы, ros. Геннадий Владимирович Грушевой, Giennadij Władimirowicz Gruszewoj; ur. 24 lipca 1950 w Mińsku) – białoruski filozof, działacz społeczny i polityk, w latach 1990–1996 deputowany do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR/Rady Najwyższej Republiki Białorusi XII i XIII kadencji; w Radzie XII kadencji członek Opozycji BNF – frakcji parlamentarnej partii Białoruski Front Ludowy (Biełaruski Narodny Front), o charakterze antykomunistycznym i niepodległościowym; od 1989 roku przewodniczący Komitetu BFL „Dzieci Czarnobyla”, a następnie prezes zarządu Białoruskiej Fundacji Charytatywnej „Dzieciom Czarnobyla”; doktor nauk filozoficznych, profesor.

    W późniejszym okresie Alaksandr Łukaszenka zaczął się deklarować jako zwolennik prezydenckiego systemu władzy, twierdząc, że wprowadzi to oczekiwane przez naród silne przywództwo i poczucie kierunku. Popierał ścisłe związki Białorusi z Rosją, twierdząc, że Białorusini i Rosjanie walczyli razem w Armii Czerwonej przeciwko nazistom, a upadek Związku Radzieckiego był największą katastrofą XX wieku. Proponował unię gospodarczą z Rosją, wspólną walutę i wprowadzenie języka rosyjskiego jako drugiego, obok białoruskiego, języka oficjalnego na Białorusi. Zapowiadał chęć walki z korupcją. Za problemy materialne mieszkańców Białorusi obwiniał kierownictwo polityczne kraju, przede wszystkim premiera Wiaczasłaua Kiebicza i przewodniczącego Rady Najwyższej Stanisłaua Szuszkiewicza.

    Konstytucja (od łac. constituo, -ere – urządzać, ustanawiać, regulować) – akt prawny, określany także jako ustawa zasadnicza, która zazwyczaj ma najwyższą moc prawną w systemie źródeł prawa w państwie.Białoruski Front Ludowy (Partia BNF) (biał. Беларускi Народны Фронт, БНФ, Партыя БНФ) – opozycyjne ugrupowanie polityczne na Białorusi o programie konserwatywnym i niepodległościowym założone w 1988.

    W kwietniu 1993 roku (według innego źródła – 4 czerwca 1993 roku) objął funkcję przewodniczącego Czasowej Komisji ds. Badania Działalności Komercyjnych Struktur Utworzonych przy Organach Władzy Państwowej (zwanej potocznie „Komisją do Walki z Korupcją”). Zwolennikiem przyznania mu tego stanowiska był przewodniczący Rady Najwyższej Stanisłau Szuszkiewicz, który zakładał, że bezkompromisowy polityk przyczyni się do wykrycia bezprawnych działań ludzi z otoczenia premiera Wiaczasłaua Kiebicza. „Komisja do Walki z Korupcją” posiadała znaczne pełnomocnictwa, w tym prawo do kontroli dowolnej dokumentacji wszelkich organizacji, łącznie z niepaństwowymi. W grudniu 1993 roku Łukaszenka zaprezentował w Radzie Najwyższej raport na temat korupcji w ponad trzygodzinnym wystąpieniu transmitowanym na żywo przez media. Formułował w nim zarzuty pod adresem zarówno urzędników średniego szczebla, jak i kierownictwa Rady Najwyższej, przede wszystkim premiera Wiaczasłaua Kiebicza i przewodniczącego Rady Najwyższej Stanisłaua Szuszkiewicza. W odpowiedzi prokurator generalny stwierdził, że wszystkie przedstawione w raporcie sprawy zostały już zbadane i wyjaśnione, w związku z czym nikomu nie postawiono oficjalnych zarzutów. Tym niemniej Alaksandr Łukaszenka stał się wówczas powszechnie znany w społeczeństwie jako nieprzejednany przeciwnik korupcji, a jego konkurentów politycznych zostało rzucone podejrzenie. W późniejszym czasie kontynuował tę linię, twierdząc, że cała klasa polityczna Białorusi jest skorumpowana, a przyczyną podejrzeń mogły być np. posiadanie mieszkania czy samochodu. W czasie wystąpień w mediach oskarżał o „nielegalne machinacje” wicepremierów Stanisłaua Bryla i Mikałaja Koscikaua, ministra obrony Pawła Kazłouskiego, ministra spraw zagranicznych Piotra Krauczankę i ministra stosunków ekonomicznych z zagranicą Uładzimira Radkiewicza, a premiera Wiaczasłaua Kiebicza – o pobłażliwość wobec łamania prawa. W styczniu 1994 roku doprowadził do odwołania ze stanowiska przewodniczącego parlamentu (wówczas głowy państwa) Stanisłaua Szuszkiewicza, oskarżając go o przywłaszczenie 100 dolarów amerykańskich za materiały do budowy daczy. Premiera Kiebicza określił mianem „szefa promoskiewskiej mafii”. 1 kwietnia 1994 roku „Komisja do Walki z Korupcją” została zlikwidowana, ponieważ, według uzasadnienia, „wypełniła swoje obowiązki”.

    Sowchoz (ros. совхоз skrótowo od советское хозяйство, ukr. радгосп) – państwowe przedsiębiorstwo rolne, charakterystyczne dla gospodarki ZSRR. W Polsce ich odpowiednikiem były PGR-y.Rada Republiki Zgromadzenia Narodowego Republiki Białoruś (biał. Совет Республики Национального Собрания Республики Беларусь) – izba wyższa bikameralnego parlamentu Republiki Białoruś, Zgromadzenia Narodowego Republiki Białoruś. W skład Rady wchodzi 64 członków, którzy są reprezentowani z różnych części administracyjnych Republiki Białoruś.

    Wybory prezydenckie w 1994 roku[]

    Wyniki uzyskane przez Alaksandra Łukaszenkę w pierwszej turze wyborów prezydenckich w 1994 roku
    Anatol Labiedźka – jeden z członków sztabu Alaksandra Łukaszenki w czasie wyborów prezydenckich w 1994 roku

    W 1994 roku Alaksandr Łukaszenka wystartował jako kandydat niezależny w wyborach na stanowisko prezydenta Republiki Białorusi. Kampanię wyborczą rozpoczął przed jej oficjalnym początkiem, który miał miejsce 15 kwietnia. Nie posługiwał się ściśle sprecyzowanym programem wyborczym w zakresie polityki czy gospodarki. Jego głównymi hasłami wyborczymi stały się: „powrót do ZSRR”, bez określenia, co oznacza ten termin, oraz „nie z lewicą, nie prawicą, ale z ludem”. W swoich przemówieniach kładł duży nacisk na walkę z korupcją, zyskując w mediach miano „postrachu aferzystów”. Wśród jego obietnic wyborczych znalazło się wykrycie przestępstw co najmniej dwudziestu wysoko postawionych osób. W czasie jednego z wieców powiedział, że gdy wygra wybory, wszystkich urzędników „wyśle albo w Alpy, albo w Himalaje”. Twierdził, że jest w posiadaniu teczek, którymi groził m.in. swojemu kontrkandydatowi, premierowi Wiaczasłauowi Kiebiczowi. Występował przeciwko własności prywatnej i prywatyzacji, ponieważ, jego zdaniem, własność państwowa nie wyczerpała jeszcze wszystkich możliwości. Za przyczynę kryzysu w kraju podawał dotychczasowe, idące jego zdaniem w złym kierunku, reformy. W kwestii polityki zagranicznej przyjął wybitnie prorosyjskie stanowisko, proponując unię z Rosją i oświadczając m.in., że „jeśli będzie trzeba, to padnie w Moskwie na kolana, aby tylko wcielono Białoruś do Rosji”. Zabiegał o poparcie polskiej mniejszości narodowej, odwiedzając w czasie kampanii siedzibę Związku Polaków na Białorusi i obiecując poparcie i pomoc dla inicjatywy stworzenia polskiej szkoły w Grodnie.

    Serbia, Republika Serbii (serb. Република Србија/ Republika Srbija – państwo w południowej Europie, powstałe 5 czerwca 2006 roku po rozpadzie federacji Serbii i Czarnogóry. Stolicą jest Belgrad. Serbia graniczy z Węgrami na północy, Rumunią i Bułgarią na wschodzie, Macedonią i Albanią na południu oraz z Czarnogórą, Chorwacją i Bośnią i Hercegowiną na zachodzie. De facto na południu Serbia graniczy z Kosowem, którego jednostronnie ogłoszoną niepodległość uznała część państw świata. Od 29 lutego 2012 r. kraj ten posiada status oficjalnego kandydata do Unii Europejskiej, a w czerwcu 2013 UE wyraziła zgodę na rozpoczęcie rozmów akcesyjnych w styczniu 2014.Hienadź Dzmitryjewicz Karpienka, błr. Генадзь Дзмітрыевіч Карпенка, Геннадий Дмитриевич Карпенко; (ur. 17 września 1949, zm. 6 kwietnia 1999) – białoruski opozycjonista.

    W czasie kampanii wyborczej wokół Alaksandra Łukaszenki zgromadzony był sztab młodych działaczy, którzy kształtowali jego wizerunek. Sztabem kierował Leanid Sinicyn (deputowany do Rady Najwyższej i dawny budowniczy), a w jego skład wchodzili: Dzmitryj Bułhakau, Wiktar Hanczar (deputowani i prawnicy), Alaksandr Fiaduta (pierwszy sekretarz Związku Młodzieży Białorusi, dawnego Komsomołu), Anatol Labiedźka, Iwan Ciciankou (przewodniczący Komisji Rady Najwyższej ds. Likwidacji Następstw Katastrofy Czarnobylskiej) oraz Wiktar Szejman. Wizerunek Łukaszenki w czasie kampanii wyborczej pod pewnymi względami był podobny do kandydata władzy, Wiaczasłaua Kiebicza: obaj w kampanii nie opierali się na partii, nie mieli dokładnego programu i ideologii, kierowali się koniunkturą, związani byli z komunistami. W czasie kampanii zwracano więc uwagę na różnice między nimi. Łukaszenka prezentował się jako młody i rzutki polityk, „człowiek z ludu” o swojskim pochodzeniu i manierach, w odróżnieniu od Kiebicza – przedstawiciela dotychczasowych elit politycznych, skompromitowanej i niepopularnej nomenklatury. Zdaniem Briana Bennetta duże znaczenie w czasie kampanii miało także to, że 39-letni Łukaszenka był o pokolenie młodszy od Kiebicza i Szuszkiewicza oraz „wydawał się uosabiać cechy młodego, europejskiego państwa, którym chciał zarządzać”. Alaksandr Łukaszenka nie tylko składał obietnice, ale też sięgał po hasła populistyczne: o korupcji wśród urzędników, o „spisku demokratów”, o „zdrajcach”, którzy we współpracy z wrogimi zagranicznymi wywiadami zniszczyli Związek Radziecki. Wśród jego zwolenników byli niektórzy politycy Ludowego Ruchu Białorusi, który popierał także kandydaturę Wiaczasłaua Kiebicza. Za swoją jednoznacznie prorosyjską postawę zyskał poparcie ugrupowania Sobór Słowiański – Biała Ruś. Dzięki sprawnym mowom, populistycznym hasłom i jednocześnie dzięki prostemu językowi, którym się posługiwał, szczególne poparcie zyskał wśród tzw. „szerokich mas”, mieszkańców mniejszych miejscowości i wsi.

    Surowiec – materiał przeznaczony do dalszej przeróbki. Surowce są produktami przemysłu wydobywczego, rolnictwa, leśnictwa lub powstają w wyniku przerobu odpadów.Kosowo (alb.: Kosova / Kosovë, serb.: Косово, Kosovo) – terytorium sporne w południowej Europie ze stolicą w Prisztinie.

    Siedziba sztabu wyborczego Alaksandra Łukaszenki znajdowała się w budynku Związku Młodzieży Białorusi, który dla tego celu udostępnił jego lider, Alaksandr Fiaduta. Podobnie jak pozostali kandydaci, Łukaszenka otrzymał legalnie z budżetu państwa 20 milionów rubli białoruskich na koszty kampanii. Jednak zdaniem politologa Andreja Lachowicza, była ona dodatkowo finansowana w sposób nielegalny z pomocą niektórych polityków. Iwan Ciciankou miał ze środków budżetowych kupić dwa nowe samochody marki Mercedes-Benz, które kandydat na prezydenta miał do dyspozycji w czasie swojej kampanii. Również Uładzimir Harkun, przewodniczący Komisji ds. Rolnych i związane z nim osoby miały dokonywać nielegalnych operacji finansowych, których celem było przekierowanie środków z budżetu państwa na kampanię wyborczą Alaksandra Łukaszenki. Działalność ta, zdaniem Andreja Lachowicza, odbywała się za cichą zgodą kierownictwa organów ochrony porządku publicznego.

    Partnerstwo Wschodnie – program określający wymiar wschodni polityki Unii Europejskiej w ramach Europejskiej Polityki Sąsiedztwa. Projekt Partnerstwa został zapoczątkowany działaniami dyplomacji polskiej, wspieranymi przez Szwecję. Program zainaugurowano w Pradze w 2009 roku, podczas prezydencji czeskiej.Big Cyc – polski zespół rockowy, którego piosenki mają charakter publicystyczno-kabaretowy, kilkakrotnie stał się obiektem medialnych dyskusji.

    Ówcześni komentatorzy kampanii wyborczej niejednokrotnie wskazywali Alaksandra Łukaszenkę jako faworyta wyborów. W marcu 1994 roku jego zwycięstwo przewidywał przewodniczący komisji ustawodawczej Rady Najwyższej Dzmitryj Bułachau. Z kolei komentatorzy, którzy sceptycznie odnosili się do szans Łukaszenki na wygraną, argumentowali, że zawieszenie przez parlament prac kierowanej przez niego „Komisji do Walki z Korupcją” wpłynie na spadek jego popularności.

    Brześć, dawniej Brześć Litewski, Brześć nad Bugiem, (biał. Брэст, Берасьце, Brest, Bieraście; ros. Брест, Берестье, Briest, Bieriestje; jid. בּריסק, hebr. ברסט ליטובסק; ukr. Берестя, Berestia) – miasto na Białorusi, u ujścia Muchawca do Bugu, siedziba administracyjna obwodu brzeskiego i rejonu brzeskiego. Ośrodek przemysłowy, węzeł kolejowy i drogowy na granicy z Polską, port rzeczny, port lotniczy; uniwersytet (1995), politechnika (1989); ośrodek kultury polskiej na Białorusi, polski konsulat generalny; 310,8 tys. mieszk. (1 stycznia 2010).Komunistyczna Partia Białorusi, do 1952 roku Komunistyczna Partia (bolszewików) Białorusi – komunistyczna partia istniejąca na Białorusi, która wyłoniła się w grudniu 1918 roku z RKP(b).

    Kandydaci na prezydenta mieli obowiązek do 15 maja zgromadzić 100 tysięcy podpisów poparcia, by być zarejestrowanymi. Alaksandr Łukaszenka zdobył 177 tysięcy podpisów poparcia (według innego źródła – 156 tysięcy). Wśród kontrkandydatów więcej od niego zgromadzili m.in. Wiaczasłau Kiebicz (400 tysięcy; według innego źródła – 411 tysięcy), Zianon Pazniak (230 tysięcy; według innego źródła – 217 tysięcy) i Wasil Nowikau 200 tysięcy; (według innego źródła – 184 tysiące). W pierwszej turze wyborów 23 czerwca Łukaszenka zajął pierwsze miejsce, uzyskując 44,8% głosów (według innego źródła – 45,1%) i znacznie wyprzedzając będącego na drugim miejscu Wiaczasłaua Kiebicza (17,3%; według innego źródła – 17,4%). Zdaniem Alaksandra Fiaduty, dwaj inni kandydaci na prezydenta, Alaksandr Dubko i Wasil Nowikau, zostali wystawieni na kandydatów przez Kiebicza z zadaniem odebrania części głosów Łukaszence. W drugiej turze wyborów 10 lipca 1994 roku Łukaszenka pokonał Kiebicza, uzyskując 80% głosów (według innych źródeł – 81% lub 80,1%) i tym samym został wybrany na stanowisko pierwszego prezydenta Republiki Białorusi. Zwycięstwo osiągnął głównie dzięki poparciu mieszkańców wsi i małych miejscowości, osób z niskim poziomem wykształcenia i złej kondycji materialnej.

    Wasil Bykau (biał. Васіль Уладзіміравіч Быкаў, czasem używana jest pisownia rosyjska Wasil Bykow, ur. 19 czerwca 1924 w Byczkach, zm. 22 czerwca 2003 w Mińsku) - pisarz białoruski, uważany za jednego z najwybitniejszych pisarzy współczesnej literatury białoruskiej, choć wiele jego utworów ukazywało się równolegle także w wersji rosyjskiej. Bykau był kandydatem do literackiej Nagrody Nobla. W 1996 roku został redaktorem naczelnym miesięcznika "Mastackaja Literatura". W latach 1990-1999 sprawował funkcję prezesa białoruskiego PEN Clubu. Przekładał na język białoruski twórczość m.in. Adama Mickiewicza oraz Karola Wojtyły.Rada Najwyższa Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej – jednoizbowy parlament Białoruskiej SRR powołany do życia w 1938 na wzór Rady Najwyższej ZSRR oraz Rad Najwyższych innych 10 republik. Istniał do 1991, gdy przeksztacił się w Radę Najwyższą Republiki Białorusi (do 1996).

    „Fizyczne ataki” w czasie kampanii wyborczej[]

    Kilka dni przed I turą wyborów prezydenckich, 17 czerwca 1994 roku, do wiadomości publicznej została podana informacja, że mercedes Alaksandra Łukaszenki został ostrzelany. W wersji podanej przez sztab Łukaszenki do zdarzenia doszło w momencie, gdy kandydat na prezydenta w towarzystwie członków swego sztabu Iwana Ciciankoua i Wiktara Szejmana podróżowali z Witebska, w okolicy miejscowości Łoźna. W lewych tylnych drzwiach samochodu znajdował się otwór po kuli. Zdarzenie zostało opisane jako dramatyczne, chociaż jego uczestnicy czekali ze zgłoszeniem 9 godzin, a na drodze nie odnaleziono śladów hamowania. Następnego dnia informację o „zamachu” podały wszystkie media państwowe. Alaksandr Łukaszenka w czasie rozmowy z dziennikarzami odrzucił sugestię, że była to próba zabójstwa, twierdząc, że chciano go raczej zastraszyć i zmusić, by zrezygnował z kandydowania na rzecz kogoś innego. Wydarzenie to zwiększyło poparcie dla kandydatury Łukaszenki wśród wyborców. Późniejsze śledztwo wykazało jednak, że kula została wystrzelona prawdopodobnie z wnętrza pojazdu, a on sam wówczas się nie poruszał. Prokuratura Generalna Białorusi uznała, że wydarzenie zostało zainscenizowane. Sprawa nie była kontynuowana.

    Amsterdam – największe miasto Holandii i jej stolica konstytucyjna. Wszystkie instytucje rządowe oraz przedstawicielstwa obcych państw znajdują się w Hadze.Szwecja, Królestwo Szwecji (Sverige, Konungariket Sverige) – państwo w Europie Północnej, zaliczane do państw skandynawskich. Szwecja jest członkiem Unii Europejskiej od 1995 roku. Graniczy z Norwegią, Finlandią i Danią.

    28 czerwca, w okresie między I i II turą wyborów prezydenckich, w godzinach porannych doszło do drugiego „fizycznego ataku” na Alaksandra Łukaszenkę. Kandydat na prezydenta wraz z zaufanymi osobami: m.in. Leanidem Sinicynem, Wiktarem Kuczynskim i Iwanem Ciciankouem znajdowali się wówczas w budynku Domu Rządu w Mińsku i zmierzali do gabinetu Łukaszenki, gdy zostali „zaatakowani” przez funkcjonariuszy milicji. Celem milicjantów miało być niedopuszczenie Łukaszenki i towarzyszących mu mężczyzn do gabinetu, ci jednak „zdołali się przedrzeć”. Informacja o tym wydarzeniu została szeroko opisana w państwowych mediach, w których zasugerowano, że polecenie napadu wydał minister spraw wewnętrznych generał-major Uładzimir Dańko, a działaniami milicjantów kierował oficer w randze pułkownika. Łukaszenka miał wówczas odnieść fizyczne obrażenia – na fotografiach w mediach widoczne były ślady krwi na jego ubraniu. Kandydat na prezydenta w rozmowie z dziennikarzami zinterpretował zajście jako działanie skorumpowanych polityków, w tym kierownictwa organów ochrony porządku publicznego, którzy usiłują nie dopuścić go do zdobycia władzy z obawy przed karą za swoje przestępstwa.

    Anatol Uładzimirawicz Labiedźka (biał. Анатоль Уладзіміравіч Лябедзька, ros. Анато́лий Влади́мирович Лебе́дько, Anatolij Władimirowicz Lebied’ko; ur. 27 czerwca 1961 we wsi Tryles) – białoruski polityk, w latach 1990–1996 deputowany do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR/Rady Najwyższej Republiki Białorusi, od 2000 roku przewodniczący Zjednoczonej Partii Obywatelskiej.Komitet Bezpieczeństwa Państwowego Republiki Białorusi (biał. Камітэт дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь, КДБ РБ, ros. Комитет государственной безопасности Республики Беларусь, КГБ РБ) – służba specjalna Republiki Białorusi, zajmująca się m.in. wywiadem, kontrwywiadem, kontrwywiadem wojskowym (działającym na rzecz MO RB, SZ RB i przemysłu obronnego Republiki), bezpieczeństwem wewnętrznym, ekonomicznym i osłoną kontrwywiadowczą funkcjonariuszy państwa. Jako jedyna służba specjalna państw powstałych po rozpadzie ZSRR, zachował nazwę sowieckiego KGB.

    Zdaniem politologa Alaksandra Lachowicza, oba przypadki ataku na Alaksandra Łukaszenkę były wyreżyserowanymi przedstawieniami, mającymi na celu budowę jego wizerunku w kampanii wyborczej. Ponadto jego zdaniem, świadczą o wspieraniu kandydatury Łukaszenki przez przedstawicieli kierownictwa KGB, MSW i Prokuratury Generalnej.

    Doctor honoris causa (z łac. [doktor] dla zaszczytu) – akademicki tytuł honorowy nadawany przez uczelnie osobom szczególnie zasłużonym dla nauki i kultury. Nie wymaga posiadania formalnego wykształcenia, ale nadawany jest zazwyczaj osobom o wysokim statusie społecznym lub naukowym.Alaksandr Uładzimirawicz Milinkiewicz (biał. Аляксандр Уладзіміравіч Мілінкевіч, ros. Александр Владимирович Милинкевич, Aleksandr Władimirowicz Milinkiewicz; ur. 25 lipca 1947 w Grodnie) – białoruski matematyk i fizyk, wiceburmistrz Grodna (1990–1996), wspólny kandydat sił opozycyjnych w wyborach prezydenckich na Białorusi w 2006, lider Ruchu Społecznego "O Wolność".

    Prezydent Białorusi[]

    W lipcu 1994 wybrano go na prezydenta Białorusi. W pierwszej turze zdystansował kandydatów niepodległościowych: Stanisława Szuszkiewicza i Zianona Pazniaka, w drugiej rundzie uzyskał 80% głosów wygrywając z premierem Wiaczasławem Kiebiczem. Zbiedniałą część społeczeństwa Białorusi przekonał do siebie obietnicą zakończenia tzw. złodziejskiej prywatyzacji, rozliczenia afer gospodarczych z lat 1991–1994 oraz zacieśnieniem związków politycznych i ekonomicznych z Rosją.

    Zianon Stanisławawicz Pazniak (biał. Зянон Станіслававіч Пазняк, ros. Зенон Станиславович Позняк, Zienon Stanisławowicz Pozniak; ur. 24 kwietnia 1944 Sobotnikach) – białoruski archeolog, polityk i działacz społeczny, jeden z liderów białoruskiego ruchu narodowowyzwoleńczego od początku procesów demokratycznych na Białorusi w 1988 roku; założyciel antykomunistycznej i niepodległościowej partii Białoruski Front Ludowy (BFL, lub Biełaruski Narodny Front, BNF); odkrywca masowych grobów ofiar NKWD w Kuropatach; w latach 1990–1995 deputowany do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR/Rady Najwyższej Republiki Białorusi XII kadencji; przewodniczący Opozycji BNF – frakcji parlamentarnej BFL; autor wielu książek i artykułów o tematyce historycznej i politycznej, a także wierszy; kandydat wiedzy o sztuce; od 1996 roku na emigracji.Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej, położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km², co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi, zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie, a szóste w Unii Europejskiej.

    Polityka zagraniczna[]

    Alaksandr Łukaszenka i Władimir Putin w Soczi, 4 kwietnia 2005
    Alaksandr Łukaszenka i Dmitrij Miedwiediew, 18 lipca 2012

    Polityka zagraniczna pierwszych miesięcy po objęciu rządów nie dała się zakwalifikować jako szczególnie prorosyjska. Na wiosnę 1995 Łukaszenka zarządził jednak referendum, w którym ludność miała się opowiedzieć za: prowadzeniem ścisłej integracji gospodarczo-politycznej z Moskwą, likwidacją niepodległościowych symboli Białorusi i zastąpieniem ich sowiecką symboliką, jak również równouprawnieniem języka białoruskiego i rosyjskiego. Wedle oficjalnych wyników Białorusini odpowiedzieli twierdząco, jednak według obywatelskiej inicjatywy Karta'97 wyniki zostały sfałszowane.

    Aleksandria (biał. Александрыя, ros. Александрия) – wieś na Białorusi, w rejonie szkłowskim obwodu mohylewskiego, centrum sielsowietu aleksandryjskiego. Niegdyś miasteczko w powiecie orszańskim województwa witebskiego.Ekwador (Republika Ekwadoru; hiszp. Ecuador, República del Ecuador) – państwo w Ameryce Południowej położone nad Oceanem Spokojnym, jedno z czterech powstałych w wyniku rozpadu Wielkiej Kolumbii w 1830 r. Sąsiaduje od północy z Kolumbią a od południa z Peru. W skład Ekwadoru wchodzą także położone na Oceanie Spokojnym Wyspy Galapagos - są jego największą atrakcją turystyczną. Nazwa pochodzi od hiszpańskiego słowa oznaczającego równik.

    2 kwietnia 1997 Łukaszenka i Borys Jelcyn podpisali Umowę o Powstaniu Związku Białorusi i Rosji (ZBiR), w której zaznaczono dążenia obu krajów do bliskiej integracji politycznej i gospodarczej. Kolejną inicjatywą zjednoczeniową była Umowa o Powstaniu Wspólnego Państwa z 26 grudnia 1999.

    Od 2002 datuje się ochłodzenie stosunków białorusko-rosyjskich, co znalazło m.in. wyraz w ostrej reakcji Łukaszenki na propozycję Putina włączenia Białorusi jako guberni do Federacji Rosyjskiej.

    Niwa (biał. "Ніва") - tygodnik mniejszości białoruskiej w Polsce, wydawany w języku białoruskim w Białymstoku. Redaktorem naczelnym jest Eugeniusz Wappa.Operacja Deliberate Force – militarna operacja reagowania kryzysowego przeprowadzona między 30 sierpnia a 20 września 1995 roku, stanowiąca wydzieloną część operacji lotniczej Sojuszu Północnoatlantyckiego "Deny Flight". Uderzenia lotnicze w ramach operacji "Deliberate Force", zapewniały wsparcie operacji pokojowej sił pokojowych ONZ w Bośni i Hercegowinie UNPROFOR. "Deliberate Force" była pierwszą w historii prawdziwą kampanią lotniczą NATO. Jej istota polegała na zapobieganiu powtarzającym się naruszeniom zakazu lotów wojskowych statków powietrznych nad określonymi przez ONZ strefami bezpieczeństwa oraz wsparciu powietrznym dla jednostek UNPROFOR, przy wykorzystaniu aktywnych uderzeń lotnictwa NATO na jednostki lądowe zwaśnionych stron naruszające wyznaczone przez ONZ strefy ochronne oraz na utrudniający wykonanie misji zintegrowany system obrony powietrznej Republiki Serbskiej.

    W 1998 doprowadził do znacznego ochłodzenia stosunków z krajami zachodnimi swą nieustępliwą postawą wobec remontu osiedla dyplomatów „Drazdy”. Większość dyplomatów zagranicznych, w tym przedstawicieli Polski, opuściła wówczas Białoruś. W 1999 wystąpił zdecydowanie jako obrońca Slobodana Miloševicia przed, jak to określił, bezprawną agresją państw NATO. Wypowiadał się nie tylko przeciwko sposobowi rozwiązania konfliktu przez kraje Zachodu, ale w ogóle kwestionował fakt czystek etnicznych w Kosowie. Był jednym z inicjatorów przyłączenia Jugosławii do inicjatywy ZBiR. W trakcie swej kadencji pozytywnie wyrażał się także o Saddamie Husajnie, Muammarze Kaddafim oraz przywódcach komunistycznej Korei Północnej. W 2005 obradujący w Mińsku IX Zjazd Wszechsłowiański wybrał go honorowym przewodniczącym Międzynarodowego Komitetu Słowiańskiego.

    Watykan, Państwo Watykańskie (wł. Città del Vaticano, Stato della Città del Vaticano, łac. Status Civitatis Vaticanæ) – miasto-państwo europejskie, enklawa w Rzymie. Najmniejsze państwo świata pod względem powierzchni.Argentyna (Argentina, Republika Argentyńska – República Argentina) – państwo w Ameryce Południowej, nad południowym Atlantykiem. Graniczy z Chile na zachodzie, Boliwią i Paragwajem na północy, Brazylią i Urugwajem na północnym wschodzie. Argentyna rości pretensje do archipelagu Falklandów oraz części Antarktydy. Nazwa pochodzi od łacińskiego argentum (srebro), którym Indianie obdarowali hiszpańskich rozbitków Juana Díaza de Solís. Pod względem wielkości Argentyna jest ósmym krajem na świecie i drugim w Ameryce Południowej (biorąc pod uwagę liczbę ludności i powierzchnię), jednakże biorąc pod uwagę także terytoria sporne do których Argentyna rości pretensje: Falklandy/Malwiny, Georgię Południową, Sandwich Południowy, Islas Auroras wraz z Orkadami Południowymi, Szetlandami Południowymi oraz z częścią Antarktydy administrowanej przez Argentynę na mocy Traktatu Antarktycznego powierzchnia łączna kraju wynosi 3 761 274 km², co czyni kraj ten ósmym na świecie pod względem powierzchni. Terytorium kraju podzielone jest na 23 prowincje i jedno miasto autonomiczne – stolica kraju Buenos Aires. Argentyna jest członkiem – założycielem Unii Narodów Południowoamerykańskich oraz Mercosur, a także członkiem Organizacji Państw Iberoamerykańskich, Banku Światowego, Światowej Organizacji Handlu, grupy krajów G15 oraz G20. Kraj uznawany jest za mocarstwo lokalne z bardzo wysokim wskaźnikiem rozwoju społecznego. W Ameryce Łacińskiej kraj ten ma piąty nominalny PKB na mieszkańca i najwyższy PKB mierzony parytetem siły nabywczej. Według analityków kraj ten zaklasyfikowany jest do rynków wschodzących, ze względu na wielkość, wysoki wzrost gospodarczy, poziom bezpośrednich inwestycji zagranicznych czy eksport w całości wytworzonych usług i towarów.

    Patrząc długofalowo na rezultaty działań prezydenta Białorusi, trzeba przyznać, że odniósł on duże sukcesy w osiąganiu korzyści ze związków gospodarczych z Rosją i tranzytowego położenia państwa. Dzięki umiejętnemu prowadzeniu polityki zagranicznej Białoruś otrzymywała najtańszy gaz z krajów europejskich (w przybliżeniu sześć razy tańszy niż Polska). Cena 46,68 $/1000 m³ była ceną niewiarygodnie niską nawet jak na dawne kraje radzieckie (WNP), nie mówiąc już o Europie, gdzie cena gazu dochodziła do 300 $/1000 m³. W głównej mierze dzięki bardzo niskim cenom zakupu surowców energetycznych białoruska gospodarka osiągała przez wiele lat bardzo wysoki wzrost gospodarczy. W 2007 swoje apogeum osiągnął kryzys na linii MińskMoskwa, który trwał od ponad roku i miał wymiar konfliktu surowcowo-energetycznego. Reperkusją było narzucenie przez Rosję na początku 2007 wyższych stawek za import gazu przez Białoruś. Zważywszy na skutki konfliktu można uznać, iż Łukaszenka osiągnął w nim sukces na płaszczyźnie gospodarczej. W dalszym ciągu Białoruś będzie przez Rosję dofinansowana. W samym gazie ziemnym jest to kwota 3,3 miliarda $ w ciągu roku (w ropie naftowej podobnie). W czasie kryzysu Łukaszenka przez swe (z pewnością – nieeleganckie) zachowanie uniknął szokowego wzrostu cen surowców, który mógłby spowodować kryzys gospodarczy. Dzięki tym działaniom rozłożono wzrost kosztów dla gospodarki i dla ludności na kilka lat, co zmniejszyło siłę uderzenia i pozwoliło na przystosowanie się przedsiębiorstw do nowych warunków gospodarczych.

    Czechosłowacja (czes. Československo, słow. Česko-Slovensko lub Československo) – państwo w Europie Środkowej istniejące w latach 1918-1938 i 1945-1992. 1 stycznia 1993 w miejscu Czechosłowacji powstały dwa nowe państwa – Czechy i Słowacja. Kraj graniczył z Niemcami (1949-90: NRD i RFN), Polską, ZSRR (1991: Ukrainą), Rumunią (do 1939), Węgrami i Austrią. Stolicą Czechosłowacji była Praga.Biblioteka Kongresu Stanów Zjednoczonych (ang.: Library of Congress) – największa biblioteka świata. Gromadzi ponad 142 mln różnego rodzaju dokumentów, ponad 29 mln książek, 58 mln rękopisów, 4,8 mln map i atlasów, 12 mln fotografii, 6 mln mikrofilmów, 3,5 mln dokumentów muzycznych, 500.000 filmów; wszystko w ponad 460 językach. 7% zbiorów to dokumenty w językach słowiańskich, w tym największy w USA zbiór polskich książek. Całość zajmuje 856 km półek. Biblioteka dysponuje (w 3 budynkach) 22 czytelniami ogólnymi, 3 wydzielonymi czytelniami dla kongresmenów oraz biblioteką sztuki (John F. Kennedy Center). Zatrudnia 5 tysięcy pracowników. Wyposażona jest w system komputerowy o pojemności 13 mln rekordów oraz w 3000 terminali. Pełni funkcję biblioteki narodowej.

    Łukaszenka ostro sprzeciwił się amerykańskiej inwazji na Afganistan oraz Irak, nazywając je zbrodnią przeciwko ludzkości i porównując do ataków Hitlera na Czechosłowację i Związek Radziecki. W 2003 przez pewien moment rozważana była możliwość emigracji Saddama Husajna do Mińska, co spotkało się z kpiną mediów europejskich oraz zaniepokojeniem Stanów Zjednoczonych. Z drugiej strony w wywiadzie udzielonym w 1995 chwalił politykę wewnętrzną w hitlerowskich Niemczech.

    Mikałaj Iwanawicz Dziemianciej (biał. Мікалай Іванавіч Дземянцей, ros. Николай Иванович Дементей; ur. 10 maja 1931 w Chotlinie) – białoruski działacz partyjny i państwowy, w latach 1990–1991 przewodniczący Rady Najwyższej Białoruskiej SRR.Ascetoholix – polska grupa muzyczna wykonująca hip-hop. Powstała w 1999 roku w Obornikach koło Poznania. W skład zespołu wchodzą Doniu i Kris. Nazwa zespołu nie wywodzi się od słowa "asceta", lecz oznacza ascezę moralną, polegającą na unikaniu konformizmu i wybierania łatwych dróg, na rzecz rzetelnej pracy.

    Po 2000 r. Białoruś wyraziła wolę zaangażowania się w rozwój wielowektorowej polityki zagranicznej. W ramach tej polityki jednymi z najważniejszych kierunków stały się wówczas kraje Ameryki Łacińskiej, a w szczególności: Wenezuela, Brazylia, Argentyna, Kuba i Ekwador.

    Jesienią 2008 Unia Europejska wznowiła kontakty dyplomatyczne z Białorusią, uzasadniając to „pewnym postępem” w procesie demokratyzacji kraju. W marcu 2009 Zachód zadecydował o zawieszeniu na kolejne dziewięć miesięcy sankcji wizowych wobec niektórych przedstawicieli władz. Łukaszenka został zaproszony również na Szczyt UE, by zdecydować o włączeniu Białorusi do europejskiej inicjatywy Partnerstwo Wschodnie.

    Kijowski Uniwersytet Narodowy im. Tarasa Szewczenki (ukr. Київський національний університет імені Тараса Шевченка) – uniwersytet w Kijowie założony w 1833, jeden z największych uniwersytetów na Ukrainie.  do 4 lipca 1938 tymczasowo.   wspólnie z Walentyną Kłoczkową.   wspólnie z Walentyną Kłoczkową i Iwanem Klimowem.   wspólnie z Zinaidą Byczkowskają

    27 kwietnia 2009 Łukaszenka odbył swoją pierwszą od 14 lat wizytę na zachodzie. Odwiedził Włochy i Watykan, gdzie spotkał się m.in. z papieżem Benedyktem XVI oraz premierem Silvio Berlusconim.

    Polityka wewnętrzna[]

    W 1996 doszło na Białorusi do zmiany konstytucji. Rozwiązano dotychczasową Radę Najwyższą XIII Kadencji, zastępując ją dwuizbowym parlamentem. Deputowani Rady nie pogodzili się z ewidentnym złamaniem zasad konstytucyjnych i nadal uważają siebie za legalnie wybranych posłów. W tym samym roku bezprawnie przedłużono również kadencję Łukaszenki do 2001. Konstytucyjnie wybory powinny były się odbyć w 1999.

    Immunitet (łac. immunitas – uwolnienie od obciążeń) – instytucja prawna, mocą której osoba z niej korzystająca nie podlega określonym przepisom, do przestrzegania których inne osoby są zobowiązane. Immunitet może też oznaczać ograniczenie odpowiedzialności prawnej danej osoby z tytułu pełnienia przez nią określonej funkcji. Istotą immunitetu jest więc wyłączenie spod określonego obowiązku.Ameryka Łacińska, Iberoameryka – termin obejmujący 20 krajów i 9 autonomii Ameryki Południowej i Ameryki Środkowej, w których mówi się językami romańskimi, tj. po hiszpańsku, portugalsku lub francusku.

    Przez opozycję Łukaszenka oskarżany jest o utworzenie tzw. „szwadronów śmierci”, nieformalnej struktury MSW, odpowiedzialnej za zamordowanie i zniknięcie kilku czołowych opozycjonistów. Łukaszenkę oskarża się o zamordowanie byłych deputowanych do Rady Najwyższej Białorusi Wiktara Hanczara i Anatola Krasouskiego, byłego szefa MSW Juryja Zacharanki, Hienadzia Karpienki, operatora telewizji ORT Dzmitryja Zawadskiego. Pułkownik białoruskiego MSW Aleh Ałkajew, po ucieczce do Niemiec potwierdził przypuszczenia opinii międzynarodowej, że w Białorusi, z polecenia prezydenta Łukaszenki powstała specjalna jednostka likwidująca białoruskich opozycjonistów. Ałkajew przez ostatnie dziesięć lat sprawował funkcję naczelnika więzienia śledczego w Mińsku, był odpowiedzialny za wykonanie wyroków kary śmierci (obecny podczas 130 egzekucji dokonanych strzałem w tył głowy z wyposażonego w tłumik pistoletu PB-9).

    Londyn (ang. London) – miasto w południowo-wschodniej części Wielkiej Brytanii, stolica tego państwa, a także stolica Anglii.Republika Kuby (nazwa oficjalna República de Cuba) – państwo w Ameryce Środkowej położone na Morzu Karaibskim w archipelagu Wielkich Antyli. Państwo to składa się z wyspy o nazwie Kuba oraz szeregu otaczających ją mniejszych wysepek, z których największą jest Isla de la Juventud. Stolicą Kuby jest Hawana, a największe miasta to: Santiago de Cuba, Camagüey, Holguin, Guantánamo, Santa Clara.

    Głosowanie prezydenckie z września 2001 odbyło się w cieniu ataku islamistów na Stany Zjednoczone, stąd więc nie spotkało się z należytą uwagą ze strony Zachodu. Łukaszenka wygrał wybory już w pierwszej turze, zdobywając 76% głosów i pokonując dwóch kandydatów opozycyjnych. Niezależne ośrodki badania opinii publicznej na Białorusi orzekły, że gdyby wybory odbywały się bez fałszerstw, Łukaszenka uzyskałby najwyżej 52-55% w pierwszej turze i niewykluczone byłoby przeprowadzenie dogrywki.

    Katastrofa elektrowni jądrowej w Czarnobylu (także ogólniej: Katastrofa w Czarnobylu) – wypadek jądrowy, mający miejsce 26 kwietnia 1986 w reaktorze jądrowym bloku energetycznego nr 4 elektrowni atomowej w Czarnobylu. W wyniku przegrzania reaktora doszło do wybuchu wodoru, pożaru, oraz rozprzestrzenienia substancji promieniotwórczych.Saddam Husajn, właściwie Saddam Husajn Abd al-Madżid at-Tikriti (صدام حسين عبد المجيد التكريتي, ur. 28 kwietnia 1937 roku w Al-Audży, zm. 30 grudnia 2006 roku w Bagdadzie) – iracki polityk, jedyny Marszałek Iraku, generał, prezydent i faktyczny dyktator Iraku w latach 1979–2003, z wykształcenia prawnik. Stracony przez powieszenie w 2006 roku.

    W październiku 2000 miały miejsce wybory do Izby Reprezentantów i Rady Republiki, w których opozycja zdobyła jedynie paręnaście mandatów. Wynika to prawdopodobnie również z masowych fałszerstw wyborczych oraz większościowej ordynacji do izby niższej.

    17 października 2004 miały miejsce kolejne wybory, w wyniku których zlikwidowano całkowicie przedstawicielstwo parlamentarne opozycji. Wraz z wyborami odbyło się tzw. referendum konstytucyjne, w którym naród uroczyście pozwolił Łukaszence na startowanie w następnych wyborach prezydenckich w 2006. Pozwolił mu je także wygrać po raz trzeci. Przed kolejnymi wyborami, na początku marca 2006, Instytut Gallupa przeprowadził sondaż, w którym poparcie dla Łukaszenki wyraziło 49% Białorusinów. Oficjalnie w wyborach 20 marca Aleksander Łukaszenka zdobył (według Białoruskiej Centralnej Komisji Wyborczej) 82,6% głosów, pokonując tym samym demokratycznego kandydata Alaksandra Milinkiewicza (zdobył on 6% poparcia). Po ogłoszeniu wyniku w Mińsku odbyła się manifestacja kilkunastu tysięcy osób, oskarżających Łukaszenkę o sfałszowanie wyborów. Według różnych niezależnych ośrodków badań opinii publicznej, Łukaszenka, w rzeczywistości otrzymał poniżej 50%. M.in. według rosyjskiego Centrum im. Jurija Lewady na Łukaszenkę zagłosowało 47% uprawnionych, zaś na Milinkiewicza 25,6% (oficjalnie 6%). Do opozycjonistów został wysłany anonimowy list, którego autorem mieli być funkcjonariusze służb specjalnych, podpisani jako „patrioci”. Autorzy listu dla uwiarygodnienia siebie podali informacje, które dostępne powinny być tylko dla bezpieki. Według nich Łukaszenka w rzeczywistości otrzymał 49% głosów.

    Natalla Babina (biał. Наталля Ба́біна; ur. 1966 w Zakazance) – białoruska dziennikarka i pisarka ukraińskiego pochodzenia, autorka m.in. powieści Miasto ryb.Order Zasług dla Ojczyzny Federacji Rosyjskiej (ros. Орден «За заслуги перед Отечеством») – ustanowiony 2 marca 1994 przez prezydenta Borysa Jelcyna był do wznowienia Orderu św. Andrzeja w 1998 najwyższym odznaczeniem federacji.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Piotr Krauczanka (biał. Пётр Краўчанка; ur. 1950 w Smolewiczach) – białoruski polityk i dyplomata, minister spraw zagranicznych (1990–1994), deputowany do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR i Rady Najwyższej Republiki Białoruś, ambasador Republiki Białoruś w Japonii (1998–2002), akredytowany także na Filipinach (1999–2002).
    Dzmitryj Zawadski, Źmicier Zawadzki (biał. Дзмітрый Завадскі, biał. (tar.) Зьміцер Завадзкі, ros. Дмитрий Завадский; ur. 28 sierpnia 1972, zaginął bez wieści 7 lipca 2000) – białoruski dziennikarz i operator telewizyjny.
    Białoruskie Towarzystwo Historyczne- zarejestrowane zostało w 1993 r. Celem towarzystwa jest rozwijanie aktywności naukowej, kulturotwórczej oraz społecznej. działanie na rzecz zdobywania i upowszechniania wiedzy historycznej o Białorusinach oraz poszanowania tradycji narodowych, propagowanie postaw tolerancji narodowej, sprzyjających kształtowaniu przyjaznych stosunków pomiędzy Białorusinami a Polakami oraz innymi narodowościami w RP. Towarzystwo zorganizowało wiele seminariów i konferencji. dotyczących historii Białorusinów na Białostocczyźnie.
    Alaksandr Iosifawicz Dubko (biał. Аляксандр Іосіфавіч Дубко, ros. Александр Иосифович Дубко, Aleksandr Iosifowicz Dubko; ur. 14 stycznia 1938 w Iłowie w rejonie szumilińskim, zm. 4 lutego 2001) – białoruski agronom i polityk, w latach 1997–2000 członek Rady Republiki Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I kadencji.
    Korea Północna (kor. 조선민주주의인민공화국, hancha 朝鮮民主主義人民共和國, MCR. Chosŏn Minjujuŭi Inmin Konghwaguk, Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna, w skrócie KRLD) – państwo totalitarne w Azji Wschodniej, powstałe w północnej części Półwyspu Koreańskiego po II wojnie światowej, na terenach zajętych przez Armię Czerwoną. Oficjalnie, według konstytucji, Korea Północna jest republiką socjalistyczną. Przynajmniej formalnie Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna nie jest państwem komunistycznym. Od 2009 roku władze Korei Północnej rozpoczęły wykreślać odniesienia sugerujące komunistyczny ustrój i charakter państwa z konstytucji oraz z innych oficjalnych dokumentów.
    Nomenklatura partyjna – najogólniej oznacza pracowników aparatu partyjnego (zob. partia komunistyczna) oraz mianowanych przez władze partyjne urzędników i funkcjonariuszy państwa, organizacji społecznych i administracji przemysłowej.
    Rubel białoruski (biał. беларускі рубель) − jednostka monetarna Republiki Białorusi równa 100 kopiejkom, wprowadzona do obiegu w roku 1992, po uzyskaniu przez Białoruś niepodległości.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.139 sek.