• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Akapit

    Przeczytaj także...
    Paragraf – podstawowa jednostka redakcyjna tekstu prawnego, oznaczana w tekście symbolem § (Unicode 2069, encja SGML § W systemie Windows można go wprowadzić za pomocą kombinacji klawiszy Alt+21 (klawiatura numeryczna)). Paragrafy można dzielić na ustępy, ustępy na punkty, punkty na litery, a litery na tiret. W ustawie określanej jako kodeks paragrafy występują zamiast ustępów i dzielą się tak jak ustępy (punkt, litera, tiret). Jeśli w danym akcie prawnym paragrafy pełnią funkcję podstawowej jednostki redakcyjnej, są numerowane w sposób ciągły w całym akcie prawnym.Wiszący spójnik, zawieszka, sierota – nazwa błędu składu tekstu polegającego na pozostawieniu na końcu wersu osamotnionego jednoliterowego słowa (najczęściej spójnika lub przyimka, np. "a", "i", "o", "u", "w", "z"). Reguła zabraniająca wiszących spójników dotyczy zarówno tekstów ciągłych, jak i pojedynczych napisów wielowierszowych (np. tytuły, podpisy). Zgodnie z Polską Normą PN-83/P55366, pozostawianie wiszących spójników jest dopuszczalne tylko przy bardzo wąskim łamie (np. gazetowym).
    Szewc – potoczne określenie błędu łamania tekstu, polegającego na pozostawieniu na końcu łamu samotnego wiersza akapitowego (pierwszego wiersza akapitu).
    Tekst podzielony na akapity, wyodrębnione poprzez wcięcia

    Akapit (od łac. a capite, dosł. od głowy, od początku) – podstawowy sposób dzielenia łamu na rozpoznawalne wzrokiem mniejsze fragmenty w celu zwiększenia czytelności tekstu. Podstawowa jednostka logiczna dłuższego tekstu, składająca się z jednego lub wielu zdań stanowiących pewną całość treściową (myśl). Zadaniem akapitu jest wyraźne zaznaczenie nowej myśli w bieżącym wątku wypowiedzi.

    Łam – pionowy blok zarezerwowany dla tekstu, leżący na kolumnie, posiadający określoną szerokość i długość, czym się różni od szpalty posiadającej tylko szerokość, a długość dowolną (określoną wielkością całości tekstu).Kolumna – w zecerstwie był to skład odpowiadający stronie, czyli miejsce do wypełnienia składem zecerskim (łącznie z niedrukowalną częścią marginesów, która składana jest justunkiem). Obecnie jest to powszechnie stosowana wśród osób z branży (redakcje, studia DTP, drukarnie) nazwa każdej strony publikacji poligraficznej.

    Czasami jako synonimy akapitu są stosowane terminy: ustęp, werset oraz paragraf; mają one jednak inne znaczenie.

    Zasady tworzenia akapitów[]

    Akapity buduje się poprzez:

    1. Wcięcie akapitowe – odsunięcie pierwszego wiersza akapitu od marginesu. Typowa wielkość wcięcia akapitowego to 1 firet.
    2. Odstęp międzyakapitowy – zwiększenie odstępu pomiędzy akapitami za pomocą stosownej opcji w programie do składu lub metodą nieprofesjonalną przez wstawienie pustego wiersza.

    Pierwszy wiersz akapitu to wiersz akapitowy, a ostatni – wiersz końcowy.

    Bękart – potoczne określenie błędu łamania tekstu, polegającego na pozostawieniu na początku następnego łamu samotnego końcowego wiersza akapitu (zwanego wierszem zawieszonym).Język polski (polszczyzna) – język naturalny należący do grupy zachodniosłowiańskich (do których należą również czeski, słowacki, kaszubski, dolnołużycki, górnołużycki i wymarły połabski), stanowiących część rodziny indoeuropejskiej.

    Typowe błędy[]

    Przy dzieleniu akapitu między sąsiednimi łamami (lub kolumnami) należy dbać, aby zarówno na początku, jak i na końcu akapitu znajdowały się co najmniej dwa wiersze tekstu. Najczęstszymi błędami pojawiającymi się podczas dzielenia tekstu są:

  • szewc – samotny pierwszy wiersz akapitu – ostatni na dole łamu,
  • bękart – samotny ostatni wiersz akapitu – pierwszy na górze łamu,
  • wdowa – krótki wyraz lub końcówka przeniesionego wyrazu w wierszu końcowym,
  • sierota – wiszący spójnik.
  • Przypisy

    1. Podstawy formatowania akapitów (pol.). [dostęp 2014-05-15].
    2. Robert Chwałowski: Akapit (pol.). Typografia.ogme.pl, 12.04.2010. [dostęp 2014-05-15].
    3. Andrzej Gołąb: Aka­pit na celowniku (pol.). Chochlikdrukarski.com. [dostęp 2014-05-15].
    4. Rafał Świątek: Mikrokosmos (pol.). W: Typografia po polsku [on-line]. 30 grudnia 2010. [dostęp 2014-05-15].
    Margines – pole pomiędzy linią brzegową arkusza a linią zewnętrznego brzegu wydrukowanego na nim tekstu lub innego elementu - na przykład znaczka pocztowego.Synonim (gr. synōnymos = równoimienny) – wyraz lub dłuższe określenie równoważne znaczeniowo innemu, lub na tyle zbliżone, że można nim zastąpić to drugie w odpowiednim kontekście (auto – samochód). Synonimia może dotyczyć konstrukcji składniowych (mówić wiersz – mówić wierszem), form morfologicznych (profesorowie – profesorzy) i leksemów.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Firet – długość stosowana w typografii (w zecerstwie i DTP) używana bezpośrednio przy składzie tekstu, jest równa wysokości aktualnie używanego stopnia pisma. Np. najdłuższy myślnik, tzw. pauza, to w przybliżeniu kreska długości firetu, a półpauza to kreska długości pół firetu. W większości krojów pisma litery M i W mają szerokość firetu.
    Werset (łac. versus = wiersz) – specyficzna metoda segmentacji tekstu w utworze, którego szczególny charakter odbioru polega na przywiązywaniu uwagi, w dużym stopniu niezależnej, do każdego z jego krótkich fragmentów obejmujących jedno lub najwyżej kilka zdań. Podział na wersety występuje szczególnie często w obszernych utworach o treści religijnej (np. Koran, Pismo Święte), stanowiących ważne źródło wiedzy dla odbiorcy. Podział na wersety ma wskazywać odbiorcy całostkę treściowo-znaczeniową, a jednocześnie ułatwiać wyodrębnianie jej podczas wyszukiwania lub cytowania. Czasami podział na wersety spotykany jest również w utworach czysto literackich, najczęściej poetyckich, nawiązujących np. do stylistyki biblijnej (np. Anhelli Juliusza Słowackiego).
    Wdowa (ang. widow) – potoczne określenie błędu łamania tekstu, polegającego na pozostawieniu na końcu akapitu bardzo krótkiego, zazwyczaj jednowyrazowego, wiersza.
    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.038 sek.