• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Agnieszka Osiecka



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Króliczek - to utwór z repertuaru zespołu Skaldowie, skomponowany przez Andrzeja Zielińskiego, do przewrotnego tekstu Agnieszki Osieckiej. Skomplikowany formalnie, jednak prosty w wydźwięku utwór, stylem nawiązuje do albumu "Magical Mystery Tour" grupy The Beatles. Piosenka uzyskała tytuł Radiowej Piosenki Lutego (1969), a później ukazała się na trzecim przebojowym albumie Skaldów - "Cała jesteś w skowrokach". Do repertuaru koncertowego zespołu, piosenka ta wkroczyła dopiero w 1990 roku, i muzycy wykonują ją do dziś.Edyta Urszula Geppert-Loretz (ur. 27 listopada 1953 w Nowej Rudzie) – polska piosenkarka, członkini Akademii Fonograficznej ZPAV.
    Willa przy ul. Dąbrowieckiej 25 na Saskiej Kępie w Warszawie, w której mieszkała Agnieszka Osiecka
    Tablica pamiątkowa w Alei Gwiazd Satyrykonu na głównym deptaku Legnicy (ul. Najświętszej Marii Panny)

    Agnieszka Osiecka (ur. 9 października 1936 w Warszawie, zm. 7 marca 1997 tamże) – polska poetka, autorka tekstów piosenek, pisarka, reżyserka teatralna i telewizyjna, dziennikarka.

    Jaworzniacy, Związek Młodocianych Więźniów Politycznych Jaworzniacy - organizacja założona w 1991 roku, pomagająca byłym młodocianym więźniom politycznym lat 1944-1956 i ich rodzinom. Nazwa Jaworzniacy wywodzi się od miejsca ich uwięzienia, więzienia dla młodocianych w Jaworznie, utworzonego w 1951 roku w miejscu Centralnego Obozu Pracy. Związek Jaworzniaków uczestniczy w życiu społecznym i politycznym i posiada swoje oddziały na terenie całego kraju. Głównym zadaniem organizacji jest utrwalanie pamięci o walce powojennej młodzieży o wolność i niezawisłość Polski.Adam Michnik (ur. 17 października 1946 w Warszawie) – polski publicysta, eseista, pisarz, historyk i działacz polityczny. Od 1989 redaktor naczelny „Gazety Wyborczej”.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Rodzice i dzieciństwo[ | edytuj kod]

    Urodziła się 9 października 1936 w Warszawie. Matka poetki, Maria Osiecka z domu Sztechman (1910−1994), była córką Józefa Wiktora Sztechmana i Mieczysławy Lipowskiej. Ojciec, Wiktor Osiecki (1905−1977), urodzony w Belgradzie, uważał się za obywatela Monarchii Austro-Węgierskiej (córka nazwała go w swoich pamiętnikach „zwęgrzonym Polakiem”). Wychowywał się w domu ojca, Stefana Osieckiego, Polaka pochodzenia węgierskiego i macochy, Marii Strasser – śpiewaczki Opery Wiedeńskiej. Biologiczna matka Wiktora Osieckiego, Wiktoria z Oreszkiewiczów, była córką rumuńskiej Wołoszki i Serba. Wiktor Osiecki był odrzucany przez rówieśników z powodu dziedzicznej choroby skóry. Znalazł pociechę w muzyce. Już jako bardzo młody człowiek został cenionym pianistą. Szybko usamodzielnił się, wyjeżdżając do Lwowa. Wiele podróżował po Europie.

    Saska Kępa – część Warszawy położona na prawym brzegu Wisły. Saska Kępa ma status osiedla z własnym samorządem i pod względem administracyjnym stanowi część dzielnicy Pragi Południe, w ramach której sąsiaduje z Kamionkiem, Grochowem i Gocławiem. Przez część osób Saska Kępa jest potocznie określana jako dzielnica. Na jej obszarze znajduje się geometryczny środek miasta. Część Saskiej Kępy jest wpisana do wojewódzkiego rejestru zabytków jako strefa ochrony konserwatorskiej (nr rej. 942-A z 2 kwietnia 1979 r.).Jan Brzechwa, właściwie Jan Wiktor Lesman (pseud. Szer-Szeń, Inspicjent Brzeszczot) (ur. 15 sierpnia 1898 w Żmerynce, zm. 2 lipca 1966 w Warszawie) – polski poeta żydowskiego pochodzenia, autor wielu znanych bajek i wierszy dla dzieci, satyrycznych tekstów dla dorosłych, a także tłumacz literatury rosyjskiej.

    Po I wojnie światowej rodzice Agnieszki pracowali w Warszawie, gdzie matka prowadziła salony literackie, m.in. w kawiarniach „Ziemiańska” i „Sztuka i Moda”. Ojciec mówił po polsku z wyraźnym obcym akcentem – według córki czuł się w II Rzeczypospolitej „bezpaństwowcem”, jednym z „bezpańskich psów”, wciąż poszukujących swojego obywatelstwa i zewsząd wyganianych.

    Halina Kunicka (właśc. Halina Kydryńska) (ur. 18 lutego 1938 we Lwowie) – polska piosenkarka. Autorka kilkunastu płyt, z których trzy doczekały się statusu złotych. Odznaczona nagrodami branżowymi i odznaczeniami państwowymi.„Sztandar Młodych” – dziennik dla młodzieży, wydawany w latach 1950–1997 w Warszawie. Na początku był organem ZMP.

    Osieccy pobrali się w 1935. Po urodzeniu się Agnieszki (1936) mieszkali w Zakopanem, gdzie pracowali w kawiarni „Watra”. Wrócili do mieszkania na Saskiej Kępie tuż przed wybuchem II wojny światowej. W czasie okupacji niemieckiej prowadzili lokal „Watra” w lewobrzeżnej Warszawie (córką opiekowała się niania Nina). Po upadku powstania warszawskiego (1944), które przetrwali w warszawskich piwnicach, rodzina znalazła się w obozie przejściowym w Pruszkowie, a następnie została wywieziona na roboty do St. Pölten w Dolnej Austrii. Wojenny pobyt w obozie w St. Pölten Agnieszka Osiecka wspominała jak piękne wakacje – tam beztrosko bawiła się z rówieśnikami (z różnych krajów), zaczęła obserwować ptaki na niebie, które przestało być groźne (nie nadlatywały stamtąd groźne samoloty).

    Adam Walaciński (ur. 18 września 1928 w Krakowie, zm. 3 sierpnia 2015 tamże) – polski kompozytor, publicysta muzyczny i profesor.Spektakl lub widowisko teatralne (fr. spectacle, łac. spectaculum) – utwór dramatyczny lub inne dzieło sztuki teatralnej odegrane przez aktorów przed zgromadzoną w tym celu publicznością. Widowisko teatralne stanowi efekt połączenia różnych sztuk – literatury (w wypadku przedstawienia dramatu), sztuki aktorskiej, muzyki (zwłaszcza w przedstawieniach muzycznych, jak opera lub operetka), choreografii (zwłaszcza w przypadku widowisk baletowych). Koordynatorem i właściwym twórcą widowiska teatralnego jest przeważnie reżyser.

    Lata szkolne[ | edytuj kod]

    W 1945 roku Osieccy wrócili do swojego mieszkania w Warszawie. Rodzina budziła nieprzyjemne zainteresowanie koleżanek Agnieszki – „panienek z Saskiej Kępy” (z arystokratycznymi i ziemiańskimi korzeniami). Padało pytanie „Osiecka, jakiej ty jesteś właściwie narodowości!”, krążyły komentarze informacje o rodzinnych skandalach obyczajowych, m.in. „światowym życiu” i romansie ojca z Józefiną Pellegrini. Kilkunastoletnia Agnieszka uparcie poszukiwała możliwości pogodzenia potrzeby akceptacji przez środowisko z realizacją własnych marzeń. W latach 1948–1952 uczęszczała do żeńskiego liceum im. Marii Skłodowskiej-Curie na Saskiej Kępie, obecnie nieistniejącego (upamiętnionego w książce pod red. Małgorzaty Malewicz pt. „Panienki z Saskiej Kępy”). Do tej szkoły uczęszczały również m.in. Olga Lipińska i Magdalena Zawadzka.

    Andrzej Dąbrowski (ur. 13 kwietnia 1938 w Wilnie) – polski piosenkarz, perkusista, kompozytor, dziennikarz, fotografik, a także kierowca rajdowy (wicemistrz Polski w rajdach samochodowych w 1957).9 października jest 282. (w latach przestępnych 283.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 83 dni.

    Agnieszka była pod silnym wpływem ojca-apolitycznego „bezpaństwowca”; matkę uważała za osobę słabą, niespełnioną, zbyt podporządkowaną innym. Ojciec (którego polszczyzna wciąż nie była idealna) starał się, aby córka myślała samodzielnie, była osobą nieskrępowaną i niezdeterminowaną historią, epoką lub chwilowymi okolicznościami. Rozmowy z ojcem doprowadzały dziewczynkę do „rozstroju myślowego” – uświadamiała sobie plastyczność swoich poglądów. Do roku 1949 przeważał wpływ konserwatywnej „paczki” z Saskiej Kępy, potem stała się aktywistką licealnego koła ZMP, popadała jednak w konflikty z powodu bezkompromisowych wypowiedzi i zachowań, np. braku dyscypliny w czasie głosowania nad rezolucją ZMP (za podobne zachowania uczniowie innych szkół byli relegowani). W latach 1950–1952 ta aktywność i odmowa uczęszczania na lekcje religii spowodowały, że zraziły się do niej i szkolne koleżanki, i koledzy z Liceum im. Kołłątaja. Wśród nich był Jerzy Rajski – obiekt dramatycznej pierwszej miłości, starszy brat Janka, który bardziej podobał się Agnieszce, lecz nie imponował jej tak, jak Jerzy.

    Jan Borkowski (wł. Jan Narkiewicz-Jodko) – dziennikarz muzyczny, producent nagrań i koncertów radiowych, wieloletni pracownik Polskiego Radia, w Trójce od 1970.Kultura – polski tygodnik społeczno-literacki ukazujący się w Warszawie w latach 1963–1981; tzw. Kultura "warszawska", w odróżnieniu od Kultury "paryskiej" Jerzego Giedroycia. Powstał z połączenia "Nowej Kultury" i "Przeglądu Kulturalnego"), jego redaktorami naczelnymi byli kolejno Janusz Wilhelmi (1963-1973) i Dominik Horodyński (1973-1981).

    Oparcie znalazła w sekcji pływackiej CWKS, której członkowie deklarowali wierność zetempowskim ideałom. Nazywała ich „nowymi ludźmi”, którzy autentycznie wierzyli w obiecywane przez partię lepsze jutro, których nie krępowały „mieszczańskie przesądy”. Grała w siatkówkę m.in. z Jerzym Stokowskim, później współzałożycielem Związku „Jaworzniacy”. Przez pewien czas była dziewczyną młodego komunisty, Stacha Kowalskiego, który przypominał jej ojca. Prowadziła z nim długie polityczne dyskusje. Karolina Felberg-Sendecka napisała:

    Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.Polska (miesięcznik) – miesięcznik w sześciu wersjach językowych, wydawany przez wydawnictwo Interpress RSW Prasa-Książka-Ruch od września 1953 do roku 1990.
    .mw-parser-output div.cytat{display:table;padding:0}.mw-parser-output div.cytat.box{margin-top:0.5em;margin-bottom:0.8em;border:1px solid #aaa;background:#f9f9f9}.mw-parser-output div.cytat>blockquote{margin:0;padding:0.5em 1.5em}.mw-parser-output div.cytat-zrodlo{text-align:right;padding:0 1em 0.5em 1.5em}.mw-parser-output div.cytat-zrodlo::before{content:"— "}.mw-parser-output div.cytat.cudzysłów>blockquote{display:table}.mw-parser-output div.cytat.klasyczny::before{float:left;content:"";background-image:url("//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b9/Quote-alpha.png/20px-Quote-alpha.png");background-repeat:no-repeat;background-position:top right;width:2em;height:2em;margin:0.5em 0.5em 0.5em 0.5em}.mw-parser-output div.cytat.klasyczny>blockquote{border:1px solid #ccc;background:white;color:#333;padding-left:3em}.mw-parser-output div.cytat.cudzysłów>blockquote::before{display:table-cell;color:rgb(178,183,242);font:bold 40px"Times New Roman",serif;vertical-align:bottom;content:"„";padding-right:0.1em}.mw-parser-output div.cytat.cudzysłów>blockquote::after{display:table-cell;color:rgb(178,183,242);font:bold 40px"Times New Roman",serif;vertical-align:top;content:"”";padding-left:0.1em}.mw-parser-output div.cytat.środek{margin:0 auto}.mw-parser-output div.cytat.prawy{float:right;clear:right;margin-left:1.4em}.mw-parser-output div.cytat.lewy{float:left;clear:left;margin-right:1.4em}.mw-parser-output div.cytat.prawy:not([style]),.mw-parser-output div.cytat.lewy:not([style]){max-width:25em}

    Nastoletnia Agnieszka prowokowała otoczenie, plątała się we własnych pragnieniach i oczekiwaniach, rozpaczliwie poszukiwała własnej drogi.

    Jerzy Krzysztof Satanowski (ur. 23 sierpnia 1947 w Warszawie) – polski kompozytor, wokalista, dyrygent i reżyser, dyrektor artystyczny Teatru Miejskiego w Lesznie (od 2018). Pan Marimba – opera dziecięca z muzyką Marty Ptaszyńskiej do libretta Agnieszki Osieckiej. Ze względu na małą rozpiętość głosu dzieci cała partia wokalna została napisana w rozpiętości oktawy. W spektaklu bierze udział 43 chórzystów oraz 30 dzieci za szkoły baletowej. Wśród śpiewaków jest tylko dwoje dorosłych wykonawców którymi są rodzice głównych bohaterów – Kasi i Marka.

    Studia i okres działalności artystycznej[ | edytuj kod]

    W latach 1952–1956 studiowała na Wydziale Dziennikarskim Uniwersytetu Warszawskiego, a w latach 1957–1962 na Wydziale Reżyserii Filmowej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej i Filmowej w Łodzi. W czasie studiów wyreżyserowała filmową etiudę „Słoń”, opartą na motywach opowiadania Sławomira Mrożka i odbyła praktykę na planie „Niewinnych czarodziejów” Andrzeja Wajdy.

    Węgrzy (t. Madziarzy, węg. l.poj. magyar, l.mn. magyarok) – naród europejski z grupy ludów ugrofińskich, zamieszkujący głównie własne państwo narodowe - Węgry w Europie Środkowej, posługujący się językiem węgierskim.Barbara Rylska (ur. 20 stycznia 1936 w Warszawie) – polska aktorka teatralna i filmowa, aktorka Teatru Kwadrat w Warszawie.

    - Na drugim czy trzecim roku zrozumiałam, że nie będę reżyserem, kiedy zaczęłam pisać piosenki i artykuły. Bo człowiek, który pisze, może to robić sam w pokoiku, tramwaju, pod ulubionym drzewem, a do filmu trzeba mieć szaloną energię, zdrowie i umiejętność przebywania w dużych grupach ludzi

    W latach 1954–1972 związana była ze Studenckim Teatrem Satyryków; była członkiem rady artystycznej tego teatru i tam także debiutowała jako autorka tekstów piosenek; napisała ich dla tej sceny 166.

    Serbowie (Срби) – naród południowosłowiański mieszkający głównie w Serbii, Chorwacji, Bośni, Słowenii, Macedonii, Czarnogórze i Stanach Zjednoczonych. Jest ich ogółem około 13 mln. Mówią w swoim języku narodowym serbskim. W większości są prawosławnymi.II Rzeczpospolita (II RP) – Rzeczpospolita Polska w latach 1918–1945, od odzyskania suwerenności państwowej w 1918 do wycofania uznania międzynarodowego dla Rządu RP na uchodźstwie w konsekwencji wykonania porozumień między mocarstwami wielkiej trójki na konferencji jałtańskiej w 1945.

    W latach 1954–1957 publikowała swoje teksty, eseje i reportaże w „Głosie Wybrzeża”, „Nowej Kulturze”, „Sztandarze Młodych” i „Po prostu”. Później pisała również w „Literaturze”, „Kulturze” i „Polsce”. Była członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

    Od 1963 przez 7 lat prowadziła z Janem Borkowskim w Polskim Radiu Radiowe Studio Piosenki, które wydało ponad 500 piosenek i pozwoliło na wypromowanie wielu wielkich gwiazd polskiej estrady.

    Pomnik Agnieszki Osieckiej w Opolu – rzeźba plenerowa poświęcona pamięci Agnieszki Osieckiej, pierwszy tego typu dedykowany jej obiekt w Polsce.Zielono mi − piosenka do słów Agnieszki Osieckiej. Oprawą muzyczną zajął się współpracownik poetki, Jan Ptaszyn Wróblewski. Interpretacji piosenki podjęli się: Andrzej Zaucha, Andrzej Dąbrowski, Katarzyna Nosowska i Anna Dąbrowska.

    W 1966 na IV Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu Osiecka zdobyła nagrodę Ministerstwa Kultury i Sztuki za piosenkę Na całych jeziorach – ty i drugą nagrodę w koncercie „Premiery” za piosenkę Dookoła noc się stała. W tym samym roku Polskie Nagrania „Muza” wydały płytę długogrającą Piosenki Agnieszki Osieckiej, na której znalazły się obie nagrodzone piosenki. 16 października 1966 w Warszawie poślubiła Wojciecha Jesionkę.

    Rak jelita grubego (łac. carcinoma coli et recti) – nowotwór złośliwy rozwijający się w okrężnicy, wyrostku robaczkowym lub odbytnicy. Jest przyczyną 655 000 zgonów w ciągu roku na świecie.Noce i dnie – polski film dwuczęściowy w reż. Jerzego Antczaka z 1975, adaptacja powieści Noce i dnie Marii Dąbrowskiej. Saga dwóch pokoleń rodziny Niechciców na tle Polski pod zaborami na przeł. XIX i XX w. Oprócz wersji kinowej powstał także serial telewizyjny o takim samym tytule, zrealizowany w 1977 (premiera 26 lutego 1978). Sceny pożaru miasta nakręcono w Kazimierzu, a filmowy dwór Niechciców został specjalnie wybudowany.

    W latach 1994–1996 współpracowała z Teatrem Atelier w Sopocie, dla którego napisała swoje ostatnie sztuki i songi uznane przez krytykę za najdoskonalsze w jej artystycznym dorobku. Od 1997 jest patronką tego teatru. Co roku odbywają się w nim półfinałowe koncerty konkursu na interpretację piosenek Agnieszki Osieckiej pod nazwą Pamiętajmy o Osieckiej. Prócz tego jej imieniem nazwano studio Programu III Polskiego Radia, gdzie odbywają się prestiżowe koncerty polskich i zagranicznych gwiazd.

    Polskie Wydawnictwo Muzyczne (PWM) – polskie wydawnictwo muzyczne założone w 1946 w Krakowie w ramach nacjonalizacji prywatnych wydawnictw muzycznych.Austro-Węgry (t. Monarchia Austro-Węgierska; niem. Österreich-Ungarn, węg. Osztrák-Magyar Monarchia) – państwo związkowe w Europie Środkowej. Austro-Węgry były wielonarodową monarchią konstytucyjną i jednym z największych mocarstw w tamtym czasie. Państwo istniało 51 lat, od 1867 aż do rozpadu w 1918 roku i zakończenia I wojny światowej.

    Zmarła 7 marca 1997 wskutek choroby nowotworowej (rak jelita grubego), w warszawskim szpitalu. Uroczystości pogrzebowe Agnieszki Osieckiej odbyły się 17 marca 1997 w kościele św. Karola Boromeusza. Została pochowana na Cmentarzu Powązkowskim (kwatera 284b wprost; rząd 2.; miejsce 16.). Dorobkiem Agnieszki Osieckiej zajmuje się Fundacja „Okularnicy” im. Agnieszki Osieckiej, założona przez córkę poetki Agatę Passent. Obecnie wydaje 14-tomowy Wielki śpiewnik Agnieszki Osieckiej. W 1997 na XXXIV Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu Magda Umer przedstawiła wyreżyserowany przez siebie koncert Zielono mi, składający się z piosenek Agnieszki Osieckiej, w którym wystąpiły gwiazdy polskiej sceny muzycznej.

    Anna Prucnal (ur. 1 stycznia 1940 w Warszawie) - polska aktorka i piosenkarka, mieszkająca we Francji. W Polsce pamiętana głównie z roli Krysi Kowalskiej w komedii Leonarda Buczkowskiego Smarkula.Anna Monika Dąbrowska, znana też jako Ania (ur. 7 stycznia 1981 w Chełmie) – polska wokalistka wykonująca muzykę oscylującą w granicach popu, często inspirowaną brzmieniami retro. Członkini Akademii Fonograficznej ZPAV. Zadebiutowała w 2004 roku albumem Samotność po zmierzchu, który zdobył wysokie uznanie krytyki i publiczności. Wydawnictwo Kilka historii na ten sam temat z 2006 roku było jej pierwszym albumem nawiązującym do tradycji polskiej muzyki lat 60., co artystka kontynuowała na kolejnych dwóch płytach. Ania wydała dotąd pięć albumów studyjnych, z których cztery trafiły na pierwsze miejsce listy sprzedaży OLiS w Polsce i cztery uzyskały status platynowych. Jest jedną z najczęściej nominowanych artystek do Nagrody Muzycznej Fryderyk i obecnie ma na swoim koncie 8 wygranych statuetek. Do 2011 roku, łączna sprzedaż jej płyt w Polsce przekroczyła liczbę 250 tys. egzemplarzy.

    Osiecka i Hłasko[ | edytuj kod]

    „Panna Czaczkes” – tak nazywał ją pieszczotliwie Marek Hłasko. Ich romans zaczął się rozwijać na przełomie 1956 i 1957. Osiecka była 19-letnią studentką, działającą w STS-ie, natomiast Hłasko był doskonale znany w całym kraju dzięki sukcesowi zbioru opowiadań Pierwszy krok w chmurach. Znajomość przebiegała dość burzliwie, z czasem ze względu na fakt, że Hłasko nie mógł wrócić do Polski po wyjeździe za granicę. Osiecka zaś usilnie, lecz bezskutecznie, zabiegała u ówczesnych władz o pozwolenie na powrót Hłaski do kraju. Sam Hłasko jednak także tracił wiarę w ponownie spotkanie Agnieszki.

    Dulag 121 Pruszków (Durchgangslager 121 Pruszków) – niemiecki nazistowski obóz przejściowy, w którym gromadzono cywilną ludność Warszawy i okolicznych miejscowości, wypędzaną z domów w trakcie oraz po zakończeniu powstania warszawskiego.Fundacja „Okularnicy” im. Agnieszki Osieckiej – fundacja założona w 2000 w Warszawie przez Agatę Passent, córkę Agnieszki Osieckiej.

    Przypomniałem sobie taki wieczór, kiedy byłaś z nią (ciotką, Ami Novarro z domu Borowską) u siebie na Saskiej Kępie, a ja ci powiedziałem: „Zostań ze mną”, ale Ty nie mogłaś, bo się śpieszyłaś do swojego teatrzyku, a ja Ci powiedziałem: „Zobaczysz, że kiedyś będzie za późno i że te kukły nas rozdzielą”. Ale Ty się roześmiałaś perlistym śmiechem i powiedziałaś, że bredzę. I co teraz?... Co będzie, jeśli ja rzeczywiście zdechnę i nie zobaczę Cię już? Może by było lepiej dla Ciebie, żebyś się zakochała i zapomniała o mnie?.

    Lwów (dawna nazwa form. Królewskie Stołeczne Miasto Lwów), ukr. Львів (Lwiw), ros. Львов (Lwow), niem. Lemberg, łac. Leopolis, jidysz לעמבערג ,לעמבעריק (Lemberg, Lemberik), orm. Լվով (Lwow) – miasto na Ukrainie, ośrodek administracyjny obwodu lwowskiego.Powstanie warszawskie (1 sierpnia – 3 października 1944) – wystąpienie zbrojne przeciwko okupującym Warszawę wojskom niemieckim, zorganizowane przez Armię Krajową w ramach akcji „Burza”, połączone z ujawnieniem się i oficjalną działalnością najwyższych struktur Polskiego Państwa Podziemnego.

    Spotkali się dopiero – po raz ostatni – w kwietniu 1968 w Los Angeles. Osiecka odbywała wówczas podróż stypendialną po Ameryce. Po latach powie: „Pewnie byśmy się rozwiedli... Chyba nie bardzo sprawdzam się w życiu z kimś drugim”. Została jej po Hłasce korespondencja oraz maszyna do pisania, która stała na biurku Osieckiej do końca jej życia. Na pogrzebie Hłaski pojawiła się w słynnym białym futrze, które od niego dostała i z butelką wódki.

    Krzysztof Komeda, właśc. Krzysztof Trzciński (ur. 27 kwietnia 1931 w Poznaniu, zm. 23 kwietnia 1969 w Warszawie) – polski kompozytor i pianista jazzowy, twórca znanych na całym świecie standardów jazzowych i muzyki filmowej. Pionier jazzu nowoczesnego w Polsce. Najczęściej występował z własnym sekstetem (założonym w 1956). Napisał muzykę do 65 filmów. Pierwszym filmem zilustrowanym muzycznie przez Komedę była etiuda filmowa Romana Polańskiego Dwaj ludzie z szafą (1958), ostatnim zaś również film tego reżysera - Dziecko Rosemary (USA, 1968), ze słynną "Kołysanką" jako motywem przewodnim. Z wykształcenia lekarz laryngolog.II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 roku (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa Osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci). W wojnie uczestniczyło 1,7 mld ludzi, w tym 110 mln z bronią. Według różnych szacunków zginęło w niej od 50 do 78 milionów ludzi.

    Życie prywatne[ | edytuj kod]

    W latach 1963–1964 była żoną Wojciecha Frykowskiego; w latach 1966–1970 drugim mężem Osieckiej był reżyser Wojciech Jesionka.

    Związana była także ze Zbigniewem Mentzlem i innymi mężczyznami.

    … prowadziła życie na własną rękę. … nie pasowała do roli żony i matki, była za to wieczną dziewczyną z końskim ogonem.

    Jest matką dziennikarki Agaty Passent (ze związku z Danielem Passentem).

    Dziennikarz, dziennikarka – osoba zajmująca się przygotowaniem i prezentowaniem materiałów w środkach masowego przekazu. Scenariusz – to materiał literacki będący podstawą realizacji fabuły. Scenariusz może sam w sobie stanowić utwór oryginalny, być przeróbką utworu dramatycznego zawierającego dialogi i odautorskie didaskalia, czy też przeróbką dzieła literackiego nie dramaturgicznego (adaptacja scenariuszowa opowiadania, powieści, noweli, itp.). Scenariusz przystosowuje dramat, słuchowisko, utwór niedramatyczny, itp. oraz składniki takiego utworu do wymagań sceny, filmu fabularnego, filmu dokumentalnego, spektaklu telewizyjnego czy nagrania radiowego. Scenariusz opierający się na specjalnie napisanym przez scenarzystę lub reżysera (film autorski), oryginalnym utworze dla filmu, zwany jest scenariuszem filmowym.

    We wrześniu 2010 nakładem wydawnictwa Agora ukazał się tom korespondencji między Agnieszką Osiecką i Jeremim Przyborą z lat 1964–1966 Agnieszki Osieckiej i Jeremiego Przybory listy na wyczerpanym papierze. Za zgodą Agaty Passent, córki Osieckiej, i Konstantego Przybory, syna Jeremiego, opublikowano korespondencję ludzi związanych głębokim uczuciem. W 2015 roku opublikowano w Wydawnictwie Literackim biografię poetki, napisaną przez Ulę Ryciak, zatytułowaną wymownie: „Potargana w miłości”.

    Barbara Maria Dziekan-Vajda (ur. 21 marca 1951 w Chełmnie) – polska aktorka teatralna i filmowa, wokalistka, pedagog; profesor zwyczajny PWSFTViT w Łodzi. Violetta Villas ("VV"), właściwie Czesława Maria Gospodarek de domo Cieślak (ur. 10 czerwca 1938 w Heusy, zm. 5 grudnia 2011 w Lewinie Kłodzkim) – polska artystka estradowa, osobowość sceniczna, śpiewaczka, piosenkarka pieśni estradowych, operowych i operetkowych, aktorka filmowa, teatralna i rewiowa, kompozytorka, autorka tekstów.

    Lubiła opuszczać salony i znikać na peryferiach rzeczywistości, miała talent do wyławiania ludzi na tak zwanych życiowych zakrętach… Kochała i porzucała, choć często i ją porzucano. Pełna nieodwzajemnionej miłości rozdawała czułość w zwrotkach i refrenach. […]
    Z Osiecką epoka ma same kłopoty. Nie dość, że każdemu serwowała inną wersję siebie, to jeszcze wszystko robiła na odwrót. Tam gdzie w życiu jest miejsce na constans, urządzała dzikie crescendo. A tam gdzie się mówi o sprawach wzniosłych, wdawała się w żarty. Upływ czasu zaciera pamięć o miernych. Indywidualności wybitne ocala od zapomnienia. Dziś bardziej niż dekady temu widać, że ta nie całkiem poważnie traktowana poetka dość poważnie wyprzedzała swoją epokę. Chociażby tym, jak pragmatycznie i konsekwentnie zarządzała swoją twórczością. Jak korzystała z wolności, jak kosmopolitycznie postrzegała rzeczywistość i wreszcie – jak przecierała szlaki dla kobiecej niezależności. (…) Sama o sobie powiedziała, że jej życie to powieść z przygodami, ale nie zawsze w dobrym guście.

    Prawo i pięść – polski film fabularny zrealizowany w 1964 roku przez Jerzego Hoffmana i Edwarda Skórzewskiego na podstawie powieści Józefa Hena „Toast”.„Literatura” - tygodnik literacko-społeczny, wychodzący w latach 1972-1981 w Warszawie. Redaktorem naczelnym był Jerzy Putrament, a w skład zespołu redakcyjnego wchodzili m.in. Gustaw Gottesman (do 1975), Jan Koprowski, Witold Zalewski, Ryszard Matuszewski (do 1976), Julian Rogoziński (do 1979), Michał Sprusiński, Jacek Syski, Małgorzata Szejnert.
    Ula Ryciak w: „Potargana w miłości. O Agnieszce Osieckiej”,

    Cierpiała na chorobę alkoholową.

    Odznaczenia[ | edytuj kod]

    W 1979 otrzymała Złoty Krzyż Zasługi. W uznaniu wybitnych zasług dla kultury polskiej została pośmiertnie odznaczona przez Prezydenta RP Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1997).

    Mała Ziemiańska – znana warszawska kawiarnia okresu dwudziestolecia międzywojennego. Założona w 1918 r., mieściła się przy ul. Mazowieckiej 12, w neorenesansowej kamienicy zbudowanej w 1857 roku. Z czasem otworzono kilka filii kawiarni na terenie Warszawy. Kawiarnia nazwę zawdzięcza swojemu sąsiedztwu z Towarzystwem Kredytowym Ziemskim, zaś określenie "mała" wiązało się z początkowo niewielkim rozmiarem lokalu. Wnętrze było pokryte polichromią autorstwa Wacława Borowskiego.Od nocy do nocy – polska piosenka skomponowana w 1974 do słów Agnieszki Osieckiej z muzyką Waldemara Kazaneckiego; motyw przewodni muzyki do filmu Noce i dnie.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Związek Młodzieży Polskiej (ZMP) – młodzieżowa organizacja ideowo-polityczna, działająca w Polsce w latach 1948-1957 i wzorowana na radzieckim Komsomole. Powołana została przez rządzących krajem komunistów do realizowania polityki ich partii wobec młodzieży, służyła indoktrynacji młodych, kształceniu nowych kadr dla władzy oraz pomocy w przebudowie społeczeństwa na modłę komunistyczną. Stanowiła jeden z symboli polskiego stalinizmu.
    Hanna Banaszak (ur. 24 kwietnia 1957 w Poznaniu) – polska piosenkarka jazzowa i estradowa. Wykonuje standardy muzyki jazzowej i rozrywkowej lat 20. i 30. oraz nowe piosenki, nierzadko pisane specjalnie dla niej. Jest również poetką.
    Narodowy Bank Polski (NBP) – polski bank centralny z siedzibą w Warszawie. Podstawowym celem działalności NBP jest utrzymanie stabilnego poziomu cen, przy jednoczesnym wspieraniu polityki gospodarczej Rządu, o ile nie ogranicza to podstawowego celu NBP.
    Liryka (gr. λυρικóς, lyrikos – odnoszący się do liry) – jeden z trzech rodzajów literackich, obok dramatu i epiki.
    Polska, Rzeczpospolita Polska – państwo unitarne w Europie Środkowej, położone między Morzem Bałtyckim na północy a Sudetami i Karpatami na południu, w dorzeczu Wisły i Odry. Powierzchnia administracyjna Polski wynosi 312 679 km², co daje jej 70. miejsce na świecie i dziewiąte w Europie. Zamieszkana przez ponad 38,5 miliona ludzi, zajmuje pod względem liczby ludności 34. miejsce na świecie, a szóste w Unii Europejskiej.
    Zbigniew Mentzel (ur. 1951) – polski prozaik, eseista i felietonista Tygodnika Powszechnego. Akcja jego ostatniej książki pt. "Wszystkie języki świata" toczy się w Polsce 10 lat po upadku komunizmu, jest finalistą nagrody Nike.
    Mechaniczna lalka (także jako Laleczka) - znany polski szlagier wokalistki Violetty Villas powstały w 1977 roku. Muzykę skomponowała Violetta Villas, a słowa specjalnie dla artystki napisała Agnieszka Osiecka. Piosenka powstała w czasie fali krytyki Villas po powrocie artystki do Polski z USA.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.102 sek.