• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Adres fizyczny

    Przeczytaj także...
    Urządzenie wejścia-wyjścia, urządzenie we/wy, urządzenie I/O (ang. input/output device) służy do komunikacji systemu komputerowego z jego użytkownikiem lub innym systemem przetwarzania danych. Urządzenie wejścia-wyjścia służy często do zamiany wielkości fizycznych na dane przetwarzane przez system lub odwrotnie. Np. mysz komputerowa przetwarza ruch ręki, odbiornik GPS aktualne położenie geograficzne, a monitor komputera przetwarza dane komputerowe na obraz.W informatyce, adres pamięci to unikatowy identyfikator dla części jednostkowej pamięci, w której CPU lub inne urządzenie może zachować pewną ilość danych do późniejszego wykorzystania. W nowoczesnych komputerach każdy adres identyfikuje pojedynczy bajt pamięci; dane za duże do przechowania w jednym bajcie mogą być zachowane w kilku bajtach o następujących po sobie adresach. Niektóre mikroprocesory zostały zaprojektowane aby być adresowalne dwubajtowo, czyli typowa jednostka przechowywania jest większa od bajta. Wśród przykładów znajdują się Texas Instruments TMS9900 i National Semiconductor IMP-16, wykorzystujące ten typ adresowania.
    Pamięć operacyjna (ang. internal memory, primary storage) – pamięć adresowana i dostępna bezpośrednio przez procesor, a nie przez urządzenia wejścia-wyjścia procesora. W pamięci tej mogą być umieszczane rozkazy (kody operacji) procesora (program) dostępne bezpośrednio przez procesor i stąd nazwa pamięć operacyjna. W Polsce często pamięć ta jest utożsamiana z pamięcią RAM, choć jest to zawężenie pojęcia, pamięcią operacyjną jest też pamięć nieulotna (ROM, EPROM i inne jej odmiany) dostępna bezpośrednio przez procesor, a dawniej używano pamięci o dostępie cyklicznym.

    Adres fizyczny (ang. physical address) – adres pamięci pojawiający się w postaci liczby binarnej na szynie adresowej procesora w momencie odwoływania się do pamięci operacyjnej lub przestrzeni adresowej urządzeń wejścia-wyjścia.

    W przypadku procesorów zgodnych z x86, w trybie rzeczywistym procesora adres fizyczny oblicza się mnożąc zawartość rejestru segmentowego razy 16 i dodając offset, czyli adres przesunięcia w stosunku do początku segmentu. Ponieważ adresy są zapisywane szesnastkowo, korzystanie z tego schematu jest bardzo proste - wystarczy dopisać do wartości segmentu adresowego cyfrę "0" (odpowiednik mnożenia przez 16) i zwiększyć ją o offset. Natomiast w trybie chronionym procesora uzyskanie adresu fizycznego jest dużo bardziej skomplikowane - opiera się o selektory i tablicę deskryptorów.

    Dwójkowy system liczbowy, system binarny, bin – pozycyjny system liczbowy, w którym podstawą jest liczba 2. Do zapisu liczb potrzebne są tylko dwie cyfry: 0 i 1.Karta sieciowa (ang. NIC – Network Interface Card) – karta rozszerzenia, która służy do przekształcania pakietów danych w sygnały, które są przesyłane w sieci komputerowej. Karty NIC pracują w określonym standardzie, np. Ethernet, Token Ring, FDDI, ArcNet, 100VGAnylan.

    Adresem fizycznym nazywa się czasem też adres MAC, który jest unikatowy i przypisany na stałe każdemu urządzeniu sieciowemu (np. karcie sieciowej). Aktualnie (2019 r.) ze względu na ogromną ilość urządzeń sieciowych podłączonych do sieci komputerowych, większość z tych urządzeń pozwala już na zmianę przypisanych im adresów MAC.

    Procesor (ang. processor), także CPU (ang. Central Processing Unit) – urządzenie cyfrowe sekwencyjne, które pobiera dane z pamięci, interpretuje je i wykonuje jako rozkazy. Wykonuje on ciąg prostych operacji (rozkazów) wybranych ze zbioru operacji podstawowych określonych zazwyczaj przez producenta procesora jako lista rozkazów procesora.Tablica deskryptorów - w trybie chronionym procesora x86 struktura ulokowana w dedykowanym segmencie, zawierająca deskryptory wszystkich segmentów znajdujących się w pamięci operacyjnej. W środowiskach wielozadaniowych wyróżniamy jedną wspólną tablicę globalną (GDT - ang. Global Descriptor Table), tablicę przerwań (IDT - ang. Interrupt Descriptor Table), a także tablice lokalne (LDT - ang. Local Descriptor Table) przypisane do każdego procesu w systemie (nowoczesne systemy operacyjne nie korzystają już z segmentacji). Typowa tablica deskryptorów może pomieścić 2 8-bajtowych wpisów, gdyż jej rozmiar to 64 kB.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • adres bezwzględny
  • adres pamięci



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Sieć komputerowa (w skrócie: sieć) – zbiór komputerów i innych urządzeń połączonych ze sobą kanałami komunikacyjnymi. Sieć komputerowa umożliwia wzajemne przekazywanie informacji oraz udostępnianie zasobów własnych między podłączonymi do niej urządzeniami, tzw. "punktami sieci".
    Przestrzeń adresowa to mapa możliwej do zaadresowania przez proces pamięci. Nie cały jej obszar musi mieć swój odpowiednik w pamięci fizycznej, co jest implementowane za pomocą pamięci wirtualnej. W skład przestrzeni adresowej procesu wchodzą najczęściej:
    Rejestr segmentowy – rejestr procesora stworzony do przechowywania adresu początkowego obszaru pamięci, w którym umieszczone są rozkazy, dane albo stos programu. W procesorach o architekturze x86 występuje 6 rejestrów segmentowych:
    Szyna adresowa (ang. address bus) – połączenie między jednostką centralną i pamięcią, które przenosi adres z/do miejsc, gdzie jednostka centralna chce czytać lub pisać. Liczba bitów szyny adresowej określa maksymalną wielkość pamięci, do jakiej procesor ma dostęp.
    Tryb chroniony (ang. protected mode) – tryb pracy mikroprocesorów serii x86 wprowadzony w mikroprocesorze Intel 80286. Tryb chroniony umożliwia adresowanie pamięci przekraczającej wielkość 1 MB (tryb rzeczywisty), wprowadza wiele nowych udogodnień wspierających wielozadaniowość, takich jak: sprzętowa ochrona pamięci (układ MMU), wsparcie w przełączaniu kontekstu procesora i wiele innych.
    Tryb rzeczywisty – tryb pracy mikroprocesorów z rodziny procesorów x86, w którym procesor pracuje tak jak procesor Intel 8086.
    Offset – informacja o pozycji danego pola, nagłówka lub innych danych w pliku lub w pamięci operacyjnej, względem wybranego punktu odniesienia. Punktem odniesienia najczęściej jest początek pliku, początek rozważanej struktury lub, rzadziej, początek pamięci (w tym wypadku jednak najczęściej używa się określenia "adres"). Zwyczajowo offset jest wyrażony w jednostkach zgodnych z najmniejszą, bezpośrednio adresowalną jednostką danych w rozważanym medium – najczęściej są to bajty.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.012 sek.