• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Adolf Sieverts

    Przeczytaj także...
    Gaz – stan skupienia materii, w którym ciało fizyczne łatwo zmienia kształt i zajmuje całą dostępną mu przestrzeń. Właściwości te wynikają z własności cząsteczek, które w fazie gazowej mają pełną swobodę ruchu. Wszystkie one cały czas przemieszczają się w przestrzeni zajmowanej przez gaz i nigdy nie zatrzymują się w jednym miejscu. Między cząsteczkami nie występują żadne oddziaływania dalekozasięgowe, a jeśli, to bardzo słabe. Jedyny sposób, w jaki cząsteczki na siebie oddziałują, to zderzenia. Oprócz tego, jeśli gaz jest zamknięty w naczyniu, to jego cząsteczki stale zderzają się ze ściankami tego naczynia, wywierając na nie określone i stałe ciśnienie.Uniwersytet Techniczny w Dreźnie lub Techniczny Uniwersytet w Dreźnie (niem. Technische Universität Dresden, TU Dresden, TUD) – publiczna szkoła wyższa w Dreźnie, która została założona w 1828 roku jako Königlich-Technische Bildungsanstalt Sachsen. W semestrze zimowym 2006/07 na TUD było zapisanych 34 882 studentów, z czego 3 442 obcokrajowców (294 z Polski).
    Izoterma to dowolna zależność właściwości układu fizycznego otrzymana przy stałej temperaturze, przykładem izotermy jest izoterma adsorpcji. Nazwą tą określa się również wykres takiej zależności.

    Adolf Sieverts (ur. 7 października 1874 w Hamburgu, zm. 8 stycznia 1947 w Jenie) – niemiecki chemik. Prowadził m.in. prace dotyczące eksperymentalnego badania rozpuszczalności wodoru w metalach i stopach.

    Życiorys[ | edytuj kod]

    Adolf Sieverts studiował od 1894 roku chemię na Uniwersytecie Technicznym w Dreźnie, a także na uniwersytetach w Lipsku i w Getyndze. W 1898 roku uzyskał doktorat na Uniwersytecie w Getyndze pod kierunkiem profesora Otto Wallacha za pracę pt. Beiträge zur Kenntnis des Pinols („Przyczynki do poznania pinolu”).

    Drezno (niem. Dresden, górnołuż. Drježdźany, czes. Drážďany, dawniej Drezdno) – miasto we wschodnich Niemczech na Pogórzu Zachodniosudeckim, położone nad Łabą, stolica kraju związkowego Saksonia. Aglomeracja drezdeńska liczy ok. 1,036 mln mieszkańców (2004).Lipsk (niem. Leipzig; górnołuż. Lipsk; czes. Lipsko; łac. Lipsia) – miasto na prawach powiatu, najliczniejszy ośrodek Saksonii i drugi, po Berlinie, Niemiec wschodnich. Miasto należy do aglomeracji Lipsk-Halle, która liczy ok. 996 100 mieszkańców (2009).

    Po doktoracie zainteresował się chemią nieorganiczną. Przez wiele lat pracował w pracowniach Waltera Hempla i Fritza Förstera w Instytucie Chemii Uniwersytetu Technicznego w Dreźnie. W 1902 roku rozpoczął działalność w Królewskiej Fabryce Porcelany w Miśni. Była to praca asystenta, lecz w ruchu technologicznym. W 1904 roku został powołany na stanowisko asystenta w Instytucie Chemii Stosowanej i Farmacji na Uniwersytecie w Lipsku. Od tego czasu głównym kierunkiem jego pracy naukowej było rozwijanie metod analizy chemicznej. W głównej mierze skupił się na w dziedzinie chemii ciała stałego, zwłaszcza na badaniu rozpuszczalności gazów w metalach i stopach. Związana z tym była synteza wodorków metali. Habilitację uzyskał na Uniwersytecie w Lipsku w 1907 roku za pracę Occlusion und Diffusion von Gasen durch Metalle („Okluzja i dyfuzja gazów przez metale”).

    7 października jest 280. (w latach przestępnych 281.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 85 dni.Stop metali (dawniej także: aliaż) – tworzywo o właściwościach metalicznych, w którego strukturze metal jest osnową, a poza nim występuje co najmniej jeden dodatkowy składnik, zwany dodatkiem stopowym. Dodatki są wprowadzane w celu poprawienia wytrzymałościowych właściwości materiału. Zwykle pogarszają plastyczność, przewodnictwo elektryczne, przewodnictwo cieplne. Często zmniejszają również odporność na korozję.

    W grudniu 1916 r. został mianowany szefem (dziekanem) wydziału fizyko-chemicznego w Instytucie Chemii Fizycznej i Elektrochemii Cesarza Wilhelma, którego dyrektorem był wówczas Fritz Haber. W latach dwudziestych opublikował szereg prac dotyczących przeprowadzonych jeszcze na przełomie lat 1917/18 badań w Instytucie Cesarza Wilhelma, w tym badania kinetyki rozkładu azotanu amonu i trwałości nadmanganianu srebra, AgMnO4.

    Półmetale (metaloidy) – pierwiastki chemiczne, które mają własności pośrednie między metalami i niemetalami. Zalicza się do nich: antymon, arsen, bor, german, krzem, tellur oraz czasami także selen, glin, polon i astat, w niektórych podręcznikach także węgiel, mający najwyższą temperaturę topnienia z dotychczas poznanych pierwiastków, oraz fosfor (tworzący odmianę czarną o właściwościach fizycznych przypominających metal).Chemia fizyczna, fizykochemia – jeden z głównych działów chemii zajmujący się poznaniem zjawisk fizycznych występujących w trakcie i na skutek przemian (reakcji) chemicznych. Chemia fizyczna zajmuje się także własnościami fizycznymi związków chemicznych wynikającymi bezpośrednio z ich struktury chemicznej. Ze względu na najwyższy spośród głównych działów chemii stopień użycia metod matematycznych jest też działem najbliższym fizyce. Zob. też fizyka chemiczna.

    Od 1918 r. pełnił funkcje nauczyciela akademickiego i badacza na uniwersytetach w Lipsku, Greifswaldzie i we Frankfurcie nad Menem. W 1927 został profesorem chemii nieorganicznej na Wydziale Matematyki i Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu w Jenie i dyrektorem tamtejszego laboratorium chemicznego. Zajmował się wówczas syntezą i charakterystyką wodorków metali. Badał przede wszystkim zjawiska sorpcji wodoru przez platynowce, metale ziem rzadkich i metale z IV i V grupy układu okresowego pierwiastków w różnych temperaturach i ciśnieniu. Sieverts zbadał wiele izobar i izoterm różnych układów metal-wodór oraz określił niektóre parametry fizykochemiczne różnych wodorków metali, np. ich gęstość i ciepło tworzenia. Było to źródłem podstawowej wiedzy na temat tej klasy substancji. Wyniki tych eksperymentów pozwoliły ustalić stechiometrię licznych niestechiometrycznych wodorków metali i istnienie wielu roztworów stałych.

    Hamburg (łac. Hammonia; dolnoniem. Hamborg [ˈhaˑmbɔːχ]), właściwie Wolne i Hanzeatyckie Miasto Hamburg (niem. Freie und Hansestadt Hamburg) – miasto w północnych Niemczech na prawach kraju związkowego niedaleko ujścia Łaby do Morza Północnego. Wolne miasto i zarazem związkowy kraj niemiecki (pow. 755 km², ludność 1,74 mln – drugie po Berlinie). Największy port morski kraju (75 mln ton przeładunku), wielki ośrodek przemysłowy (statki, elektrotechnika, przetwórstwo ropy, przemysł spożywczy) i finansowy. W 2011 roku miasto to otrzymało tytuł Europejskiej Stolicy Czystości.Jena – miasto na prawach powiatu w środkowych Niemczech, w kraju związkowym Turyngia, nad rzeką Soławą. Liczy 104 449 mieszkańców (31 grudnia 2009), jest po Erfurcie drugim co do wielkości miastem kraju związkowego.

    Ponadto poświęcił wiele uwagi wybranym problemom chemii analitycznej, a w szczególności metodom osmotycznego wyznaczania masy cząsteczkowej, jak również pewnym aspektom chemii fizycznej, głównie z zakresu badań iloczynu rozpuszczalności układów dwu- i trójskładnikowych, m.in. zawierających kationów berylowców.

    Wodór (H, łac. hydrogenium) – pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 1, niemetal z bloku s układu okresowego. Jego izotop, prot, jest najprostszym możliwym atomem, zbudowanym z jednego protonu i jednego elektronu.Otto Wallach (ur. 27 marca 1847 w Królewcu, zm. 26 lutego 1931 w Getyndze) – niemiecki chemik pochodzenia żydowskiego, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii z 1910 roku.

    A. Sieverts przywiązywał szczególną wagę do pracy dydaktycznej. Obok wykładów z chemii ogólnej i doświadczalnej chemii nieorganicznej prowadził też wykłady pod tytułem „Spezielle anorganische Chemie”, na których omawiał m.in. metale i metaloidy. Ponadto zorganizował dla słuchaczy tych wykładów uzupełniające laboratoria, i to zarówno z chemii ogólnej, jak i specjalistyczne, np. „laboratorium metalografii”.

    Węglowce – pierwiastki 14 (dawn. IVA lub IV głównej) grupy układu okresowego. Są to węgiel (C), krzem (Si), german (Ge), cyna (Sn), ołów (Pb) i flerovium (Fl).Uniwersytet Friedricha Schillera w Jenie (niem. Friedrich-Schiller-Universität Jena) – publiczna szkoła wyższa założona przez Nikolausa von Amsdorf w 1558 roku. W 1934 uczelnia otrzymała patrona.

    25 kwietnia 1942 Adolf Sieverts wystąpił z wnioskiem o emeryturę. W październiku 1942 roku został oficjalnie zwolniony ze swych obowiązków akademickich.

    Poza pracą zawodową Sieverts był bardzo zaangażowany w działalność społeczną. W latach inflacji kilka razy w tygodniu zapraszał do swego domu nisko opłacanych asystentów wraz z członkami ich rodzin, a także studentów w trudnej sytuacji materialnej. Nie angażował się politycznie. Był uzdolnionym pianistą i koncertował często w wąskim kręgu swej rodziny i przyjaciół.

    Fritz Haber (ur. 9 grudnia 1868 we Wrocławiu, zm. 29 stycznia 1934 w Bazylei) – chemik niemiecki pochodzenia żydowskiego, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie chemii w 1918 roku za syntezę amoniaku z azotu i wodoru.International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.

    Zmarł 8 stycznia 1947.





    Warto wiedzieć że... beta

    Getynga (niem. Göttingen, dolnoniem. Chöttingen) – akademickie miasto powiatowe w Niemczech, nad rzeką Leine, na południowym krańcu kraju związkowego Dolna Saksonia, siedziba powiatu Getynga. W roku 2008 miasto liczyło 121 455 mieszkańców. Jeden z głównych ośrodków naukowych kraju (ponad 30 tys. studentów). Liczące się centrum turystyczne oraz kulturalne.
    Analiza chemiczna – badanie jakościowego (analiza jakościowa) i ilościowego (analiza ilościowa) składu chemicznego substancji.
    Miśnia (niem. Meißen; górnołuż. Mišno; łac. Misena) – miasto powiatowe w południowo wschodniej części Niemiec, w kraju związkowym Saksonia, w okręgu administracyjnym Drezno, siedziba powiatu Miśnia. Leży nad Łabą, ok. 26 km od Drezna.
    Iloczyn rozpuszczalności - iloczyn odpowiednich potęg stężeń jonów (stężeniowy) lub aktywności jonów (termodynamiczny) znajdujących się w nasyconym roztworze elektrolitu. Ma charakter stałej równowagi dynamicznej i zależy od temperatury. W zależności od tego, czy reakcja rozpuszczania soli jest egzoenergetyczna, czy endoenergetyczna, rozpuszczalność albo maleje, albo rośnie ze wzrostem temperatury, zgodnie z regułą przekory Le Chateliera-Brauna.
    WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.
    Izobara – linia stałego ciśnienia, ilustrująca na wykresie zmiany parametrów opisujących układ fizyczny podczas przemiany izobarycznej.
    Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.029 sek.