• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Adad

    Przeczytaj także...
    Sumer (Szumer, Sumeria; sum. Ki-en-gir, hebr. שִׁנְעָר Szinear – por. Gen 10:10) – starożytna kraina leżąca w południowej części Mezopotamii (dzisiaj południowy Irak). Zamieszkiwali ją Sumerowie. Sumerowie stworzyli wysoko rozwiniętą cywilizację, uznawaną za kolebkę kultur Bliskiego Wschodu i Europy. Wybudowali na terenie Mezopotamii szereg miast, z których największe to: Eridu, Ur, Lagasz, Umma, Uruk, Kisz, Sippar.Religia Sumerów – system wierzeń oraz rytuały i związane z nim struktury ludu "ciemnogłowych", który na obszarze Dolnej Mezopotamii w IV–III tysiącleciu p.n.e. utworzył wysoko rozwiniętą cywilizację. Religia sumeryjska w dalszym ciągu pozostaje przedmiotem sporu naukowców. Ogólny jej zarys został stworzony na podstawie mitów i legend sumeryjskich, nie zachowało się (lub nie istniało) żadne źródło z treścią, która pozwoliłaby na odtworzenie sumeryjskiej koncepcji religijnej i filozoficznej.
    Asyria (akad. māt Aššur) – starożytne państwo semickie w północnej Mezopotamii istniejące od drugiej połowy III tysiąclecia p.n.e. do pierwszej połowy I tysiąclecia p.n.e.

    Adad – bóg burzy, wiatru, deszczu i piorunów oraz siły niszczycielskiej, jedno z ważniejszych bóstw w mitologii babilońskiej. Geneza Adada sięga okresu sumeryjskiego. Był on utożsamiany z pomniejszym bóstwem w panteonie sumeryjskimIszkurem, którego cechy rozwinęły się w okresie babilońskim, a następnie asyryjskim, gdy Adadowi przypisano atrybuty i cechy wojskowe. O randze Adada świadczy włączanie jego imienia do imion królów.

    Mitologia babilońska – zbiór mitów i legend mieszkańców Babilonii. Większość z nich miała charakter informacyjny. Wyjaśniały zjawiska przyrody, kary spotykające ludzi niegodziwych, jak również nagrody za dobre uczynki, nieliczne z nich opisywały rytuały religijne. Na mitologię babilońską w dużej mierze składały się elementy mitologii sumeryjskiej, mitów pisanych przez Akadyjczyków oraz babilońskie wierzenia o początkach dziejów.Iszkur – pomniejsze bóstwo burzy i pasterzy w mitologii sumeryjskiej. Za sprawą deszczy, które zsyłał, zieleniały łąki. W odróżnieniu od sumeryjskiego Ninurty, również boga burz, Iszkur patronował pasterzom, podczas gdy deszcz, zsyłany przez Ninurtę, powodował nawadnianie pól uprawnych. Mity, w których występował Iszkur, odzwierciedlają niepokój, jaki mieli mieszkańcy Sumeru, gdy pora deszczowa ustawała zbyt wcześnie (np., mit o uwięzieniu Iszkura w górach).

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Krystyna Łyczkowska, Krystyna Szarzyńska, Mitologia Mezopotamii, Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1981, s. 313, ISBN 83-221-0132-5, OCLC 830135002.
  • Колодин А., Боги Вавилона и Ассирии, Религия народов Месопотамии.




  • Reklama

    Czas generowania strony: 0.664 sek.