• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Acetazolamid



    Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5 [6]
    Przeczytaj także...
    Hematuria, krwiomocz – obecność erytrocytów w moczu, w liczbie przekraczającej 5 sztuk/μl. Wyróżnia się następujące rodzaje krwiomoczu:Pokrzywka (łac. urticaria) – niejednolity zespół chorobowy, w którym wykwitem pierwotnym jest bąbel pokrzywkowy. Charakteryzuje się obrzękiem, zabarwieniem różowym lub porcelanowobiałym. Zmiana skórna powstaje szybko i ustępuje bez pozostawienia śladów po kilku do kilkunastu godzinach. Zwykle towarzyszy temu świąd lub nawet ból.

    UWAGA: TA PODSTRONA MOŻE ZAWIERAĆ TREŚCI PRZEZNACZONE TYLKO DLA OSÓB PEŁNOLETNICH




    UWAGA: TA PODSTRONA MOŻE ZAWIERAĆ TREŚCI PRZEZNACZONE TYLKO DLA OSÓB PEŁNOLETNICH



    Preparaty[ | edytuj kod]

    Dostępne w Polsce preparaty proste:

  • Diuramid – tabletki 250 mg
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Farmakopea Polska IX, Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne, Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2011, s. 4574, ISBN 978-83-88157-77-6.
    2. Gary O. Rankin: Acetazolamide. W: xPharm: The Comprehensive Pharmacology Reference. Elsevier, 2008. DOI: 10.1016/B978-008055232-3.61158-4.
    3. Farmakopea Polska VI, Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne, Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2002, s. 1176, ISBN 83-88157-18-3.
    4. Acetazolamide, [w:] PubChem [online], United States National Library of Medicine, CID: 1986 (ang.).
    5. CRC Handbook of Chemistry and Physics, William M. Haynes (red.), wyd. 97, Boca Raton: CRC Press, 2016, s. 3-4, 5-88, ISBN 978-1-4987-5429-3.
    6. Karta charakterystyki substancji niebezpiecznej Acetazolamide SC-214461 (ang.). Santa Cruz Biotechnology. [dostęp 2016-10-28].
    7. Acetazolamide, [w:] DrugBank [online], University of Alberta, DB00819 (ang.).
    8. R.S. Kumar, D.T. Tan, Y.M. Por, F.T. Oen i inni. Glaucoma management in patients with osteo-odonto-keratoprosthesis (OOKP): the Singapore OOKP Study. „J Glaucoma”. 18 (5). s. 354–360. DOI: 10.1097/IJG.0b013e31818456a4. PMID: 19525724. 
    9. Walter Sneader: Drug discovery: a history. Chichester: John Wiley & Sons, 2005, s. 390–391. ISBN 978-0-471-89979-2.
    10. A. Zejc, M. Gorczyca: Chemia leków. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2004, s. 799. ISBN 83-200-2971-6.
    11. Claudia Temperini, Alessandro Cecchi, Andrea Scozzafava, Claudiu T. Supuran. Carbonic anhydrase inhibitors. Sulfonamide diuretics revisited-old leads for new applications?. „Org. Biomol. Chem.”. 6 (14), s. 2499–2506, 2008. The Royal Society of Chemistry. DOI: 10.1039/B800767E. 
    12. K.H. Sippel, A.H. Robbins, J. Domsic, C. Genis i inni. High-resolution structure of human carbonic anhydrase II complexed with acetazolamide reveals insights into inhibitor drug design. „Acta Crystallogr Sect F Struct Biol Cryst Commun”. 65 (Pt 10), s. 992–925, październik 2009. DOI: 10.1107/S1744309109036665. PMID: 19851004. 
    13. A. Di Fiore, S.M. Monti, M. Hilvo, S. Parkkila i inni. Crystal structure of human carbonic anhydrase XIII and its complex with the inhibitor acetazolamide. „Proteins”. 74 (1), s. 164–175, styczeń 2009. DOI: 10.1002/prot.22144. PMID: 18618712. 
    14. Zinc Enzyme Models. W: Hugh Allen Oliver Hill, P.J. Sadler, A.J. Thomson: Metal sites in proteins and models: phosphatases, Lewis acids, and vanadium. Springer, 1999, s. 8–10. ISBN 3-540-65553-0.
    15. ACETAZOLAMIDE in glaucoma. „Br Med J”. 2 (4937), s. 479–481, sierpień 1955. PMID: 13240156. 
    16. J.J. Kanski. Carbonic anhydrase inhibitors and osmotic agents in glaucoma. Carbonic anhydrase inhibitors. „Br J Ophthalmol”. 52 (8), s. 642–643, sierpień 1968. PMID: 5724852. 
    17. F. Mincione, A. Scozzafava, C.T. Supuran. The development of topically acting carbonic anhydrase inhibitors as antiglaucoma agents. „Curr Pharm Des”. 14 (7), s. 649–654, 2008. PMID: 18336310. 
    18. A. Innocenti, M. Hilvo, A. Scozzafava, M. Lindfors i inni. Carbonic anhydrase inhibitors: the very weak inhibitors dithiothreitol, beta-mercaptoethanol, tris(carboxyethyl)phosphine and threitol interfere with the binding of sulfonamides to isozymes II and IX. „Bioorg Med Chem Lett”. 18 (6), s. 1898–1903, marzec 2008. DOI: 10.1016/j.bmcl.2008.02.008. PMID: 18295485. 
    19. S.K. Nair, J.F. Krebs, D.W. Christianson, C.A. Fierke. Structural basis of inhibitor affinity to variants of human carbonic anhydrase II. „Biochemistry”. 34 (12), s. 3981–3989, marzec 1995. PMID: 7696263. 
    20. M.K. Alberts, C.R. Clarke, C.G. MacAllister, L.M. Homer. Pharmacokinetics of acetazolimide after intravenous and oral administration in horses. „Am J Vet Res”. 61 (8), s. 965–968, sierpień 2000. PMID: 10951991. 
    21. P. Söderman, P. Hartvig, C. Fagerlund. Acetazolamide excretion into human breast milk. „Br J Clin Pharmacol”. 17 (5), s. 599–600, maj 1984. PMID: 6733009. 
    22. W.A. Ritschel, C. Paulos, A. Arancibia, M.A. Agrawal i inni. Pharmacokinetics of acetazolamide in healthy volunteers after short- and long-term exposure to high altitude. „J Clin Pharmacol”. 38 (6), s. 533–539, czerwiec 1998. PMID: 9650543. 
    23. W.A. Ritschel, C. Paulos, A. Arancibia, M.A. Agrawal i inni. Urinary excretion of acetazolamide in healthy volunteers after short- and long-term exposure to high altitude. „Methods Find Exp Clin Pharmacol”. 20 (2), s. 133–137, marzec 1998. PMID: 9604855. 
    24. M.C. van Patot, G. Leadbetter, L.E. Keyes, K.M. Maakestad i inni. Prophylactic low-dose acetazolamide reduces the incidence and severity of acute mountain sickness. „High Alt Med Biol”. 9 (4), s. 289–293, 2008. DOI: 10.1089/ham.2008.1029. PMID: 19115912. 
    25. O. Dunin-Bell, S. Boyle. Secondary prevention of HAPE in a Mount Everest summiteer. „High Alt Med Biol”. 10 (3), s. 293–296, 2009. DOI: 10.1089/ham.2008.1094. PMID: 19775220. 
    26. F. Katayama, H. Miura, S. Takanashi. Long-term effectiveness and side effects of acetazolamide as an adjunct to other anticonvulsants in the treatment of refractory epilepsies. „Brain Dev”. 24 (3), s. 150–154, kwiecień 2002. PMID: 11934510. 
    27. W.G. Reiss, K.S. Oles. Acetazolamide in the treatment of seizures. „Ann Pharmacother”. 30 (5), s. 514–519, maj 1996. PMID: 8740334. 
    28. Farmakologia: podstawy farmakoterapii. Podręcznik dla studentów medycyny i lekarzy pod redakcją Wojciecha Kostowskiego i Zbigniewa S. Hermana. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2008, s. 180–181. ISBN 978-83-200-3725-8.
    29. Charakterystyka produktu leczniczego (pol.). W: Diuramid® [on-line]. Polpharma SA. [dostęp 2012-02-18].
    30. Farmakopea Polska VIII, Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne, Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2008, s. 3491, ISBN 978-83-88157-53-0.
    31. M.H. Schwenk, W.L. St Peter, M.G. Meese, P.C. Singhal. Acetazolamide toxicity and pharmacokinetics in patients receiving hemodialysis. „Pharmacotherapy”. 15 (4). s. 522–527. PMID: 7479208. 
    32. Ruben S. Vardanyan: Synthesis of essential drugs. Amsterdam [etc.]: Elsevier, 2006, s. 131. ISBN 978-0-444-52166-8.
    33. Obwieszczenie Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie ogłoszenia Urzędowego Wykazu Produktów Leczniczych Dopuszczonych do Obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. [dostęp 2012-02-17]. (pol.)

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • ScienceDirect – xPharm: The Comprehensive Pharmacology Reference Home Page. s. 223–237. [dostęp 2009-11-27].
  • Jan Kazimierz Podlewski, Alicja Chwalibogowska-Podlewska, Robert Adamowicz: Leki współczesnej terapii. Warszawa: Split Trading, 2005, s. 6. ISBN 83-85632-82-4.
  • Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

    Wymioty (łac. vomitus, emesis) – gwałtowny wyrzut treści pokarmowej na zewnątrz z żołądka (bądź z żołądka i jelit) poprzez przełyk i jamę ustną, w wyniku silnych skurczów mięśni brzucha, przepony oraz klatki piersiowej. Często nudności poprzedzają lub towarzyszą wymiotom.Rumień wielopostaciowy (erythema multiforme, EM) - zespół nadwrażliwości na różnorodne czynniki (infekcyjne, chemiczne, leki) o różnym nasileniu. W zależności od przebiegu rozróżnia się trzy formy:


    Podstrony: [1] [2] [3] [4] 5 [6]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Aklimatyzacja – rodzaj adaptacji; spowodowane zmianą miejsca pobytu, zachodzące w naturalnych warunkach, przystosowanie się do nowych dla danego organizmu warunków klimatycznych. W zakres aklimatyzacji wchodzą przystosowania do klimatu, czasu i wysokości. Przystosowanie zachodzące w warunkach laboratoryjnych, do sztucznie wytwarzanych warunków, nazywamy aklimacją.
    Jon wodorkowy – anion wodorowy H, jon zbudowany z protonu i dwóch elektronów o konfiguracji elektronowej atomu helu. Występuje w wodorkach typu soli, np. w wodorku sodu NaH. W trakcie elektrolizy stopionych wodorków jony wodorkowe dążą do anody, gdzie tworzą cząsteczki wodoru:
    Doustne leki przeciwcukrzycowe – grupa leków w postaci tabletek stosowanych w cukrzycy. Leki te różnią się pod względem mechanizmu działania, profilu farmakologicznego, ale ich wspólną cechą jest zasadniczy efekt działania – obniżanie stężenia glukozy we krwi (działanie hipoglikemizujące). Doustne leki przeciwcukrzycowe znajdują zastosowanie przede wszystkim w leczeniu cukrzycy typu 2, oraz niektóre z nich (pochodne biguanidowe) pomocniczo w wybranych przypadkach cukrzycy typu 1 (zmniejszenie wahań glikemii poposiłkowej, obniżenie poziomu lipidów).
    Sekwencja aminokwasów, struktura pierwszorzędowa białka, struktura pierwotna białka – pierwszy poziom organizacji, na którym można opisać budowę białka. Opisuje liniowy układ aminokwasów w łańcuchu polipeptydowym zgodny z kodem genetycznym.
    Mięsień (łac. musculus) – kurczliwy narząd, jeden ze strukturalnych i funkcjonalnych elementów narządu ruchu, stanowiący jego element czynny. Występuje u wyższych bezkręgowców i u kręgowców. Jego kształt i budowa zależy od roli pełnionej w organizmie.
    Biegunka (łac. diarrhoea; potocznie rozwolnienie) – objaw kliniczny polegający na zwiększonej częstotliwości wypróżnień (według WHO ≥3/24h) lub zwiększonej ilości stolca (≥200g/24h), wraz ze zmianą konsystencji na płynną bądź półpłynną. Biegunce może towarzyszyć stan ogólnego osłabienia, gorączka czy też kurczowe bóle brzucha. Objaw ten trwający do 14 dni określany jest jako biegunka ostra, natomiast utrzymanie się objawów chorobowych ponad 4 tygodnie kwalifikuje do rozpoznania biegunki przewlekłej (niektórzy autorzy wyróżniają biegunkę uporczywą – trwającą 2-4 tygodnie).
    Niepożądane działanie leku, niepożądana reakcja polekowa (ADR – adverse drug reaction) – każda szkodliwa i niezamierzona reakcja, która występuje po podaniu określonego leku w dawce terapeutycznej w celu profilaktyki, ustalenia rozpoznania lub leczenia, niezależnie od drogi podania. Badaniem działań niepożądanych leków zajmuje się farmakosologia.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.182 sek.