Acca Larentia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Acca Larentiarzymska bogini czczona podczas Larentaliów 23 grudnia.

Lary (łac. Lares, genii loci) – dusze zmarłych, czczone w Rzymie jako bóstwa opiekuńcze domu i szczęścia domowego, chroniące od nieszczęść. W kapliczkach umieszczano je jako figurki-laleczki. Modlono się do nich, składano ofiary. W wesela, urodziny lub gdy chłopiec w rodzinie zakładał bulę lub toga virilis, organizowano święto, podczas którego otwierano drzwi kapliczek i składano ofiary z ciasta, wina, kadzidła, zdobiono całość kwiatami. Przeciwne duszom dobrym były złe dusze (larvae).Etruskowie (etr. Rasenna, gr. Τυρρηνοί Tyrrhenoi, łac. Etrusci lub Tusci) – lud zamieszkujący w starożytności północną Italię (Etrurię).

Istnieją trzy mity dotyczące tego bóstwa:

  • Acca Larentia miała być żoną Faustulusa oraz karmicielką Romulusa i Remusa. Późniejsi historycy rzymscy, opierając się na motywie zastąpienia przez nią wilczycy, uczynili z niej prostytutkę (łacińskie lupa oznacza wilczycę, jak i prostytutkę). Inna znowu wersja przypisuje jej 12 synów, z których jednego, przedwcześnie zmarłego, miał zastąpić Romulus, tworząc w ten sposób skład kolegium Braci Arwalskich.
  • Acca Larentia była prostytutką, którą wygrał w kości - od strażnika swojej świątyni - Herkules. Po wspólnie spędzonej nocy bóg wydał ją za bogatego Etruska Tarutiusa, po którego śmierci Acca przekazała jego majątek ludowi rzymskiemu.
  • Trzecia wersja mitu podobna jest do drugiej, jednak nie występuje w niej Herkules. Acca Larentia również miała być prostytutką, która po śmierci męża (tym razem Rzymianina) przekazała majątek ludowi rzymskiemu.
  • Sami Rzymianie powiązali jej imię z Larami i uczynili z niej ich matkę.

    Starożytny Rzym – cywilizacja rozwijająca się w basenie Morza Śródziemnego i części Europy. Jej kolebką było miasto Rzym leżące w Italii, które w pewnym momencie swoich dziejów rozpoczęło ekspansję, rozszerzając swoje panowanie na znaczne obszary i wchłaniając m.in. kulturę starożytnej Grecji. Cywilizacja rzymska, nazywana też niekiedy grecko-rzymską, razem z pochodzącą z Bliskiego Wschodu religią – chrześcijaństwem, stworzyła podstawy późniejszej cywilizacji europejskiej. Miasto Rzym zaczęło kształtować się w VIII wieku p.n.e., natomiast kres stworzonego przez nie państwa nastąpił formalnie w 1453 roku n.e. (wraz z upadkiem Konstantynopola i tym samym Cesarstwa bizantyńskiego), choć dosyć często jako koniec starożytnego Rzymu przyjmuje się rok 476 n.e., w którym upadło Cesarstwo zachodniorzymskie.Herkules (łac. Hercules) – w mitologii rzymskiej ubóstwiony heros. W późniejszym okresie jego kult zlał się całkowicie z greckim Heraklesem, jednak nawet wówczas Rzymianie zachowali kilka własnych mitów dotyczących tej postaci.

    Wedle koncepcji współczesnych badaczy Acca Larentia mogła być bóstwem zmarłych lub zieleniącej się roślinności, jej kult wywodził się zaś od sabińskiej Larundy.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Andrzej M Kempiński, Encyklopedia mitologii ludów indoeuropejskich, Warszawa: Iskry, 2001, ISBN 83-207-1629-2, OCLC 297716845.
  • J. Schmidt, Słownik mitologii greckiej i rzymskiej, Katowice 1996, ​ISBN 978-83-7132-266-2​.
  • Aleksander Krawczuk, Mitologia starożytnej Italii, Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1982, ISBN 83-221-0119-8, OCLC 830305261.
  • Sabinowie (łac. Sabini) – jedno z plemion sabelskich, zamieszkujące środkową Italię. Za ich pierwotną siedzibę uważa się Apeniny, w okolicy dzisiejszej Pescary (w pobliżu Adriatyku), skąd wywędrowali w okolice zamieszkane przez Latynów, Ekwów i Wolsków. Mieli wpływ na rozwój historii Lacjum i Rzymu.Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.




    Reklama