• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Abdulhak II

    Przeczytaj także...
    Wezyr (arab. وزير) – od czasów Abbasydów najważniejszy urząd na dworze kalifów. Wzrost znaczenia wezyra miał związek z przyjęciem przez Abbasydów ceremoniału orientalnego, który uniemożliwiał władcy bezpośrednie komunikowanie się z poddanymi, co spowodowało, że wezyr stał się wyrazicielem woli kalifa. Wezyr już od czasów Omajadów, stał na czele kancelarii państwa, przez którą przechodziły dekrety kalifów.Idrysydzi - pierwsza islamska dynastia w Maroku. Założycielem dynastii był Idris I, wypędzony z Bagdadu, przyjęty przez plemiona berberyjskie.
    Marynidzi (Merynidzi) - dynastia wywodząca się od berberskiego plemienia nomadów z Sahary - Bani Marin. Jeden z pierwszych władców dynastii Abu Jahja Abu Bakr zajął Fez 20 sierpnia 1248 roku.

    Abdulhak II (arab. أبو محمد عبد الحق بن عثمان = Abū Muḥammad ʿAbd al-Ḥaqq ibn ʿUṯmān, ur. 1420, zm. 1465 w Fezie) - sułtan Maroka z dynastii Marynidów, syn sułtana Usmana III.

    Abdulhak II został wyniesiony na sułtański tron w wieku jednego roku przez wattasydzkich wezyrów, kiedy w 1421 roku zamordowano jego ojca. W kolejnych latach był świadkiem ciągłych walk o władzę między członkami rodu Wattasydów.

    W 1459 roku sułtan próbował złamać potęgę Wattasydów i kazał wymordować cały ich klan. Z masakry cało uszli tylko dwaj bracia - synowie wielkiego wezyra Jahji, m.in. Muhammad asz-Szajch al-Mahdi. W kolejnych latach sułtan Abdulhak II dążył do stłumienia wpływów marabutów i bractw islamskich dzięki umacnianiu pozycji szarifów, zwłaszcza potomków dynastii Idrysydów. Prawdopodobnie więc nieprzypadkowo już wcześniej, w 1437 roku, odkryto w Fezie grób sułtana Idrisa II, który szybko stał się jednym z ważniejszych celów pielgrzymek.

    Abu Said Usman III (arab. أبو سعيد عثمان بن أحمد = Abu Said Usman ibn Ahmad, zm. 1421) - sułtan Maroka z dynastii Marynidów, syn sułtana Abu al-Abbasa Ahmada.Klan – grupa ludzi, którzy wywodzą swe pochodzenie od wspólnego przodka, mają często ten sam totem i wykonują razem wiele zadań. Każda z nich posiada nazwę, swe kolektywne poczucie jedności, zwykle specjalny mit określający jej charakter. Klan jest często poddziałem plemienia opartym na zasadzie dwudzielności, gdzie mamy dwa, cztery lub osiem klanów. Większość ludów posiada jednak nieparzystą liczbę klanów. Ten podział łączy się zazwyczaj z zakazem zawierania małżeństw w obrębie własnego klanu (egzogamia).

    Kiedy Abdulhak próbował z powodu problemów finansowych znieść przywileje podatkowe marabutów i bractw islamskich, wywołało to wzmożony opór wobec "bezbożnego" władcy. Kiedy sułtan w 1465 roku prowadził właśnie kampanię wojenną przeciw Portugalczykom w Ceucie, w Fezie doszło do zamachu stanu, w czasie którego Idrysyda Muhammad ibn al-Imrami al-Dżudi obwołał się imamem. Abdulhak poległ w czasie tłumienia powstania.

    Fez albo Fes (arab. فاس, fr. Fès) – czwarte pod względem wielkości miasto Maroka, po Casablance, Rabacie i Marrakeszu, liczące blisko 950 tys. mieszkańców, położone w północno-centralnej części kraju. Jest stolicą regionu Fez-Bulman.Imam (arab. إمام) – w dosłownym tłumaczeniu: „przywódca”. Władca kraju może być określany mianem imama, niemniej termin ten odwołuje się głównie do muzułmańskiego przywódcy religijnego.

    Po jego śmierci nastał kilkuletni okres bezkrólewia i walk o władzę, w wyniku którego nie doszło jednak do restauracji dynastii Idrysydów. W 1472 roku tron wywalczył dla siebie Muhammad asz-Szajch al-Mahdi - jeden z dwóch pozostałych przy życiu potomków Wattasydów.

    Portugalczycy – naród pochodzenia celtycko-romańskiego (reszta kraju), posługujący się językiem portugalskim. Zamieszkuje głównie Portugalię (około 10 mln). Ponadto od 40 do 100 mln osób pochodzenia portugalskiego skupiają kraje obu Ameryk, głównie Brazylia, Stany Zjednoczone, Kanada, a także państwa Europy Zachodniej – ponad 150 tys. w Szwajcarii oraz 150 tys. w Niemczech (emigracja zarobkowa lat 60. i 70. XX wieku). Relatywnie duże społeczności portugalskie przebywają również bądź przebywały w byłych portugalskich koloniach. Portugalczycy w przeważającej większości są katolikami.Muhammad asz-Szajch al-Mahdi (arab. أبو عبد الله الشيخ محمد بن يحي = Abu Abd Allah asz-Szajch Muhammad ibn Jahja, zm. 1505) – pierwszy sułtan Maroka z dynastii Wattasydów, syn wezyra Jahji ibn Abu Zakariji Jahji. Panował w latach 1472-1505.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Język arabski należy do rodziny języków semickich, w której zaliczany jest do grupy języków południowo-zachodnich według klasycznego podziału, bądź grupy języków zachodnich, centralnych według podziału Hetzrona i Voigta. Zapisywany jest alfabetycznym pismem arabskim, typu abdżad, od strony prawej do lewej.
    Pielgrzymka – podróż podjęta z pobudek religijnych do miejsc świętych. Motywem podjęcia trudu pielgrzymowania może być chęć zadośćuczynienia za popełnione występki lub też chęć wyrażenia prośby, np. o zdrowie, o pomyślność. Pątnicy pielgrzymują również, ażeby wyrazić wdzięczność, np. za urodzenie dziecka, odzyskanie sprawności fizycznej. Pielgrzymowanie wiąże się też ze składaniem wotum w sanktuarium, do którego się wędrowało, jak to ma np. miejsce w katolicyzmie.
    Jahja ibn Abu Zakarija Jahja (arab. يحي بن أبي زكرياء يحي, zm. 1459) - wielki wezyr Maroka na dworze marynidzkiego sułtana Abdulhaka II, syn wezyra Abu Zakariji Jahji.
    Maroko, Królestwo Marokańskie (arab. المملكة المغربية Al-Mamlaka al-Maghribijja, berb. ⵜⴰⴳⵍⴷⵉⵜ ⵏ ⵍⵎⵖⵔⵉⴱ Tagldit N Lmaġrib) – państwo położone w północno-zachodniej Afryce nad Oceanem Atlantyckim i Morzem Śródziemnym. Graniczy z Algierią (na wschodzie), Saharą Zachodnią (na południu) i hiszpańskimi eksklawami w Afryce: Ceutą i Melillą (na północy). Należy do państw Maghrebu.
    Szarif – tytuł władców Mekki. Dynastia potomków Hasana, syna kalifa Alego i Fatimy. Objęli władzę w Mekce około 960 r. Szarifowie byli zaangażowani w walki wewnętrzne między lokalnymi władcami Arabii, co uniemożliwiło im stworzenie silnego organizmu państwowego. Choć formalnie zachowywali niezależność, byli zawsze uzależnieni od władzy kalifów, a następnie mameluków i Osmanów. Ostatni szarif został obalony przez Saudów w 1925 r.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.016 sek.