ATC (C09)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jest to część klasyfikacji anatomiczno-terapeutyczno-chemicznej:

Imidapryl (łac. Imidaprilum) – organiczny związek chemiczny, lek z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Jest prolekiem, jego aktywną formą jest imidaprylat.Eprosartan (łac. eprosartanum) – wielofunkcyjny organiczny związek chemiczny, pochodna kwasu benzoesowego, lek stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, hamującym działanie angiotensyny II poprzez blokadę receptora angiotensynowego typu 1 (AT1).

Obejmuje ona leki działające na układ renina-angiotensyna:

Lizynopryl – organiczny związek chemiczny, lek z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACEI), stosowany przede wszystkim w leczeniu nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca.Aliskiren – organiczny związek chemiczny, lek zarejestrowany w 2007 roku przez FDA do leczenia nadciśnienia tętniczego będący niskocząsteczkowym inhibitorem reniny.

C 09 A – Inhibitory konwertazy angiotensyny[ | edytuj kod]

  • C 09 AA – Inhibitory konwertazy angiotensyny
  • C 09 AA 01 – kaptopryl
  • C 09 AA 02 – enalapryl
  • C 09 AA 03 – lizynopryl
  • C 09 AA 04 – peryndopryl
  • C 09 AA 05 – ramipryl
  • C 09 AA 06 – chinapryl
  • C 09 AA 07 – benazepryl
  • C 09 AA 08 – cilazapryl
  • C 09 AA 09 – fozynopryl
  • C 09 AA 10 – trandolapryl
  • C 09 AA 11 – spirapryl
  • C 09 AA 12 – delapryl
  • C 09 AA 13 – moeksypryl
  • C 09 AA 14 – temokapryl
  • C 09 AA 15 – zofenopryl
  • C 09 AA 16 – imidapryl
  • Ramipryl – organiczny związek chemiczny, lek z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny stosowany głównie w terapii nadciśnienia tętniczego. Jest prolekiem, jego aktywną formą jest ramiprylat (posiada 6-krotnie silniejsze działanie).Delapryl (alindapryl, indalapryl) – organiczny związek chemiczny, lek z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego (w monoterapii lub w połączeniu z innymi lekami). Jest prolekiem, w organizmie ulega przekształceniu do formy aktywnej. Na ogół stosuje się 30 – 60 mg/d w dwóch dawkach podzielonych.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]




    Warto wiedzieć że... beta

    Nebiwolol (ATC C07AB12) - lek należący do grupy leków beta-adrenolitycznych III generacji o działaniu rozszerzającym naczynia krwionośne, charakteryzujący się wysoką kardioselektywnością (powinowactwo do receptora β-2 jest 50-krotnie mniejsze niż do receptora β-1). Nebiwolol jest racemiczną mieszaniną dwóch enancjomerów - d-nebiwololu i l-nebiwololu, z których d-nebiwolol jest formą aktywną (stukrotnie większe powinowactwo do receptora β-1 , niż l-nebiwolol). Cechą odróżniającą nebiwolol od pozostałych leków beta-adrenolitycznych jest jego zdolność do rozkurczu naczyń krwionośnych, zarówno tętnic jak i żył, co uzależnione jest od wpływu na syntezę tlenku azotu.
    Irbesartan – organiczny związek chemiczny, antagonista receptora angiotensyny II stosowanym głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego.
    Telmisartan – organiczny związek chemiczny, którego szkielet składa się z dwóch reszt benzimidazolowych i jednej bifenylowej. Jest swoistym, wybiórczym antagonistą receptora angiotensyny II.
    Sakubitryl (łac. sacubitrilum) – wielofunkcyjny organiczny związek chemiczny, stosowany w leczeniu przewlekłej niewydolności serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową w połączeniu z walsartanem, prolek, którego aktywny metabolit ma działanie hamujące enzym neprylizynę, pierwszy lek z nowej grupy antagonistów receptorów angiotensyny II i inhibitorów neprylizyny (ARNI).
    Klasyfikacja anatomiczno-terapeutyczno-chemiczna, ATC – system porządkujący leki oraz inne środki i produkty wykorzystywane w medycynie. Klasyfikację kontroluje Centrum Współpracy nad Metodologią Statystyczną Leków (Collaborating Centre for Drug Statistics Methodology) w Norwegii podlegający pod Światową Organizację Zdrowia (WHO). Pierwszy spis został opublikowany w 1976 roku.
    Lerkanidypina (C 08 CA) – antagonista wapnia z grupy dihydropirydyny, stosowany głównie w terapii nadciśnienia tętniczego. W badaniach lerkanidypina wykazała wysoką skuteczność w obniżaniu ciśnienia tętniczego i neutralność metaboliczną, dzięki czemu charakteryzuje się ona mniejszą ilością działań ubocznych (obrzęki kończyn dolnych, bóle głowy, uderzenia gorąca) w porównaniu do innych leków z tej grupy terapeutycznej (amlodypina, lacydypina).
    Hydrochlorotiazyd (łac. Hydrochlorothiazidum) – organiczny związek chemiczny z grupy tiazydów, lek stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego.

    Reklama