ARES

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

System sejsmoakustyczny ARES (początkowa nazwa stacjonarna aparatura sejsmoakustyczna średniej wielkości) to kolejna po systemie SAK generacja urządzeń przeznaczonych do oceny zagrożeń tąpaniami, pasywnymi metodami sejsmoakustyki. System opracowano w 2. połowie lat 80. XX wieku, w Zakładzie Systemów Dyspozytorskich (ZB-7) Centrum Naukowo-Produkcyjnego Elektrotechniki i Automatyki Górniczej EMAG w Katowicach. Prace rozpoczęto w 1985 roku i w ciągu 10 lat wdrożono 35 urządzeń ARES, w tym 31 w 22 polskich kopalniach węgla kamiennego (od 1 do 4 urządzeń w kopalni) oraz 4 w kopalniach rud miedzi. System jest nadal rozwijany, a jego ostatnia wersja ARES 5/E pozwala na rozbudowę do 64 kanałów pomiarowych (8 urządzeń po 8 kanałów każdy), charakteryzujących się pasmem przenoszonych częstotliwości 28-1500 Hz i dynamiką przetwarzania 54 dB.

System informatyczny SAK (System sejsmoAKustyczny) był najbardziej rozpowszechnionym modułem systemu dyspozytorskiego MSD-80, opracowanym na przełomie lat 70. i 80. XX wieku, w Zakładzie Systemów Sterowania Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Systemów Mechanizacji, Elektrotechniki i Automatyki Górniczej SMEAG w Katowicach. Bazą sprzętową systemu był minikomputer PRS-4 wyposażony w wydzielony kanał przemysłowy, umożliwiający akwizycję sygnałów analogowych, których źródłem były zainstalowane w podziemiach kopalni geofony. Prototyp systemu zastosowano po raz pierwszy w kopalni SZOMBIERKI, w lutym 1980 roku. Pozytywne rezultaty doświadczalnej eksploatacji spowodowały instalację systemu SAK we wszystkich, 32 polskich kopaniach zagrożonych tąpaniami. W połowie lat 80. XX stulecia sprzedano do Chin 5 systemów SAK oraz licencję na jego wytwarzanie (podobnie jak systemu SYLOK). Był to wtedy jedyny w Polsce przypadek sprzedaży licencji systemu komputerowego. Od przełomu lat 80. i 90. XX wieku stopniowo zastępowany przez następne generacje urządzeń nazwane ARES. Ostatnie egzemplarze systemu SAK wykorzystywano jeszcze w XXI wieku.


Przeznaczenie[ | edytuj kod]

System ARES' przeznaczony był początkowo do oceny zagrożenia tąpaniami w kopalniach o małym zagrożeniu, dlatego rejestrację i przetwarzanie sygnałów sejsmoakustycznych ograniczono do 8. kanałów pomiarowych. Z upływem czasu kopalnie zaczęły stosować system ARES jako uzupełnienie, eksploatowanych od początku lat 80. XX wieku, systemów oceny zagrożenia tąpaniami SAK. W rezultacie powstała koncepcja wykorzystania kilku aparatur ARES zintegrowanych w system oceny wykorzystujący komputery osobiste PC do przetwarzania danych, zgodnie z instrukcją oraz nowymi procedurami oceny zagrożeń tąpaniami. Do najważniejszych funkcji realizowanych przez system ARES należą:

  • detekcja i rejestracja zjawisk sejsmoakustycznych
  • uproszczona lokalizacja zjawisk sejsmoakustycznych
  • określanie energii umownej oraz aktywności górotworu
  • statystyczna analiza danych oraz prezentacja wyników

  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Dworak M., Romanek J. "Stacjonarna aparatura sejsmoakustyczna ARES, nowe możliwości funkcjonalne na tle eksploatowanych dotychczas systemów", materiały Sympozjum "Systemy kontroli parametrów bezpieczeństwa w górnictwie”, Zarzecze k. Żywca, maj 1989
  • Dworak M., Romanek J., Żymełka K. „Układ stacjonarnej aparatury sejsmoakustycznej", Patent nr 154141, 16 marca 1992




  • Reklama