• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • 5 Pułk Piechoty Legionów



    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5] [6]
    Przeczytaj także...
    Nowa Wilejka (lit. Naujoji Vilnia) − lewobrzeżna dzielnica administracyjna Wilna, do 1957 miasto, do 1945 w Polsce, w województwie wileńskim, w powiecie wileńsko-trockim.Henryk Floyar-Rajchman (ur. 7 grudnia 1893 w Warszawie, zm. 22 marca 1951 w Nowym Jorku) – polski polityk obozu piłsudczyków, dyplomata i działacz państwowy II Rzeczypospolitej, major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, wiceminister oraz minister przemysłu i handlu, poseł na Sejm IV kadencji.
    Pułk w kampanii wrześniowej[]

    Obrona linii Narwi pod Pułtuskiem
    1 DP Legionów ze znajdującym się w jej składzie 5 pp, weszła w skład utworzonej 1 września odwodowej Grupy Operacyjnej „Wyszków”. Funkcję dowódcy grupy w dniu 3 września, powierzono gen. Kowalskiemu przy jednoczesnym zachowaniu jego dowództwa nad 1 DP Leg. Zadanie tej grupy zostało określone dwojako. W przypadku skierowania się Niemców na Modlin i linię Wisły miała uderzyć w kierunku zachodnim na skrzydło nacierającego nieprzyjaciela, a, gdyby Niemcy skierowali główny wysiłek ataku na pozycje zajęte przez jednostki grupy, miała bronić linii dolnej Narwi. 1 września o świcie w rejonie koncentracji 1 DP Leg. znajdowało się tylko 8 batalionów i 36 dział. W składzie 5 pułku brakowało kompanii przeciwpancernej i plutonu artylerii pułkowej. Dołączyły one do pułku dopiero następnego dnia. Pułk przesunął się bliżej Narwi, gdzie II batalion stanął w lesie koło wsi Jaszczołdy Dalekie, a III batalion stanął w rejonie lasów Białe Błoto. Dywizja po zakończeniu koncentracji 2 września w lasach w rejonie Długosiodła, osiągnęła gotowość do działania. Dowódca Armii „Modlin” (GO „Wyszków” była jej podporządkowana), przekazał dowódcy GO wytyczne przygotowania uderzenia z rejonu na południe od Różana w kierunku na Maków. Miało, to na celu odciążenie wycofującej się z „pozycji mławskiej” 8 i 20 DP.

    Gustaw Dobiesław Bogumił Gryf Łowczowski (ur. 16 stycznia 1897 w Wojniczu, zm. 11 sierpnia 1984 w Londynie) - generał brygady Wojska Polskiego.Leon Bianchi (ur. 21 maja 1896 w Krakowie, zm. 27 września 1944 w Dössel, obecnie dzielnica Warburga) – podpułkownik dyplomowany saperów Wojska Polskiego.

    Pułk maszerował przez Przetycz, Olszanki i zatrzymał się w Nowej Wsi. 5 września pułk rozpoczął marsz po bezdrożach i piaszczystych drogach, a patrole I batalionu nawiązały na północnym brzegu Narwi styczność bojową z Niemcami. Nad rzeką pluton artylerii ostrzelał kompanię niemiecką. Pluton 7 kompanii III batalionu odniosła sukces strącając niemiecki samolot atakujący maszerującą kolumnę. 6 września rano po ciężkim i wyczerpującym marszu pułk znalazł się we wskazanym rejonie. Przystąpił tam do organizowania obrony. Pułkowi wspólnie z III dywizjonem l pal Leg. powierzony został południowo-zachodni odcinek górnej Narwi. Dowódca pułku ppłk Kazimierz Bąbiński postanowił zrezygnować z obrony stałej, ponieważ w rzece był zbyt niski poziom wody i duża szerokość bronionego odcinka, a postanowił prowadzić działania w formie obrony manewrowej przy wykorzystaniu przeciwuderzenia odwodu pułkowego i dozorowania. I batalion został wysunięty nad rzekę, a II i III batalion znalazły się w odwodzie. Miały one na dogodnych dla nieprzyjaciela kierunkach przepraw wykonać przeciwnatarcia. Odcinek, który miał dozorować I batalion został przez jego dowódcę mjr. Leona Czerwienia podzielony na dwa pododcinki kompanijne. 1 kompania por. Bolesława Wasilewskiego obsadziła zachodni, a wschodni 3 kompania ppor. Otto Motla. Każda kompania została wzmocniona plutonem ckm-ów, a 2 kompania por. Jana Urbanowicza została rozmieszczona w odwodzie, w lesie na południe od zakola rzeki.

    Władysław Dziadosz (ur. 12 września 1893 w okolicach Lublina, zm. 13 marca 1980 w Londynie) – doktor praw, major piechoty Wojska Polskiego, uczestnik walk o niepodległość, działacz państwowy II Rzeczypospolitej.1 Pułk Piechoty Legionów Józefa Piłsudskiego (1 pp Leg.) – oddział piechoty Wojska Polskiego II RP w latach 1914-1939.

    W godzinach popołudniowych pojawiły się oddziały rozpoznawcze niemieckiej 11 DP i pułku zmotoryzowanego SS „Deutschland”. Przy silnym wsparciu artylerii Niemcy rozpoczęli forsowanie rzeki w rejonie Gnojna i Zambsk Kościelnych. Forsowanie Narwi przez Niemców na odcinku Zambski Kościelne – Ponikiew zostało zatrzymane, ale 7 września przed świtem w rejonie Gnojna pododdziały niemieckie w sile około kompanii przeszły płytką w tym miejscu rzekę. Pododdziały niemieckie przełamały ubezpieczenia 1 kompanii i wdarły się do lasu na północ od Szygówka. Dowódca pułku rozkazał odwodowej 2 kompanii I batalionu i II batalionowi wykonać uderzenie w kierunku Gnojna. Mjr Józef Kusztra wspominał w swojej relacji:

    Stefan Musiałek-Łowicki ps. „Konstanty Łowicki”, „Mucha”, „Mirosław”, „Poręba”, „Włodzimierz” (ur. 4 sierpnia 1896 w Marciszowie, zm. 13 lipca 1986 w Rzeszowie) – polski wojskowy, żołnierz Legionów Polskich i Wojska Polskiego II RP, uczestnik obu wojen światowych i wojny polsko-bolszewickiej, w czasie okupacji hitlerowskiej inspektor Inspektoratu AK Tarnów i dowódca 16 pułku piechoty AK. Kawaler Orderu Virtuti Militari.Korneliusz Bronisław Kosiński (ur. 15 sierpnia 1896, zm. 6 września 1939 pod Longinówką) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

    . Po zaciętej walce Niemcy zostali wyparci z Gnojna w wyniku kontruderzenia II batalionu i odwodowej 2 kompanii I batalionu. Dzięki temu kontratakowi został uwolniony z niewoli pluton z I batalionu oraz zostało wziętych do niewoli 40 jeńców. Obie strony poniosły dotkliwe straty podczas walki w zalesionym terenie. Zginęło około 200 żołnierzy 5 pp Leg., a największe straty wynoszące 30% stanu poniosła 5 kompania II batalionu. Poległ dowódca kompanii por. Norbert Puzyrkiewicz, a dowódcy plutonów: ppor. rez. Leon Kiec i chor. Stanisław Sokulski zostali ranni. Gustaw Łowczowski po latach, oceniając walki w zakolu Narwi napisał:

    Maurycy Frączek (ur. 22 września 1889 w Pisarzowej, zm. 7 maja 1915 w Sobowicach) – żołnierz I Brygady Legionów Polskich.Włodawa – miasto i gmina w północno-wschodniej części województwa lubelskiego, we wschodniej Polsce, w powiecie włodawskim; położone na obszarze Garbu Włodawskiego, nad Włodawką i Bugiem przy granicy z Białorusią. Włodawa leży na Południowym Podlasiu, Pojezierzu Łęczyńsko-Włodawskim i Polesiu. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa chełmskiego. Według danych z 1 stycznia 2013 miasto miało 13 719 mieszkańców.

    W południe dowódca dywizji otrzymał rozkaz odwrotu za Bug. 7 września pod ogniem artylerii niemieckiej i ciągłym naporem ze strony przeciwnika pułk rozpoczął wycofywanie się. Po wykonaniu 30-kilometrowego marszu, bataliony 5 pp Leg. nad ranem 8 września przekroczyły most na Bugu i przedefilowały przed dowódcą dywizji w znakomitej formie.

    Aleksander Jerzy Narbut-Łuczyński (ur. 28 lutego 1890 w Skierniewicach, zm. 25 lipca 1977) – generał brygady Wojska Polskiego.Seroczyn – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie siedleckim, w gminie Wodynie. Leży na skrzyżowaniu dróg wojewódzkich nr 802 Mińsk Mazowiecki - Seroczyn oraz nr 803 Siedlce - Stoczek Łukowski. Obok wsi przepływa rzeka Świder. Według danych UG w Wodyniach z listopada 2005 miejscowość liczyła ok. 770 mieszkańców.

    Obrona Bugu pod Wyszkowem
    Gen. Kowalski zarządził odprawę w południe 8 września, na której przedstawił zarządzenie do organizacji obrony linii Bugu. Na lewym skrzydle l5-kilometrowego odcinka obrony dywizji pod Kamieńczykiem stanowiska miał zająć 5 pp z dywizjonem l pal Leg. Pododdziały pułku po przejściu przez rzekę i odpoczynku na biwaku w rej. Latoszka po południu przystąpiły do zajmowania stanowisk obronnych nad rzeką. Przydzielony pułkowi odcinek ppłk Bąbiński podzielił między I i III batalion. Pozycje nad Bugiem pod Latoszkiem obsadził III batalion dwiema kompaniami w pierwszym rzucie i jedną w drugim. I batalion został wysunięty jedną kompanią w pierwszej linii i dwiema w drugiej na lewo pod Rybienkiem, a II batalion został rozmieszczony za stanowiskiem III batalionu, przy drodze Wyszków – Urle jako odwód w dyspozycji dowódcy pułku. Przydzielony dla pułku odcinek miał wyjątkowo niekorzystne warunki terenowe do obrony, ponieważ jego część była porośnięta wikliną i utrudniała tym samym obserwację i organizację ognia. Dodatkowo północny brzeg Bugu był wyższy i dawał możliwość skrytego podejścia nad samą rzekę i wgląd w polskie pozycje.

    Ukraińcy (Українці) – naród słowiański mieszkający w Europie Wschodniej, głównie w granicach Ukrainy (także w państwach sąsiednich: w Rosji, Białorusi, Polsce, Słowacji i Mołdawii), zaliczający się do Słowian wschodnich. Ukraińcy są (obok Rosjan i Białorusinów) potomkami Rusinów, zamieszkujących Ruś Kijowską .Ignacy Mościcki (ur. 1 grudnia 1867 w Mierzanowie, zm. 2 października 1946 w Versoix) – polski polityk i chemik. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1926–1939. Naukowiec, wynalazca, budowniczy polskiego przemysłu chemicznego.

    9 września o świcie artyleria przeciwnika rozpoczęła ostrzeliwanie pozycji bronionych przez pułk. Żołnierze na niektórych odcinkach zaczęli samorzutnie opuszczać swoje stanowiska, ponieważ intensywny ogień artyleryjski wywarł silne wrażenie na nie obytych w boju piechurach. Zatrzymać ich musieli dowódcy kompanii. Na odcinku, który bronił III batalion pododdziały niemieckiej 61 DP próbowały sforsować Bug. Dwa plutony strzeleckie 3 kompanii zaskoczyły ogniem broni maszynowej schodzący z urwis¬tego brzegu pod Wyszkowem do rzeki oddział rozpoznawczy przeciwnika w sile około kompanii i zmusił szukających brodu Niemców do ucieczki. Nieprzyjaciel do końca dnia zaniechał dalszych prób forsowania rzeki. Wieczorem Naczelny Wódz rozkazał, żeby dywizja przerwała bitwę i niezwłocznie opuściła zajmowane stanowiska. Gen. Kowalski zarządził na odprawie ściągnięcie przed świtem oddziałów znad Bugu, a miały tylko pozostać silne straże tylne do osłony wycofujących się oddziałów.

    Wożuczyn – wieś w Polsce położona w województwie lubelskim, w powiecie tomaszowskim, w gminie Rachanie. Leży przy drodze nr 850.Dywizja Pancerna Kempf (niem. Panzer-Division Kempf, Panzerverband Ostpreussen) – improwizowana niemiecka dywizja pancerna z okresu II wojny światowej

    Odwrót miał się odbywać w kierunku na Białą Podlaską, a zarządzone przez marszałka Śmigłego-Rydza odejście walczących jednostek przewidywało zwinięcie północnego skrzydła frontu i obronę południowo-wschodniej części kraju. Po odprawie ppłk Bąbiński wydał rozkazy przygotowania oddziałów do skrytego opuszczenia linii Bugu. II batalion mjr Kusztry został wyznaczony do osłony wycofujących się pododdziałów, a miał się rozwinąć wzdłuż drogi Wyszków-Urle i prowadzić działania opóźniające do południa 10 września. Dowódca III batalionu mjr Marian Pacholski po otrzymaniu rozkazu do odwrotu zarządził odprawę dowódców kompanii na godz. 4.00 przy szosie Wyszków-Warszawa. Podczas odprawy niemiecka artyleria rozpoczęła regularne przygotowanie artyleryjskie ataku. W pobliżu zebranych oficerów eksplodował. jeden z pocisków raniąc mjr. Pacholskiego, a dowódca 7 kompanii kpt. Stanisław Pisowicz został kontuzjowany.

    Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie – muzeum w Warszawie, prezentujące zbiory poświęcone historii wojskowości oraz historii Polski, zlokalizowane przy Al. Jerozolimskich 3.Zachodnioukraińska Republika Ludowa ("ZURL", ukr. Західно Українська Народна Республіка) – jedno z dwóch państw ukraińskich powstałych w wyniku I wojny światowej.

    Po ogniu artyleryjskim Niemcy rozpoczęli kolejne natarcie i przekroczyli rzekę na szerszym odcinku. Pierwszy i trzeci pluton 9 kompanii celnym ogniem broni strzeleckiej i maszynowej zatrzymał przeciwnika, ale Niemcom udało się uchwycić południowy brzeg rzeki na odcinku bronionym przez I batalion. Bardzo trudnym zadaniem było wycofywanie walczących kompanii pułku z zajmowanych stanowisk pod ogniem artylerii i jednoczesne powstrzymanie nacierającego przeciwnika. Odwrót kompanii w miarę przesuwania się w kierunku szosy Wyszków-Urle komplikował się, ponieważ szosa była ciągle ostrzeliwana przez artylerię niemiecką. Musiano również zatrzymać tabory pułkowe oraz przydzielone do ewakuacji środki sanitarne z dywizji i 6 pp. Pomimo wyłączenia z walki dowódcy III batalionu, rozrzucone kompanie batalionu zostały wycofane przez oficerów sztabu pułku. Do dowódcy 9 kompanii ppor. Leopolda Świkli nie dotarł rozkaz o odwrocie, ponieważ przebywał w tym czasie przy walczącym 1 plutonie. W okopach było ślisko od krwi, 7 żołnierzy ze składu plutonu było zabitych, a 12 rannych. Dowódca kompanii zauważył dopiero rano 10 września, że walczy samotnie, a sąsiednie pododdziały opuściły swoje pozycje. Nakazał odwrót i przebił się do reszty batalionu po półtoragodzinnym marszu.

    Chełm (biał., ukr., ros. Холм [Chołm]) – miasto na prawach powiatu we wschodniej Polsce. Znajduje się w odległości 50 km od granicy z Białorusią i 25 km od granicy z Ukrainą w pobliżu przejścia granicznego w Dorohusku. Leży nad rzeką Uherką, lewym dopływem Bugu. Chełm jest po Lublinie drugim co do liczby ludności miastem w województwie lubelskim.Cmentarz Wojskowy w Warszawie (określany też potocznie jako "Powązki Wojskowe") – warszawski cmentarz komunalny przy ul. Powązkowskiej 43/45.

    Pułk poniósł dotkliwe straty w walkach nad Bugiem, a szacowane były na ok. 35% stanu osobowego. Najbardziej ucierpiał III batalion, a dowódca batalionu mjr Pacholski zmarł z upływu krwi w wyniku odniesionych ran. Poległ również dowódca 8 kompanii, por. Władysław Żuk. Pododdziały pułku mocno wykruszone, lecz bez śladów paniki i zamieszania maszerowały w kierunku na Białą Podlaską i po południu 10 września zatrzymały się na postój ubezpieczony w rejonie Kąty-Kupcy.

    Adam Koc, pseudonimy: Witold, Szlachetny, Adam Krajewski (ur. 31 sierpnia 1891 w Suwałkach, zm. 3 lutego 1969 w Nowym Jorku) – uczestnik walk o niepodległość Polski w I wojnie światowej i wojnie polsko-bolszewickiej, polityk, poseł, dziennikarz, pułkownik dyplomowany WP, wolnomularz. Eugeniusz Wyrwiński ps. "Kogut" (ur. 16 czerwca 1895, zm. w latach 50. XX wieku w Caracas) - podpułkownik piechoty Wojska Polskiego.

    Bitwa pod Wodyniami, Oleśnicą i Seroczynem
    W trakcie trwającego 10 września odwrotu jednostek dywizji dotarł do gen. Kowalskiego rozkaz ze sztabu Armii „Modlin” nakazujący powrót na stanowiska nad Bugiem. W rozkazodawstwie wytworzył się chaos i zamęt. Dopiero kompromisowy rozkaz marsz. Śmigłego-Rydza wyjaśnił sytuację, w którym napisano, że wycofanie się z linii Bugu miało nastąpić tylko przy niemożności jej utrzymania, a w razie odwrotu dywizja winna kierować się na Kałuszyn-Łuków. 10 września po południu, dowódca dywizji zmienił drogę odwrotu i postanowił maszerować bliżej Warszawy i ominąć Siedlce od południa. Pododdziały dywizji miały przegrupować się do rejonu Jakubów-Rządza i zatrzymać się na postój ubezpieczony. Rankiem 11 września pułki 1 dywizji osiągnęły nakazany rejon. 5 pułk wraz z III dywizjonem 1 pal Leg. maszerował początkowo w kolumnie sił głównych dywizji szosą Łaziska-Ignaców do Leonowa, a następnie pomaszerował samodzielnie drogą Kuflew-Jeruzal. 12 września rano pułk osiągnął rejon Cegłów-Kuflew i zatrzymał się na postój dzienny. Sztab 1 DP Leg. otrzymał od strąconego w południe 12 września niemieckiego pilota informację, że Siedlce zostały zajęte przez DPanc. „Kempf” maszerującą w kierunku na Stoczek.

    Żytomierz (ukr. Житомир, ros. Житомир, jidysz זשיטאָמיר, Żytomir) – miasto liczące ok. 270 tys. mieszkańców, położone nad rzeką Teterew na wyżynie Wołyńsko-Podolskiej na Ukrainie i będące stolicą obwodu żytomierskiego.Galicja Wschodnia – określenie używane w latach 1795-1809 na określenie całej Galicji, w opozycji do Nowej Galicji, zwanej niekiedy Zachodnią. Później, do roku 1850, do Galicji Wschodniej wliczano zaś wszystkie tereny na wschód od Tarnowa (z samym miastem włącznie). Po roku 1850 określenie to stosowano dla wschodnich terenów Królestwa Galicji i Lodomerii ze Lwowem, Stanisławowem, Tarnopolem, Przemyślem i Sanokiem, jej zachodni kres stanowiła granica okręgu sądu apelacyjnego we Lwowie - zachodnie granice powiatów: jarosławskiego, brzozowskiego i sanockiego. Stolicą tego regionu był Lwów.

    Mimo zmęczenia ciągłymi marszami i przegrupowaniami, dywizja rozpoczęła marsz w dwóch kolumnach. Na czele głównej kolumny po drodze Kuflew-Jeruzal-Wodynie szedł 5 pułk, który miał za zadanie zamknięcie od zachodu szosy Siedlce-Stoczek. Ugrupowanie pułku było następujące: pluton zwiadu konnego, II batalion piechoty z plutonem artylerii jako straż przednia, następnie I i III batalion, kompania przeciwpancerna i III dywizjon l pal. Maszerująca kolumna rozciągnęła się i porozrywała, ponieważ żołnierze byli wyczerpani i niewyspani. Pod Wodyniem, znajdujący się przy szpicy czołowej dowódca pułku otrzymał od zwiadu konnego meldunek o obecności Niemców we wsi. Ppłk Bąbiński postanowił natarciem z marszu siłami II batalionu opanować Wodynie. Dowódca batalionu, mjr Kusztra, niezwłocznie wydał rozkazy do natarcia. 6 kompania por. Władysława Niepokoyczyckiego z plutonem ckm i plutonem artylerii, nacierała wzdłuż drogi biegnącej przez wieś, a 4 kompania por. Bronisława Piątkowskiego szła od niej na lewo. W odwodzie znajdowała się 5 kompania por. rez. Lucjana Dobczewskiego. Po zaciętej walce batalion opanował Wodynie i rozbił doszczętnie znajdujący się tu drugi rzut sztabu DPanc. „Kampf”. wzięto jeńców oraz zdobyto kilka samochodów i motocykli, a w jednym z samochodów znajdował się mundur dowódcy niemieckiej dywizji gen. mjr. Wernera Kempfa. Na wschodnim skraju wsi, od strony Oleśnicy została niespodziewanie ostrzelana prawoskrzydłowa 6 kompania. Żołnierze samorzutnie zaatakowali pozycje wroga. Razem z 6 kompanią na Oleśnicę nacierała 5 kompania, a następnie dołączył do nich III batalion 6 pp por. Michała Schmala i około 100 ochotników z III batalionu 116 pułku 41 DP rezerwowej.

    Lwów (dawna nazwa form. Królewskie Stołeczne Miasto Lwów), ukr. Львів (Lwiw), ros. Львов (Lwow), niem. Lemberg, łac. Leopolis, jidysz לעמבערג ,לעמבעריק (Lemberg, Lemberik), orm. Լվով (Lwow) – miasto na Ukrainie, ośrodek administracyjny obwodu lwowskiego.Kraków (łac. Cracovia, niem. Krakau) – miasto na prawach powiatu w południowej Polsce, siedziba władz województwa małopolskiego, drugie w kraju pod względem liczby mieszkańców i pod względem powierzchni.

    Doszło do gwałtownej walki podczas, której stacjonujące tam zgrupowanie taborów niemieckich zostało rozbite. W związku z tym, że Oleśnica leżała w pasie działania 6 pp Leg., więc dowódca pułku wycofał walczące kompanie ze wsi. Pododdziały zostały rozmieszczone następująco: od strony południowo-wschodniej, obsadziła wzgórze wokół Wodynia 4 kompania wzmocniona bronią maszynową, 6 kompania stanęła w lesie za wzgórzami, a w dyspozycji dowódcy pułku pozostała 5 kompania wraz ze zwiadowcami i plutonem artylerii piechoty. Dowódca dywizji po otrzymaniu wiadomości o rozerwaniu kolumny marszowej 5 pułku nakazał odszukać siły główne pułku prowadzone przez mjr. Czerwienia. I i III batalion były planowane do zabezpieczenia prawego skrzydła dywizji na południe od Wodynia. Około godz. 04.00 mjr Czerwień nakazał sformować kolumnę marszową, która wyruszyła w kierunku na Seroczyn. Obydwa bataliony rozwinęły się do natarcia przed miejscowością, a droga Borki-Seroczyn była osią tego natarcia. Po północnej stronie drogi rozwinął się III batalion ppor. L. Świkli, a po południowej I batalion. We wsi zatrzymały się na nocleg pododdziały niemieckiej DPanc. „Kampf”, a na drodze Seroczyn-Łomnica stała w kolumnie grupa bojowa „K”.

    Adam Feliks Próchnik (ur. 21 sierpnia 1892 we Lwowie, zm. 22 maja 1942 w Warszawie) – działacz socjalistyczny i oświatowy, historyk, podporucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego, poseł na Sejm II kadencji. Syn Felicji Nossig i Ignacego Daszyńskiego.Czesław Jarnuszkiewicz herbu Lubicz (ur. 27 sierpnia 1888 w Kochaniu w ziemi Dobrzyńskiej, zm. 19 czerwca 1988 w Londynie) – generał brygady Wojska Polskiego.

    Ruszyło natarcie, a zaskoczony uderzeniem I batalionu niemiecki batalion pionierów wycofał się do centrum Seroczyna. III batalion zajął cmentarz żydowski, który znajdował się na północnym skraju wsi. Natarcie zatrzymało się, a Niemcy przegrupowali swoje siły. Doszło do walki ogniowej. Na odcinku III batalionu wytworzyła się ciężka sytuacja, ponieważ podczas ataku wysunął się znacznie naprzód, przez co znalazł się w ogniu flankowym nieprzyjaciela. Na dodatek od strony Stoczka Łukowskiego pojawiła się kompania czołgów, która skierowała ogień na czołowe kompanie III batalionu. Ginie w tym czasie trafiony w tętnicę szyjną wydając komendy dowódca 9 kompanii podchorąży Brzeziński.

    Tadeusz Stefan Alf-Tarczyński (ur. 5 października 1889 w Krakowie, zm. 26 stycznia 1985 w Londynie) – generał brygady Wojska Polskiego, pisarz i publicysta.1 Armia Konna (Konarmia) (ros. Первая Конная армия, Конармия) – sowiecka formacja kawaleryjska wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej, powstała formalnie w listopadzie 1919 r. z przekształcenia konnych oddziałów Armii Czerwonej jako siła mająca się przeciwstawić armiom "białych".

    Około godz. 11.00 Niemcy przy udziale czołgów przeszli do przeciwnatarcia. Ich pierwsze uderzenie poszło na pozycje I batalionu, który cofał się z idącą za, nim 8 kompanią III batalionu. To mjr Czerwień wydał rozkaz odwrotu, ponieważ nie miał wsparcia artylerii i posiadał zbyt małą ilość środków przeciwpancernych. Oddziały poniosły dalsze straty, a dowodzący I batalionem por. Wasilewski został dwukrotnie ranny. Polskie oddziały wycofały się w rejon wsi Borki, gdzie znajdowały się jego pozycje wyjściowe. Zebrane pododdziały liczyły, zaledwie tylu żołnierzy, co dwie słabe kompanie. Kompania przeciwpancerna pułku również weszła do walki na kierunku Łomnica-Seroczyn, ale posuwając się za III batalionem została zatrzymana w Jeruzalu do czasu przejścia kolumny l pp Leg. Po godzinie ruszyła dalej w kierunku na Wodyń. W czasie marszu dowódca kompanii por. Władysław Korzon usłyszał odgłosy toczącej się walki, a spodziewając się, że walczą tam pododdziały pułku wysłał 3 pluton jako wsparcie walczących. Pluton dołączył do III batalionu i razem wycofali się pod ogniem artylerii do wsi Borki. 1 pluton znalazł się w znacznie trudniejszej sytuacji, ponieważ wyszło na niego natarcie czołgów niemieckich, których natarcie zostało powstrzymane. Ranny został w czasie walki dowódca plutonu ppor. Stanisław Motl, a w 3 działonie zostało zniszczone działo oraz wybita obsługa 1 działonu. Walki ustały 13 września wieczorem. Szczegółowy opis walk o Seroczyn zachował się w źródłach niemieckich, które nazwały bitwę jako jedną z najzaciętszych w kampanii wrześniowej. Wynikało, to z chęci podniesienia autorytetu jednostki niemieckiej SS, która poprzedniego dnia poniosła dotkliwą klęskę w bitwie o Kałuszyn.

    Stanisław Skwarczyński (ur. 17 listopada 1888 w Wierzchni, zm. 8 sierpnia 1981 w Londynie) – generał brygady Wojska Polskiego, wolnomularz, członek loży wolnomularskiej Tomasz Zan w Wilnie.Stefan Paweł Rowecki, ps. „Grot”, „Rakoń”, „Grabica”, „Inżynier”, „Jan”, „Kalina”, „Tur” (ur. 25 grudnia 1895 w Piotrkowie Trybunalskim, zamordowany w okresie pomiędzy 2 a 7 sierpnia 1944 w Sachsenhausen) – generał dywizji Wojska Polskiego, komendant główny Armii Krajowej (dowódca Sił Zbrojnych w Kraju) (od 14 lutego 1942 do 30 czerwca 1943), teoretyk wojskowości.

    Walki w okrążeniu
    Gen. Kowalski podjął w dniu 13 września ostatni wysiłek, którego celem było dotarcie do lasów Jagodne i wydostanie się z okrążenia. Zadaniem 5 pułku było wykonanie l5-kilometrowego marszu po drodze Oleśnica-Wola Wodyńska-Helenów-las na zachód od Łagodnego oraz zamknięcie drogi na Różę Podgórną. Mjr. Czerwień wysłał do dowódcy dywizji meldunek o przebiegu walk o Seroczyn, który zaskoczył generała, ponieważ sądził, że w rejonie Wodyń znajduje się cały pułk. Dowódca dywizji zapoznał się ze stanami obu batalionów i wskazał mjr. Czerwieniowi inną drogę marszu niż pozostałej części pułku, ponieważ miał maszerować na końcu kolumny dywizji za taborami, kolumną l pp Leg., artylerią i oddziałami dywizyjnymi w kierunku na Rudę-Olszyc. Przez taką decyzję nastąpiło dalsze rozczłonkowanie i tak już rozproszonych sił pułku, a położenie pododdziałów pułku przedstawiało się następująco: na północ od Oleśnicy znajdował się dowódca pułku wraz z kompanią zwiadu, 5 kompanią piechoty i plutonem artylerii pułkowej; na wschód od Wodyń zajmował pozycje mjr Kusztra ze swoim batalionem bez 5 kompanii; I i III batalion pod dowództwem mjr. Czerwienia opuścił stanowiska w Borkach i maszerował na punkt zbiorczy dywizji.

    Pohulanka (ukr. Погуля́нка) – dzielnica Lwowa, w rejonie łyczakowskim, położona na południowy wschód od Śródmieścia; pełni funkcje mieszkaniowe.Mieczysław Ryś-Trojanowski (ur. 21 października 1881 w Krośniewicach, zm. 4 kwietnia 1945 w Mauthausen) – generał brygady Wojska Polskiego.

    Dowódca pułku około godz. 19.00 wydał zarządzenie do wymarszu. Ruszył z 5 kompanią do Woli Wodyńskiej, a reszta jego batalionu z mjr. Kusztrą miała dołączyć do niego w Helenowie. Kolumna dowódcy pułku podchodząc ok. godz. 20.00 pod Wolę Wodyńską natknęła się na niemiecki III batalion z 22 pułku piechoty. Wieś z marszu zaatakowały czołowe plutony 5 kompanii, ale atak załamał się w ogniu broni maszynowej. Dowódca pułku przerwał dalsze natarcie widząc, że szpica czołowa jego kolumny trafiła na zbyt silny opór nieprzyjaciela. Ruszył prosto na Różę Podgórną obchodząc Wolę Wodyńską. II batalion podchodząc do Woli Wodyńskiej został uprzedzony widokiem pożarów i odgłosami walki. Wiedząc,że we wsi są Niemcy ominął ją i pomaszerował na przełaj do Helenowa, gdzie dotarł o świcie z niepełną 6 kompanią i częścią 2 kompanii karabinów maszynowych (około 50 ludzi). Dowódca batalionu pomimo podjętych poszukiwań nie nawiązał kontaktu z dowódcą pułku, ale odnalazł 4 kompanię por. Bronisława Piątkowskiego i tabory pułkowe, które wcześniej zagubiły się. Mjr Kusztra zatrzymał się z batalionem w Helenowie na dwugodzinny postój. Podczas postoju zabezpieczał wymarsz kolumny dywizyjnej, którą dowodził płk Władysław Filipkowski.

    Muzeum Narodowe w Kielcach – placówka muzealna z ponad 100-letnią tradycją. W swoich zbiorach posiada cenne eksponaty z dziedziny malarstwa, rzemiosła artystycznego, sztuki ludowej, archeologii i przyrody.Henryk Kowalówka ps. „Dziedzic”, „Kosiarz”, „Oset”, „Profesor”, „Skarb”, „Skawa”, „Topola”, „Zrąb” (ur. 5 stycznia 1897 w Brzezince w pow. wadowickim, zm. 2 czerwca 1944 Żabikowo) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

    Maszerując w kierunku południowo-wschodnim jako straż tylna zebranych jednostek z l DP Leg., odparł silne niemieckie natarcie w rejonie Róży Podgórnej. Niemcy wycofali się w głąb lasu po szybko zorganizowanym kontrnatarciu. Wyróżniła się tutaj 4 kompania por. Piątkowskiego, która zdobyła w walce 2 karabiny maszynowe wroga. Mjr Kusztra o zmierzchu 14 września opuścił Różę Podgórną i spędzając dnie w lasach, a maszerując nocami dotarł 16 września na punkt zbiorczy dywizji w rejonie Parczewa. W tym czasie do lasu na zachód od wsi Jagodne przedostał się prowadzony przez ppłk. Bąbińskiego pododdział w sile około 200 żołnierzy. Kolumna wyruszyła po kilkugodzinnym odpoczynku w kierunku południowo-wschodnim, a 14 września o świcie koło Woli Zastawskiej wpadła w zorganizowaną przez Niemców zasadzkę. Do niewoli dostał się ppłk Bąbiński, ale zbiegł z niej z oficerem łączności pułku por. Kazimierzem Cegłowskim, a następnie z 77 pp, do którego dołączył, dotarł do stacji kolejowej Mościska. Tam ponownie trafił do niewoli, a po trzydniowym pobycie w niej uciekł ze stacji zbiorczej w Jarosławcu.

    Józef Chomiuk (ur. 14 lutego 1908 w Klonownicy Wielkiej, zm. 20 listopada 1978 w Londynie) - podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.Kazimierz Damian Bąbiński, ps. Luboń, Orlica, Maciej Boryna, Zrąb, Krzysztof (s. Rudolfa i Marii, ur. 17 października 1896 w Stopnicy, zm. 24 września 1970 w Szczecinku) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, komendant Okręgu Armii Krajowej "Wołyń", twórca i pierwszy dowódca 27 Dywizji Wołyńskiej Armii Krajowej, żołnierz I Brygady Legionów, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej i kampanii wrześniowej.

    I i III batalion pułku dowodzone przez mjra Czerwienia, a przebywające w Borkach wyruszyły 13 września po południu na punkt zbiorczy dywizji. Pobłądziły w nocy gubiąc część żołnierzy. 14 września na wschód od miejscowości Żebrak zebrało się około 200 żołnierzy. Nie posiadali, jednak amunicji i kuchni polowych. Pozostałość obu batalionów skierowała się na północ (między Boszkowem a Mrozami był zator pociągów, gdzie spodziewano się znaleźć zaopatrzenie) w poszukiwaniu amunicji i żywności, ale nic tam nie znaleziono. 14 września wieczorem wyruszono w kierunku Warszawy. W czasie nocnego marszu odłączyła się od kolumny część żołnierzy III batalionu z ppor. Masztakiem oraz dowódcą 3 kompanii ckm i ppor. Świklą. Grupa ta dołączyła 15 września do plutonu artylerii piechoty 1 pp Leg. Oddział zmniejszał się stopniowo. Po nieudanych próbach przedarcia się do wojsk gen. Kleeberga rozpadł się.

    Józef Tunguz-Zawiślak (ur. 18 października 1890 w Łowiczu, zm. 1961) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego. W latach 1938-1939 Komendant Główny Związku Strzeleckiego.Mobilizacja – przejście sił zbrojnych państwa z etatu pokojowego na organizację stanu wojennego, przekształcenie gospodarki pokojowej w gospodarkę wojenną oraz dostosowanie administracji państwowej dla potrzeb wojny.

    17 września w lasach otwockich mjr Czerwień z grupą żołnierzy natknął się na dowódcę 12 pułku ułanów ppłk. Andrzeja Kuczkę, z którym było około 80 żołnierzy. Ponieważ Niemcy zamknęli dostęp do Warszawy postanowiono wspólnie maszerować w kierunku południowym, a 24 września oddziały rozdzieliły się. Oddział mjr. Czerwienia liczący ok. 50 żołnierzy poszukując „armii polskiej” dotarł w okolice Piasków Luterskich niedaleko Lublina. Pojawiła się tam kolumna czołgów radzieckich. Z braku możliwości dalszej walki zapadła decyzja rozwiązania oddziału. Następnego dnia mjr Czerwień i kpt. Piesowicz dostali się do niewoli niemieckiej.

    Order Virtuti Militari (łac. Męstwu wojskowemu – (cnocie) dzielności żołnierskiej) – najwyższe polskie odznaczenie wojskowe (order), nadawane za wybitne zasługi bojowe. Jest najstarszym orderem wojskowym na świecie, spośród nadawanych do chwili obecnej. Ustanowiony przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego 22 czerwca 1792 roku w celu uczczenia zwycięstwa w bitwie pod Zieleńcami po rozpoczęciu wojny polsko-rosyjskiej przeciwko konfederacji targowickiej w obronie Konstytucji 3 Maja. Dewiza orderu brzmi: Honor i OjczyznaKwatermistrz (ang. Quartermaster) – oficer dowództwa (sztabu), który dowodzi w polu (w czasie wojny) z ramienia dowódcy (szefa sztabu) kwatermistrzostwem (tyłami), kieruje działalnością podległych mu szefów służb w zakresie zaopatrzenia i obsługi wojsk, organizuje dowóz i ewakuację, a na wyższych szczeblach - komunikację na obszarze tyłów oraz jest odpowiedzialny za organizację tyłów (etapów); w czasie pokoju kieruje gospodarką jednostki wojskowej będącej oddziałem gospodarczym (na wyższych szczeblach powierzonymi mu działami gospodarki) i prowadzi szkolenie podległych mu kadr. Aktualnie w Siłach Zbrojnych RP pojęcia kwatermistrz – kwatermistrzostwo rozszerzono i wprowadzono pojęcia: szef logistyki – logistyka. Funkcja kwatermistrza znana jest także w straży pożarnej, skautingu i harcerstwie.

    Walki na Lubelszczyźnie

    Spośród jednostek l DP Leg. z okrążenia wydostały się tylko resztki II i III batalionu 6 pp Leg., I batalion l pp mjr. Włodzimierza Grabowskiego, kilka baterii i pojedynczych dział z l pal Leg. oraz z 5 pułku II batalion mjr. Kusztry bez 5 kompanii. Wspominał o tym gen. Kowalski:

    Resztki dywizji osiągnęły 15 września Radzyń, 16 września Parczew, 17 września lasy na wschód od Włodawy. 18 września zatrzymały się w rejonie na zachód od Chełma, a następnie w Moryniu znajdującym się 20 km od Chełma nastąpiła reorganizacja pododdziałów dywizji.

    Michał Tadeusz Karaszewicz-Tokarzewski herbu Trąby, pseudonimy Doktor, Stawski, Stolarski, Torwid (ur. 5 stycznia 1893 we Lwowie, zm. 22 maja 1964 w Casablance) – generał broni Wojska Polskiego, wolnomularz, teozof, duchowny Kościoła liberalnokatolickiego.Kordian Józef Zamorski (ur. 1 kwietnia 1890 w majątku Kołkówka, zm. 19 grudnia 1983 w Londynie) – generał dywizji Wojska Polskiego, komendant główny Policji Państwowej, wolnomularz.

    Z pozostałości l DP Leg. i 3 DP Leg. została utworzona jedna dwupułkowa dywizja pod nazwą l DP Leg., a z byłych żołnierzy l DP Leg. został utworzony pułk w składzie trzech batalionów. Bataliony te zachowały numerację i ciągłość tradycji pułków l, 5 i 6. Batalion 5 pp Leg. objął mjr Kusztra, w którym por. Niepokoyczycki został dowódcą 4 kompanii, por. Fijałkowski 5 kompanii, por. Aleksander Tomaszewski kompanii ckm, a 6 kompania została utworzona z żołnierzy 7 pp Leg. Zreorganizowana dywizja w sile około 6000 żołnierzy podjęła nocą z 18 na 19 września marsz na południe. Zamiarem jej było przedostanie się na Węgry. Na czele kolumny dywizji maszerował batalion 5 pp Leg., który dotarł do Wożuczyna około północy z 21 na 22 września. Został tam ostrzelany przez ciężką artylerię niemiecką nie ponosząc strat.

    Andrzej Tadeusz Hałaciński (ur. 10 listopada 1891 w Skawinie, zm. 10 kwietnia 1940 w Katyniu) – urzędnik, dyplomata, poeta, autor słów pieśni My, Pierwsza Brygada, legionista, podpułkownik Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.Wacław Teofil Stachiewicz (ur. 19 listopada 1894 we Lwowie, zm. 12 listopada 1973 w Montrealu) – generał dywizji Wojska Polskiego, szef Sztabu Głównego (1935–1939), pisarz wojskowy, wolnomularz, członek loży wolnomularskiej Tomasz Zan w Wilnie.

    Ponieważ na ziemie polskie wkroczyły wojska radzieckie i maszerowały na zachód, a Niemcy zagrodzili przejście przez Wieprz, gen. Dąb-Biernacki postanowił pobić oddziały niemieckiego VII i VIII Korpusu i rozerwać pierścień okrążenia od zachodu. l DP Leg. 22 września rozpoczęła walki mające na celu osiągnięcie rubieży wyjściowych do uderzenia. Batalion mjr. Kusztry oraz I batalion 7 pp Leg. po zaciętych walkach opanowały o zmierzchu las i folwark Falków. Parlamentariusze, którzy zgłosili się do gen. Kowalskiego z wezwaniem do złożenia broni odeszli nie otrzymawszy na nie zgody. Dywizja dalej kontynuowała marsz, a na czele północnej kolumny szedł batalion mjr. Kusztry, który przekroczył szosę zamojską i przed świtem w walce na bagnety zdobył Antoniówkę. Do niewoli wzięto sporą grupkę jeńców oraz zdobyto działa na stanowiskach ogniowych, konie i wozy. O świcie rozpoczęła ostrzał Antoniówki niemiecka artyleria, a przy wsparciu broni pancernej niemiecka 8 DP rozpoczęła natarcie w kierunku na Wożuczyn.

    Wierchniedźwińsk (hist. Dryssa, biał. Верхнядзвінск, Дрыса / Wierchniadźwinsk, Drysa) – miasto na Białorusi, nad rzeką Dryssą. Stolica rejonu wierchniedźwińskiego obwodu witebskiego, 7,3 tys. mieszkańców (2010).Stefan Śledziński-Lidzki ps. „Lidzki”, „Orzechowski” (ur. 8 sierpnia 1897 w Żytomierzu, zm. 19 czerwca 1986 w Warszawie) – polski muzykolog i pedagog, major kapelmistrz Wojska Polskiego.

    Polskie oddziały poszły w rozsypkę i przestały istnieć. Mjr Kusztra oraz adiutant batalionu, kpt. Czesław Ołoszyński zostali ranni w czasie walki. W rejonie Tarnawatki został otoczony gen. Kowalski wraz z resztą sztabu l DP Leg. W czasie kontrnatarcia został ciężko kontuzjowany i dostał się do niewoli. 23 września wieczorem ostatni bój o honor l Dywizji Piechoty Józefa Piłsudskiego dobiegł końca.

    Alojzy Wir-Konas (ur. 13 maja 1894 w Makowie Podhalańskim, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.Adiutant (łac. adiuvare - "pomagać"), adiutant ordynansowy - żołnierz pomocniczy (w stopniu oficerskim - zwykle podporucznik lub porucznik) asystujący najwyższym oficerom (zazwyczaj generałom oraz dowódcom jednostek wojskowych). Jest w osobistej dyspozycji swego przełożonego. Wykonuje ogólne prace kancelaryjno-biurowe i organizacyjne zapewniające rytmiczność działalności służbowej dowódcy, a także zlecenia osobistego przełożonego, oraz kieruje pracą innych pracowników adiutantury (kancelarii dowódcy).

    „Zuchowaci”[]

    Dowódcy 5 Pułku Piechoty Legionów:

  • kpt. Michał Tokarzewski-Karaszewicz (1 XI 1918 – 28 II 1919)
  • mjr Stefan Dąb-Biernacki (1 III – 1 IX 1919)
  • mjr Jerzy Dobrodzicki (2 IX 1919 – 12 VI 1920)
  • kpt. Stanisław Skwarczyński (12 VI – 4 VII 1920)
  • kpt. Eugeniusz Wyrwiński (5 VII – 4 VIII 1920)
  • mjr Kazimierz Hozer (5 VIII – 22 VIII 1920)
  • ppłk Stanisław Skwarczyński (23 VIII 1920 – 19 III 1927)
  • płk dypl. Teodor Furgalski (20 III 1927 – 2 III 1932)
  • płk dypl. Tadeusz Pełczyński (III 1932 – X 1935)
  • płk Michał Białkowski (l X 1935 – 14 XI 1938)
  • ppłk Kazimierz Bąbiński (15 XI 1938 – 14 IX 1939)
  • Mieczysław Ryś-Trojanowski

    Ludwik Franciszek Kubasiewicz (ur. 19 sierpnia 1894 w Dobromilu, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego.Tadeusz Furgalski ps. „Wyrwa” (ur. 3 czerwca 1890 w Rzeszowie, zm. 6/7 lipca 1916 w Maniewiczach) – major Legionów Polskich.
  • Oficerowie pułku:

    Wacław Aleksandrowicz Tadeusz Alf-Tarczyński Władysław Bończa-Uzdowski Lucjan Bornstaedt Stanisław Burhardt-Bukacki Józef Chomiuk Jan Edward Dojan-Surówka Eugeniusz Dreszer Władysław Dziadosz Leopold Endel-Ragis Jerzy Ferek-Błeszyński Teodor Furgalski Henryk Gorgoń Czesław Jarnuszkiewicz Rajmund Jaworowski Juliusz Kaden-Bandrowski Adam Koc Wincenty Kowalski Henryk Krok-Paszkowski Bolesław Krzyżanowski Mikołaj Kwaśniewski Władysław Langner Leopold Lis-Kula Włodzimierz Maxymowicz-Raczyński Aleksander Narbutt-Łuczyński Stanisław Nilski-Łapiński Alojzy Nowak Antoni Olechnowicz Józef Olszyna-Wilczyński Franciszek Pfeiffer Franciszek Polniaszek Stefan Franciszek Popiel Adolf Porębski Adam Próchnik Zdzisław Przyjałkowski Mieczysław Rawicz-Mysłowski Kazimierz Sawicki Stanisław Skwarczyński Wacław Stachiewicz Stefan Starzyński Mieczysław Starzyński Roman Starzyński Mieczysław Ryś-Trojanowski Józef Tunguz-Zawiślak Józef Wiatr Wiktor Wielkopolanin-Nowakowski Alojzy Wir-Konas Kordian Józef Zamorski Modest Żabski

    Podoficerowie:

    Leopold Lis-Kula ps. "Lis" (ur. 11 listopada 1896 w Kosinie pod Łańcutem, zm. 7 marca 1919 w Torczynie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.Przemyśl (łac. Praemislia, ros. Перемышль, ukr. Перемишль, niem. Prömsel) – miasto na prawach powiatu w południowo-wschodniej Polsce, w województwie podkarpackim, położone nad Sanem.
  • Franciszek Karwowski
  • Piotr Olewiński
  • Marian Malinowski
  • Antoni Iglewski
  • Legioniści:

  • Henryk Kowalówka
  • Gustaw Łowczowski
  • „Zuchowaci” – kawalerowie Virtuti Militari[]

    Żołnierze 5 Pułku Piechoty Legionów odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari za wojnę 1914-1920:

    Order Virtuti Militari
    Chorągiew pułkowa st. sierż. Antoni Adamczyk sierż. Wincenty Adamski ś.p. kpt. Konstanty Aleksandrowicz ś.p. plut. Wincenty Bachula por. Tadeusz Bandrowski st. sierż. Jan Baran ś.p. ppor. Ignacy Baran kpr. Michał Baran szer. Władysław Bartoszczyk ppor. Kazimierz Bąbiński kpt. Tadeusz Beres ppor. Michał Białkowski kpt. Leon Bianchi kpr. Jan Biela Jan Bronisław Biesiadecki ppor. Józef Bil ś.p. kpt. Bolesław Binder ś.p. ppor. Jan Błaszkiewicz ś.p. ppor. Andrzej Bodzenta mjr Juliusz Borek-Borecki ppłk Władysław Bortnowski por. Stefan Boryczko por. Józef Boruch ppor. Bolesław Brymora ś.p. szer. Aleksander Brzosko por. Franciszek Buliński ś.p. st. sierż. Arkadiusz Burski-Goldenberg ppor. Zygmunt Chabowski ś.p. st. sierż. Aleksander Charzewski śp.p. ppor. Stanisław Charzewski por. Jan Jadrowski kpt. Marian Jadwiński-Nekrasz kpt. Jerzy Jakubiak por. Franciszek Jamka ś.p. ppor. Józef Janicki-Moch kpt. Lucjan Janiszewski ppor. Kajetan Jankiewicz ppor. Stanisław Jaszczuk por. Antoni Jaworski ś.p. por. Marian Jaźwiecki ppor. Franciszek Joniak ś.p. sierż. Kazimierz Jurczyński ps. „Kruk” kpt. Alojzy Kaczmarczyk sierż. Jan Kaczor ps. „Sowa” ppłk dr Mieczysław Kappelner-Kaplicki kpr. Karol Karolewski kpr. Stefan Karwacki ś.p. ppor. Zygmunt Karwacki ps. „Stanisław Bończa” ś.p. ppor. Stanisław Kaszubski ps. „Król” ś.p. st. szer. Tadeusz Kaszubski ś.p. kpr. Adam Libański kpt. Wacław Lipiński ppor. Stanisław Liszka ś.p. ppor. Kazimierz Liwacz st. szer. Andrzej Łoś st. szer. Henryk Mac por. Feliks Henryk Machnowski st. sierż. Stanisław Majewski ś.p. ppor. Roman Maksymowicz-Nawrot ś.p. kpr. Leon Mańkowski por. Mieczysław Markiewicz kpt. Artur Tomasz Maruszewski ś.p. szer. Antoni Masijewicz ś.p. szer. Franciszek Matusiak chor. Artur Mazurek sierż. Dobiesław Meduski por. Jan Michalski kpr. Franciszek Michałkiewicz kpt. Jan Mikicki ś.p. kpt. Józef Mikulski-Rapid por. Feliks Pstrokoński kpt. Henryk Floyar-Rajchman por. Alfred Rapacki ppor. Adam Rec st. sierż. Józef Roczniak mjr Stefan Rowecki ppor. Franciszek Różycki-Cycoń kpt. Władysław Rusin por. Franciszek Ruszar kpt. Leopold Ruszczyc ś.p. por. Leon Rybarski kpt. Władysław Ryszanek sierż. Józef Rzeszotko-Julski kpt. Kazimierz Sablik kpt. Jan Sadowski sierż. Stanisław Salabura ś.p. sierż. Józef Sałamaszyński kpr. Jan Sapek por. Władysław Sarmacki kpt. Kazimierz Sarnowicz sierż. Władysław Waligóra mjr Marian Chilewski ś.p. ppor. Stefan Chmura ppor. Karol Chrobaczyński kpt. Jan Chromy ppor. Bronisław Chruściel por. Jan Cygankiewicz ś.p. kpr. Józef Czapliński ś.p. ppor. Feliks Czech kpt. Stanisław Czuryłło-Poręba ś.p. plut. Jan Kazimierz Dadak kpr. Jan Dąbrowski ś.p. ppor. Tadeusz Dąbrowski-Marynarz st. sierż. Stefan Dębski kpt. Stefan Długocki-Budryn ś.p. ppor. Stanisław Długosz-Tetera ś.p. ppor. Kazimierz Dmochowski mjr Adam Dobrodzicki ppłk Jerzy Dobrodzicki ś.p. plut. Józef Doliński ppor. Józef Drotlew plut. Stanisław Durlej-Zagłoba por. Stefan Dyrba mjr Władysław Dziadosz-Kapr ppor. Bolesław Fichna-Semen sierż. Stefan Fijałkowski kpt. Czesław Młot-Fijałkowski ś.p. st. sierż. Rudolf Fordey-Rybak kpt. Karol Foremny ś.p. ppor. Maurycy Frączek ś.p. mjr Tadeusz Wyrwa-Furgalski ś.p. kpr. Wacław Kaucz ś.p. ppor. Władysław Kędzierski ś.p. sierż. Kazimierz Adam Klimpel sierż. Jan Kobiałka mjr Leon Koc ś.p. ppor. Eugeniusz Kociszewski ppor. Marian Koczwara ś.p. sierż. Edward Konas-Mur ś.p. por. Włodzimierz Konieczny ś.p. ppor. Kazimierz Koniński kpt. Czesław Kopański szer. Teofil Kordalski ppor. Korneliusz Kosiński ś.p. kpt. Adam Kossakowski sierż. Stanisław Kossuth ś.p. por. Feliks Kotarba-Ewka sierż. Stefan Kotarba kpt. Stefan Leukos-Kowalski ś.p. ppor. Włodzimierz Kowalski-Włodek ś.p. sierż. Mieczysław Kozik-Alan kpt. Tadeusz Młodkowski ś.p. kpr. Adam Młodnicki-Sawczyński ś.p. szer. Jakób Mogielski kpr. Józef Młyński-Gawron kpt. Zygmunt Modelski-Żubr kpt. Tadeusz Münnich ś.p. st. szer. Józef Muś st. sierż. Stefan Musiałek-Łowicki por. Władysław Muzyka mjr Aleksander Myszkowski ś.p. ppor. Aleksy Nehring-Dunin ś.p. st. sierż. Jan Nemeczek ś.p. ppor. Józef Nowak mjr Alojzy Nowowiejski ps. „Gluth” por. Jan Oberfeld st. sierż. Józef Obtułowicz chor. Bolesław Ogłaza kpr. Józef Orlicki-Małysa kpt. Antoni Orzegowski-Ożóg ś.p. sierż. Stanisław Ożóg st. sierż. Bronisław Schlichtinger st. sierż. Kazimierz Sipika (IV I V klasy) plut. Feliks Sitny ś.p. kpr. Józef Siupka ppłk dr Felicjan Sławoj Składkowski płk Stanisław Skwarczyński kpt. Stefan Śledziński ps. „Lidzki” st. sierż. Jan Słoma ppłk dr Mieczysław Sokołowski por. Wacław Stachiewicz ś.p. ppor. Gabriel Stankiewicz kpt. Roman Starzyński ś.p. ppor. Mścisław Stanisław Steczyński szer. Władysław Stelmaszek kpr. Zygmunt Stopczyk ppor. Walerian Strzelecki sierż. Franciszek Styliński ś.p. sierż. Aleksander Sulkiewicz Emirza Beg kpt. Jan Świątecki-Taczewski ppor. Rudolf Świerk ś.p. ppor. Mieczysław Galas ś.p. ppor. Władysław Gębski st. szer. Roman Gertner chor. Władysław Gołębiowski kpr. Jan Gornand st. szer. Stanisław Gorzkowski sierż. Wincenty Gorzkowski-Narski ppor. Ignacy Greczyło ś.p. szer. Tomasz Gródecki kpt. Julian Grudziński ś.p. ppor. Bolesław Grügel-Sokół ś.p. st. szer. Antoni Gruszczyński ppor. Józef Joachim Grzyb szer. Franciszek Gutt kpr. Paweł Gutt ś.p. ppor. Stanisław Guzowski-Busse ś.p. por. Jan Hajec mjr Andrzej Hałaciński st. sierż. Jan Handzlik ś.p. kpr. Jan Hebda ś.p. sierż. Bolesław Heilpern ś.p. kpr. Tadeusz Heinz kpt. Zygmunt Hempel ś.p. ppor. Bronisław Herman-Wicher kpt. Jerzy Hojarczyk-Biały ś.p. kpt. Stanisław Hojnor mjr Kazimierz Hozer kpr. Wincenty Hyla szer. Stanisław Iwanicki kpr. Antoni Iwaniuk ś.p. ppor. Stefan Kozłowski ppor. Włodzimierz Kozłowski por. Stanisław Kramar sierż. Paweł Krawczyk ś.p. ppor. Józef Kretowicz-Blauer kpr. Jan Królikowski por. Jan Krysa mjr Bolesław Krzyżanowski ppor. Ludwik Kubasiewicz sierż. Władysław Kucharski ś.p. st. szer. Bolesław Kurek por. Rudolf Kurnik-Lech ppor. Józef Kusztra ppor. Wacław Kuczaj ppłk dr Mikołaj Kwaśniewski kpr. Jan Lemiesz kpt. Ludwik Lepiarz por. Władysław Stanisław Leśniak mjr Stanisław Leśniewski-Jołka kpt. Maksymilian Lewin ppor. Marian Pacholski kpt. Jakób Pajerski kpt. Adolf Panczakiewicz sierż. Tadeusz Pannenko sierż. Marian Parzucha-Manek st. sierż. Wiktor Pawlikowski ś.p. kpr. Feliks Październik-Mściwoj por. Walenty Peszek ppor. Franciszek Edward Pfeiffer st. sierż. Stanisław Piotrowski st. sierż. Karol Piskorz ppor. Wacław Plackowski kpr. Stanisław Podoba kpt. Marian Podolski mjr Kazimierz Polkowski st. szer. Juliusz Poniatowski ś.p. sierż. Teofil Porębski szer. Józef Powalski st. szer. Władysław Preis ś.p. ppor. Władysław Prus-Grzybowski sierż. Bogumił Świętoniowski ppor. Bolesław Szajda kpt. Józef Szczepanowski ppor. Andrzej Szczepkowski ś.p. kpr. Włodzimierz Szczerba plut. Stanisław Szczerbiec-Jaworski kpr. Ignacy Szkaradek ś.p. st. sierż. Józef Szletyński ś.p. por. Bolesław Szpunar sierż. Jan Szybowicz ś.p. pchor. Antoni Szylar ś.p. por. Mikołaj Szyszłowski-Sarmat por. Henryk Tabean por. Władysław Tarnowski por. Czesław Trojanowski kpr. Tadeusz Tryszczyła sierż. Józef Uhler ś.p. kpr. Paweł Uhlman ś.p. kpr. Stanisław Uszakiewicz kpt. Józef Walczyk ś.p. kpt. Jan Wańczyk por. Wacław Wardaszko ś.p. ppor. Ryszard Warski-Herbut ś.p. sierż. Karol Wądołowski ś.p. ppor. Stanisław Wąsaty mjr Władysław Wąsik st. szer. Bolesław Werner kpt. Franciszek Węgrzyn ś.p. ppor. Leon Węgrzynowski sierż. Jan Więckowicz ś.p. sierż. Ludwik Wielgosz-Niedźwiedź ppor. Wilhelm Wilczyński sierż. Stanisław Winiarski kpt. Władysław Winiarski ppor. Włodzimierz Witlin kpt. Władysław Woskowicz kpt. Tadeusz Wójcik ś.p. pchor. Stanisław Wolski por. Roman Wróbel plut. Szczepan Wyszyński kpt. Jan Zachodny kpt. Paweł Zagórowski ps. „Strzemię” ś.p. ppor. Eugeniusz Zagórski-Użuppis ppor. Zdzisław Zajączkowski ś.p. ppor. Tadeusz Zaliwski-Sowa ppor. Jan Konstanty Zaręba ppor. Stanisław Zarębski mjr Józef Tunguz-Zawiślak st. szer. Mieczysław Zieliński kpt. Stefan Zieliński-Zielan ś.p. kpt. Stanisław Sław-Zwierzyński por. Franciszek Żak chor. Ignacy Żyła kpr. Jan Żywek
    Piotr Olewiński (ur. 13 stycznia 1895 w Kołbach na Polesiu, zm. 10 kwietnia 1962 w Konstancinie) – polski instruktor harcerski, członek pierwszej Naczelnej Rady Harcerskiej ZHP i pierwszy skarbnik ZHP, harcmistrz Rzeczypospolitej, porucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego, poseł na Sejm II RP, w latach 1931–1934 prezydent miasta Pińska, senator II RP.Antoni Olechnowicz ps. "Meteor", "Kurkowski", "Pohorecki", "Lawicz", "Krzysztof", "Roman Wrzeski", "Kurcewicz" (ur. 13 czerwca 1905 w Marguciszkach, zm. 8 lutego 1951 w Warszawie) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5] [6]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Borki – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie siedleckim, w gminie Wodynie, nad rzeką Świder.
    Mikołaj Kwaśniewski (ur. 6 grudnia 1871 w Niemoroży na Naddnieprzańskiej Ukrainie koło Zwinogródki, zm. 1941 w (?) Auschwitz-Birkenau) – sanacyjny polityk, wicemarszałek Senatu IV kadencji (1935–1938). W 1938 członek-założyciel Stronnictwa Demokratycznego, wojewoda tarnopolski, krakowski i poznański, doktor medycyny, pułkownik Wojska Polskiego.
    Dźwina (łot. Daugava, białorus. Дзьвiна - Dźwina lub Заходняя Дзьвiна - Zachodniaja Dźwina, ros. Западная Двина - Zapadnaja Dwina, , lit. Dauguva, liw. Väina, niem. Düna, dawna nazwa: Rubon) – druga pod względem wielkości rzeka uchodząca do Bałtyku. Przepływająca przez Rosję, Białoruś i Łotwę, mająca swoje źródła na wzgórzach Wałdaju w zachodniej Rosji, na północny zachód od miasta Andrieapol, uchodząca do Zatoki Ryskiej.
    Franciszek Polniaszek ps. "Zbigniew", "Karol Nowopolski" (ur. 24 września 1892 w Tłustem, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – polski doktor prawa, pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.
    Zygmunt Karol Karwacki (ur. 20 października 1893 r. w majątku Czarnowiec pow. Pińczów, poległ 4 lipca 1916 r. pod Kostiuchnówką) – pseudonim Stanisław Bończa pochodził z rodziny o tradycjach patriotycznych. Ojciec jego Karol Karwacki, właściciel Paśmiech i folwarku Czarnowiec żonaty z Ludwiką z domu Zakrzewską miał trzech synów: Zygmunta, Wacława i Stefana.
    Armia Czerwona, ros. Красная Армия, pełna nazwa Robotniczo-Chłopska Armia Czerwona (Рабоче-Крестьянская Красная Армия, RKKA), od 23 lutego 1946 roku Armia Radziecka (ros. Советская армия, stosowane również tłumaczenie Armia Sowiecka) – wojska lądowe Sił Zbrojnych ZSRR, istniejące do grudnia 1991 (przemianowane m.in. na Wojska Lądowe Republiki Białoruś, Wojska Lądowe Federacji Rosyjskiej oraz wojska lądowe każdej z pozostałych dawnych republik ZSRR).
    Zbrucz (ukr. Збруч) – rzeka na zachodniej Ukrainie o długości 247 km, lewy dopływ Dniestru. Jej źródła leżą na Wołyniu, płynie w głębokim jarze. Nad rzeką leżą: Podwołoczyska, Wołoczyska, Husiatyn, Skała Podolska, Okopy.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.157 sek.