392

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rok 392 / CCCXCII

Walentynian II, Flavius Valentinianus, Valentinianus II (ur. 371, zm. 15 maja 392) – syn Walentyniana I i jego drugiej żony – Justyny. Był cesarzem Zachodniego Cesarstwa Rzymskiego od 375 roku (miał wtedy jedynie 4 lata) i współrządził ze swoim przyrodnim bratem – Gracjanem (miał 17 lat).<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>

stulecia: III wiek ~ IV wiek ~ V wiek
lata: 382 « 387 « 388 « 389 « 390 « 391 « 392 » 393 » 394 » 395 » 396 » 397 » 402

Wydarzenia[ | edytuj kod]

  • 15 majafrankoński wódz Arbogast skłonił do samobójstwa lub kazał zamordować cesarza Walentyniana II i uczynił marionetkowym cesarzem Eugeniusza.
  • 22 sierpniaEugenius został cesarzem zachodniorzymskim.
  • Cesarz rzymski Teodozjusz I zakazał wszelkich form religijnych innych niż chrześcijaństwo.
  • Urodzili się[ | edytuj kod]

  • Marcjan, cesarz wschodniorzymski (zm. 457)
  • Zmarli[ | edytuj kod]

  • 15 maja - Walentynian II, cesarz rzymski (ur. 371)

  • <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>22 sierpnia jest 234. (w latach przestępnych 235.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 131 dni.




    Warto wiedzieć że... beta

    Frankowie (łac. gens Francorum lub Franci) – nazwa zbiorcza określająca zachodniogermańską federację plemion, u swoich, uchwytnych źródłowo, początków, tj. w III w. n.e., zamieszkującą tereny na północ i wschód od dolnego Renu. Między trzecim, a piątym wiekiem część Franków najeżdżała terytorium cesarstwa rzymskiego, gdy inna część weszła w skład rzymskich wojsk w Galii. Tylko Frankowie saliccy utworzyli królestwo na terenach rzymskich. Pod wodzą rodzimej dynastii Merowingów podbili niemal całą Galię. Pod władzą Karolingów państwo to stało się wiodącą siłą chrześcijańskiego Zachodu. Jego rozpad dał początek dwóm wiodącym siłom średniowiecza: królestwu Francji i Świętemu Cesarstwu Rzymskiemu.
    Teodozjusz I Wielki, Flavius Theodosius, Theodosius I (ur. 11 stycznia 347, zm. 17 stycznia 395) – ostatni cesarz władający zarówno wschodnią jak i zachodnią częścią cesarstwa rzymskiego. Panował od 379 roku, początkowo wspólnie z Gracjanem (do 383) i Walentynianem II (do 392), później samodzielnie. Podczas jego rządów Goci przejęli kontrolę nad Ilirią i osiedlili się na południe od Dunaju w obrębie granic cesarstwa. Był autorem dekretów, które w praktyce uczyniły chrześcijaństwo nicejskie religią państwową w Imperium Romanum.

    Reklama