• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • 320

    Przeczytaj także...
    Czterdziestu męczenników z Sebasty, cs. Sorok muczenikow siewastijskich (zm. 9 marca 320 w Sebaście w ówczesnej Armenii) – żołnierze XII legionu rzymskiego zwanego Błyskawicą (Legio XII Fulminata), męczennicy chrześcijańscy i święci Kościoła katolickiego, ewangelickiego, koptyjskiego, ormiańskiego oraz prawosławnego.Guptowie – dynastia panująca na różnych obszarach dzisiejszych Indii, Pakistanu, Bangladeszu i Afganistanu w latach 320 n.e. – 720 n.e.
    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>

    Rok 320 / CCCXX

    stulecia: III wiek ~ IV wiek ~ V wiek
    lata: 310 « 315 « 316 « 317 « 318 « 319 « 320 » 321 » 322 » 323 » 324 » 325 » 330

    Wydarzenia[ | edytuj kod]

    Cesarstwo Rzymskie
  • 9 marca – Zabitych zostało Czterdziestu męczenników z Sebasty. Represje Licyniusza wobec chrześcijan.
  • Została przeniesiona stolica cesarstwa rzymskiego z Rzymu do Konstantynopola (Bizancjum).
  • Azja
  • Ćandragupta I utworzył królestwo Guptów w północnych Indiach.
  • Urodzili się[ | edytuj kod]

  • Flawian z Antiochii, pisarz i biskup (zm. 404)
  • Zmarli[ | edytuj kod]

  • Brak danych.

  • Ćandragupta I, Czandragupta I – indyjski król (tytułowany również jako maharadżadhiradża (wielki król królów), założyciel dynastii Guptów. Rządy sprawował od 320 roku, ok. 330 rządy przejął jego syn Samudragupta. Jego władza obejmowała Magadę i Kośali. Najistotniejszy wpływ na budowę późniejszej potęgi Guptów miał jego małżeństwo z księżniczką Kumaradewi z rodu Liććhawich, którego wpływy obejmowały rozległe tereny położone na północny wschód od Magady.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>




    Warto wiedzieć że... beta

    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>
    Flawian z Antiochii (zm. 404) – grecki pisarz, stronnik soboru nicejskiego. W roku 362 lub 363 został kapłanem, a w roku 381 następcą biskupa Melecjusza w Antiochii. Uznano go dopiero w 398. W roku 383 przewodniczył synodowi, który potępił mesalian. Autor mowy De anathemate dotyczącej buntu w Antiochii przeciw cesarzowi Teodozjuszowi I Wielkiemu (znajduje się ona w zbiorze kazań Jana Chryzostoma). Z innych pism Flawiana z Antiochii zachowały się fragmenty greckie i syryjskie; zaginęły listy.
    Licyniusz II zwany też Licynianem (ur. ok. 314 – zm. ok. 326 ) – syn Licyniusza I, cesarz rzymski jako cezar swego ojca od grudnia 314 roku a od 1 marca 317 za zgodą Konstantyna do 324 roku. Dwukrotnie był konsulem w latach 319 i 321. Został zamordowany z polecenia Konstantyna.
    Cesarstwo Bizantyńskie (w literaturze można też spotkać formę Cesarstwo Bizantyjskie) – termin historiograficzny używany od XIX wieku na określenie greckojęzycznego, średniowiecznego cesarstwa rzymskiego ze stolicą w Konstantynopolu. Używane zamiennie określenie Cesarstwo Wschodniorzymskie jest bardziej popularne w odniesieniu do okresu poprzedzającego upadek Cesarstwa Zachodniorzymskiego. Ze względu na dominację greckiej kultury, języka oraz ludności, Bizancjum było w wielu ówczesnych krajach Europy Zachodniej nazywane "Cesarstwem Greków", podczas gdy dla jego mieszkańców, podobnie jak dla obecnych Greków, było to Cesarstwo Rzymskie (łac. Imperium Romanum, gr. Βασίλειον Ῥωμαίων), a jego cesarze kontynuowali nieprzerwaną sukcesję cesarzy rzymskich. Świat islamu znał Bizancjum pod nazwą Rûm (ar. روم, "ziemia Rzymian"). Greckie słowo ρωμιοσύνη – rzymskość, dla Greków do dziś oznacza greckość. Dlatego nazywanie mieszkańców Cesarstwa przez krzyżowców "Grekami" mogło być dla nich obraźliwe. Zaś pod koniec istnienia Bizancjum określenie "Hellen" przestało oznaczać poganina, a Bizantyńczycy używali go podkreślając dumę ze swej starożytnej greckiej przeszłości.
    Chrześcijaństwo, chrystianizm (gr. Χριστιανισμóς, łac. Christianitas) – monoteistyczna religia objawienia, bazująca na nauczaniu Jezusa Chrystusa zawartym w kanonicznych ewangeliach. Jej wyznawcy uznają w nim obiecanego Mesjasza i Zbawiciela, który ustanowił Królestwo Boże poprzez swoje Zmartwychwstanie. Kanon wiary chrześcijańskiej został spisany w Nowym Testamencie i przekazywany jest przez Kościoły.
    Rzym (wł., łac. Roma) – stolica i największe miasto Włoch, położone w środkowej części kraju w otoczeniu wzgórz, nad Tybrem, ośrodek administracyjny i polityczny (siedziba prezydenta, ministerstw i urzędów); stolica i główne miasto regionu administracyjno-historycznego Lacjum. Obszar administracyjny 1523 km², liczba ludności 2 748 809 (zespół miejski ok. 3 800 000).
    Konstantynopol – nazwa Bizancjum nadana miastu przez Konstantyna Wielkiego, który wybrał je na swoją siedzibę; w latach 330–395 stolica cesarstwa rzymskiego; w latach 395–1453 stolica Cesarstwa Bizantyńskiego i Cesarstwa Łacińskiego (1204–1261); stolica państwa osmańskiego w latach 1453–1922.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.01 sek.