• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • 30 Poleska Dywizja Piechoty



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Organizacja baterii artylerii przeciwlotniczej motorowej typu A - etat wojenny pododdziału artylerii przeciwlotniczej Wojska Polskiego II RP.Polesie (845) – kraina geograficzna i historyczna, leżąca głównie na terytorium obecnej Białorusi i Ukrainy, oraz częściowo Polski i Rosji. Stanowi południowo-zachodnią część Niżu Wschodnioeuropejskiego.
    Uwagi[ | edytuj kod]
    1. Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów Wojska Polskiego w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939.
    2. Obok nazwiska, w nawiasie, podano skrót nazwy orderu nadanego 28 września 1939 roku przez dowódcę Armii „Warszawa” gen. dyw. Juliusza Rómmla.
    3. Od 15 września 1939 oficer operacyjny
    4. Kpt. inż. Jerzy Skalski był równocześnie dowódcą baonu saperów typ II b nr 30
    5. Rtm. Tadeusz Schollenberger był równocześnie dowódcą szwadronu kawalerii dywizyjnej nr 30. Przed mobilizacją marcową pełnił służbę na stanowisku komendanta Rejonu PW Konnego 30 DP w Kobryniu
    6. Zginął 12 września 1939 pod Żyrardowem.
    7. Od 15 września 1939 szef sztabu
    8. Kpt. piech. Włodzimierz Józef Janiga był słuchaczem I rocznika Kursu 1938-1940 Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie
    9. Mjr aud. mgr Jan Józef Piątkowski był równocześnie szefem sądu polowego nr 30. Przed mobilizacją marcową pełnił służbę w Wojskowym Sądzie Okręgowym nr 9 w Brześciu nad Bugiem na stanowisku sędziego orzekajacego

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Dziennik Rozkazów Tajnych Dowództwa Okręgu Generalnego „Kielce” Nr 5 z 25 stycznia 1921 roku, pkt 6 Sformowanie Syberyjskiej Dywizji Piechoty.
    2. Święto 30 Dywizji Syberyjskiej. „Polska Zbrojna”. 197, s. 2-3, 1922-07-23. Warszawa. 
    3. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 540.
    4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 16 września 1922 roku, s. 720.
    5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 110 z 15 października 1924 roku, s. 611.
    6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 21 sierpnia 1926 roku, s. 269.
    7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 39 z 24 września 1926 roku, s. 319.
    8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 355.
    9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 295.
    10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 414.
    11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 257.
    12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 266.
    13. Głowacki 1985 ↓, s. 364.
    14. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. VI.
    15. Bielski 1991 ↓, s. 354-355.
    16. Rómmel 1958 ↓, s. 389-390.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-02-09].
  • Mirosław Barczyński: 30 Dywizja Piechoty 1918 – 1939. Biała Podlaska: Oficyna Wydawnicza „Donatech”. Muzeum Okręgowe w Białej Podlaskiej, 1996. ISBN 83-903827-7-6.
  • Mieczysław Bielski: Grupa Operacyjna „Piotrków” 1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1991. ISBN 83-11-07836-X.
  • Karol Firich, Stanisław Krzysik, Tadeusz Kutrzeba, Stanisław Müller, Józef Wiatr: Almanach oficerski na rok 1923/24. T. III/2. Warszawa: Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1923.
  • Ludwik Głowacki: Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej 1939. Wyd. 5. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1985. ISBN 83-11-07109-8.
  • Zdzisław Jagiełło: Piechota Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Bellona, 2007. ISBN 978-83-11-10206-4.
  • Tadeusz Jurga: Wojsko Polskie: krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Regularne jednostki Wojska Polskiego w 1939: organizacja, działania bojowe, uzbrojenie, metryki związków operacyjnych, dywizji i brygad. T. 7. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975.
  • Bronisław Prugar-Ketling (red.): Księga chwały piechoty. Warszawa: Departament Piechoty MSWojsk, Warszawa 1937-1939. Reprint: Wydawnictwo Bellona, 1992.
  • Juliusz Rómmel: Za honor i ojczyznę. Wspomnienia dowódcy armii „Łódź” i „Warszawa”. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo „Iskry”, 1958.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. T. 29. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego. Biblioteka Jagiellońska, 2006. ISBN 83-7188-899-6.
  • Jan Wróblewski: Armia „Łódź” 1939. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1975.
  • Lech Wyszczelski: Wojsko Polskie w latach 1918-1921. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2006. ISBN 83-89729-56-3.
  • Pociąg Pancerny Nr 2, Pociąg Pancerny „Śmiały”, Pociąg pancerny Nr 53 – uzbrojony w armaty wz. 02/26 i haubice wz. 14/19A, a także wyposażony w czołgi R-17FT oraz Tankietka TK-3. Brał znaczący udział w bitwie pod Mokrą; przedostał się do Brześcia (zob. Obrona twierdzy brzeskiej), a następnie przez Kowel w okolice Lwowa, gdzie wziął udział w obronie miasta. 22 września 1939 r, po kapitulacji Lwowa opuszczony przez załogę, został zajęty przez wojska radzieckie.Mieczysław Bielski (ur. 24 października 1943 w Porzeczu niedaleko Grodna) – polski historyk specjalizujący się w dziejach wojen i wojskowości, historii Polski XIX i XX wieku, biografistyce. Szkołę podstawową ukończył w Krynkach a liceum ogólnokształcące w Sokółce.Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego (1967 r.).Pracę magisterską zatytułowaną "Działania wojenne polsko-rosyjskie na Litwie w latach 1658-1664" napisał pod kierunkiem prof.dr. hab.Janusza Wolińskiego. Stopień doktora nauk humanistycznych uzyskał w 1983 na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu.Pracował w szkolnictwie średnim w Ostródzie i Toruniu oraz na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Bydgoszczy(obecnie Uniwersytet Kazimierza Wielkiego) i na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.Odbył kilka staży naukowych, krajowych i zagranicznych, m.in.:w Wojskowym Instytucie Historycznym w Warszawie,w Centro Incontri e Studi Europei w Rzymie, w Instytucie i Muzeum im. gen. Władysława Sikorskiego w Londynie, na Uniwersytecie w Sankt Petersburgu. W ramach doskonalenia zawodowego ukończył:Studim Podyplomowe Historii i Archiwistyki w Toruniu(1974 r.); Studium Podyplomowe Zarządzania Oświatą w Kaliszu (1982 r.) oraz kurs "Organizacja pracy i zarządzanie placówkami dyplomatycznymi i innymi plsacówkami podległymi Ministerstwu Spraw Zagranicznych" w Warszawie(1990).Odbył staże dyplomatyczne w Tallinnie i Paryżu.Od 2001 r. nauczyciel dyplomowany.W latach 1990-1998 kurator oświaty województwa toruńskiego a następnie dyrektorem Zespołu Szkół przy Ambasadzie Rzeczypospolitej Polskiej w Sofii (1998-2007). Był jednym z inicjatorów powstania Gimnazjum i Liceum Akademickiego w Toruniu. Autor pona 310 prac naukowych i popularno naukowych: książek, artykułów, opracowań,recenzji...] Odznaczony: Złotym Krzyżem Zasługi(1991),Medalem Komisji Edukacji Narodowej(1997),Krzyżem Kawalerskim Orderu "Polonia Restituta"(1997).


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Szczerców – wieś gminna w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie bełchatowskim, nad rzeką Widawką niedaleko drogi krajowej nr 8E67, w odległości 20 km na zachód od Bełchatowa. Przez miejscowość przebiegają drogi wojewódzkie 480 , 483. W okolicy Szczercowa ma przebiegać droga ekspresowa nr 8 (według południowego wariantu).
    Pajęczno – miasto w woj. łódzkim, w powiecie pajęczańskim, położone na północnym skraju Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej, w zakolu Warty.
    Siemiatycze (biał. Сямятычы) – miasto i gmina w województwie podlaskim, w powiecie siemiatyckim, położone na Wysoczyźnie Drohiczyńskiej, nad rzeką Kamionką (prawy dopływ Bugu).
    Jeżów – duża wieś, niegdyś posiadająca prawa miejskie, położona w Polsce w województwie łódzkim, w powiecie brzezińskim, w gminie Jeżów. Był miastem duchownym.
    Skierniewice – miasto na prawach powiatu, położone na Równinie Łowicko-Błońskiej, w połowie drogi między Warszawą a Łodzią, w województwie łódzkim. Miasto było stolicą województwa skierniewickiego w latach 1975–1998. Miasto położone jest w dorzeczu Wisły, na Nizinie Środkowomazowieckiej, w południowej części Równiny Łowicko-Błońskiej. Były miastem duchownym.
    Trębaczew – miejscowość w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie pajęczańskim, w gminie Działoszyn.
    Brześć, dawniej Brześć Litewski, Brześć nad Bugiem, (biał. Брэст, Берасьце, Brest, Bieraście; ros. Брест, Берестье, Briest, Bieriestje; jid. בּריסק, hebr. ברסט ליטובסק; ukr. Берестя, Berestia) – miasto na Białorusi, u ujścia Muchawca do Bugu, siedziba administracyjna obwodu brzeskiego i rejonu brzeskiego. Ośrodek przemysłowy, węzeł kolejowy i drogowy na granicy z Polską, port rzeczny, port lotniczy; uniwersytet (1995), politechnika (1989); ośrodek kultury polskiej na Białorusi, polski konsulat generalny; 310,8 tys. mieszk. (1 stycznia 2010).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.062 sek.