276

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rok 276 / CCLXXVI

Marek Aureliusz Probus, Marcus Aurelius Probus (ur. 19 sierpnia 232 w Sirmium, zm. latem 282 w Sirmium) - Cesarz rzymski w latach 276-282.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>

stulecia: II wiek ~ III wiek ~ IV wiek
lata: 266 « 271 « 272 « 273 « 274 « 275 « 276 » 277 » 278 » 279 » 280 » 281 » 286

Wydarzenia[ | edytuj kod]

  • Europa
  • inwazje na wszystkich granicach Imperium
  • Probus cesarzem rzymskim; przywrócił dyscyplinę w armii
  • Urodzili się[ | edytuj kod]

  • Bahram II - władca Persji
  • Zmarli[ | edytuj kod]

  • Florian, cesarz rzymski
  • Tacyt, cesarz rzymski

  • Marek Anniusz Florian, Marcus Annius Florianus (ur. po 200 r. na terenie Italii – zm. latem 276 w Tarsie w Cylicji) – był prawdopodobnie bratem przyrodnim poprzedniego cesarza Tacyta. Wybrany przez senat imperatorem w 276 r. Rządził jako Imperator Caesar Marcus Annius Florianus Augustus. Po 88 dniach panowania (od lipca do września) zginął lub popełnił samobójstwo, próbując przeciwstawić się swemu rywalowi, wodzowi legionów wschodnich – Markowi Aureliuszowi Probusowi.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>




    Warto wiedzieć że... beta

    Rzym (wł., łac. Roma) – stolica i największe miasto Włoch, położone w środkowej części kraju w otoczeniu wzgórz, nad Tybrem, ośrodek administracyjny i polityczny (siedziba prezydenta, ministerstw i urzędów); stolica i główne miasto regionu administracyjno-historycznego Lacjum. Obszar administracyjny 1523 km², liczba ludności 2 748 809 (zespół miejski ok. 3 800 000).
    Cesarstwo rzymskie – starożytne państwo obejmujące obszary basenu Morza Śródziemnego, powstałe z przekształcenia republiki rzymskiej w system monarchiczny. Przyjmuje się, że początkiem cesarstwa był rok 27 p.n.e., kiedy Gajusz Oktawiusz otrzymał od senatu tytuł augusta (wywyższony przez bogów). Potwierdzało to pozycję Oktawiana jako najważniejszej osoby w państwie i przyniosło definitywny koniec republice rzymskiej.
    Przez starożytny Iran należy rozumieć nie terytorium tożsame z dzisiejszym Iranem, ale tzw. Wielki Iran, wyodrębniany ze względu na wspólnotę kulturową i historyczną, a w starożytności przede wszystkim językową. W tej epoce obejmował on oprócz dzisiejszego Iranu także Azję Środkową po Syr-Darię, stepy dzisiejszej południowej Rosji i Ukrainy zamieszkane od VIII/VII wieku p.n.e. przez irańskich koczowników oraz zachodni i środkowy Afganistan łącznie z pakistańską częścią Beludżystanu. Należy jednak tutaj zauważyć że mieszkający na terenie Ukrainy Scytowie i Sarmaci znaleźli się już w V wieku p.n.e. pod silnym wpływem kultury greckiej i zaangażowani w sprawy europejskie zaczęli mieć odrębną od reszty Irańczyków historię.

    Reklama