• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • 1 Księga Królewska

    Przeczytaj także...
    Arka Przymierza (hebr. אָרוֹן הָבְרִית Aron HaBrit, łac. arca - skrzynia) – obiekt będący dla Żydów jednym z elementów ich przymierza z Bogiem Jahwe.Izebel, Jezabel (gr., łac. Iezabel; hebr. Izebel – niewyniesiona, nieskalana, czysta) – postać biblijna ze Starego Testamentu, żona Achaba, matka Atalii, zm. w 843 p.n.e.
    Ochozjasz, Achazjasz (hebr. אחזיה, Jahwe uchwycił) – postać biblijna ze Starego Testamentu. Syn Achaba i Izebel. Był królem Izraela (państwa północnego) po Achabie, ale tylko przez krótki czas (około 853–852 r. przed Chr.).

    Pierwsza Księga Królewska [1Krl], Pierwsza Księga Królów (hebr. מלכים א), w Septuagincie Trzecia Księga Królewska jest jedną z ksiąg historycznych Starego Testamentu. Opowiada o ostatnich dziejach Dawida a następnie o jego synu Salomonie. W niej także zaczyna się uporządkowana chronologicznie historia królestw izraelskiego i judzkiego. W księdze tej jest również opisana budowa świątyni Salomona. Opisuje również rozpad królestwa Narodu Bożego na Judę i Izrael i wynikające z tego wydarzenia, a także dzieje Eliasza.

    Synaj (arab. جبل موسى = Dżabal Musa, hebr. הר סיני ), Góra Mojżesza – góra w Egipcie, w południowej części Półwyspu Synaj, w muhafazie Południowy Synaj (Protektorat Święta Katarzyna). Wysokość 2285 m n.p.m. Jest to poszarpany nagi masyw górski z szaroczerwonego granitu. W 2002 obszar ten został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.Omri (hebr. עמרי) (panujący ok. 885 – 874 p.n.e.) – szósty król północnego królestwa Izraela, założyciel dynastii Omrydów. Wspominany w 1 Księdze Królewskiej.

    Treść 1 Księgi Królewskiej[]

  • Sprawa następstwa po Dawidzie
  • starość Dawida
  • spisek Adoniasza udaremniony przez proroka Natana
  • Dawid mianuje swoim następcą Salomona
  • ostatnia wola i śmierć Dawida
  • Rządy Salomona
  • modlitwa Salomona o mądrość
  • wyroki sądowe Salomona
  • ustanowienie administracji państwowej
  • budowa świątyni i innych budowli
  • przeniesienie Arki Przymierza do świątyni
  • poświęcenie świątyni
  • współpraca z Hiramem
  • odwiedziny królowej Saby (zob. też Makeda
  • niewierność Salomona wobec Jahwe
  • śmierć Salomona
  • Rozłam królestwa na Judę i Izrael
  • dziesięć pokoleń odchodzi od Roboama – bunt Jeroboama I
  • zażegnanie wojny bratobójczej
  • wprowadzenie kultu bałwochwalczego przez Jeroboama
  • ołtarz w Betel obłożony klątwą przez proroka
  • ukarane nieposłuszeństwo proroka
  • Dzieje królestw do czasów Eliasza
  • schyłek rządów Jeroboama I
  • panowanie Roboama w Judzie
  • Abiasz króluje w Judzie
  • Asa króluje w Judzie
  • Nadab króluje w Izraelu
  • Basza króluje w Izraelu
  • Ela króluje w Izraelu
  • Zimri króluje w Izraelu
  • Omri króluje w Izraelu
  • Achab i kult pogański
  • Czasy Eliasza
  • dwuletnia susza w Izraelu
  • wskrzeszenie zmarłego przez Eliasza
  • upomnienie króla Achaba przez Eliasza
  • Sąd Boży nad prorokami pogańskimi
  • koniec klęski suszy
  • ucieczka Eliasza przed Izebel na Horeb
  • Eliasz powołany przez Jahwe do namaszczenia nowych królów i proroka Elizeusza
  • wojny króla Aramu z Achabem
  • zgubny wpływ Izebel na Achaba
  • Eliasz karci Achaba
  • śmierć króla Achaba
  • Jozafat króluje w Judzie
  • Ochozjasz króluje w Izraelu
  • Linki zewnętrzne[]

  • Tekst 1 Księgi Królewskiej w przekładzie Biblii Tysiąclecia
  • 1 Księga Królewska w przekładzie Biblii Warszawskiej (audio)

  • Zimri, hebr. זמרי (zm. 885 p.n.e.) – uzurpator, władca królestwa izraelskiego o najkrótszym okresie panowania (7 dni).Dawid (hebr. דָּוִדDāwiḏ; arab. داودDāʾūd) (ur. ok. 1040 p.n.e. – zm. ok. 970 p.n.e.) – postać biblijna, król Izraela od ok. 1010 p.n.e., poeta. Najmłodszy syn Jessego z Betlejem, ojciec Salomona. Ojciec rodu Dawidytów.
    Judea (hebr. יהודה, Yāhūdhā, arab. Jahuza, gr. Ιουδαία, łac. Iudaea) – górzysta kraina geograficzna położona w historycznej środkowej części Izraela. Obecnie terytorium to jest podzielone pomiędzy Izraelem a Autonomią Palestyńską. Judea to nazwa Judy używana od IV w. p.n.e. po przejęciu władzy nad Judą przez Greków.Septuaginta (z łac. siedemdziesiąt; oznaczana rzymską liczbą LXX oznaczającą 70, w wydaniach krytycznych przez symbol S {displaystyle {mathfrak {S}}} ) – pierwsze tłumaczenie Starego Testamentu z hebrajskiego i aramejskiego na grekę. Nazwa pochodzi od liczby tłumaczy, którzy mieli brać udział w pracach nad przekładem. Przekład ten powstał pomiędzy 280 a 130 rokiem p.n.e. w Aleksandrii, a jest dziełem wielu tłumaczy.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Jozafat – imię męskie pochodzenia semickiego, teoforyczne, hebr. יהושפט (Jehoszafat), oznaczające "Bóg osądził"; jego synonimem jest imię Abidan. W Polsce była w użyciu również forma Józefat lub Józafat, powstała przez pomieszanie Jozafata z Józefem. Do pewnej popularności tego imienia w Polsce przyczynił się św. Jozafat Kuncewicz, żyjący w XVII wieku, męczennik, unicki arcybiskup połocki.
    Abiasz, Abiam, Abijjam, Abijahu, Abijasz (hebr. אביה :ojcem moim jest Jahwe) (zm. między 915 a 908 p.n.e.) – król Judy.
    Świątynia Jerozolimska (hebr. בֵּית הַמִּקְדָּשׁ Bejt Ha-Mikdasz) – jedyna świątynia judaizmu stojąca niegdyś w Jerozolimie.
    Betel (hebr. בֵּית אֵל, dosł. „Dom Boga”) – miasto biblijne, należące do pokolenia Efraima, utożsamiane z miejscowością Bajtin nieopodal Jerozolimy.
    Saba, bibl. Szeba (hebr. שבא, arab. سبأ) – jedno z największych królestw przedmuzułmańskich, które znajdowało się w południowo-zachodniej części Półwyspu Arabskiego (obecny Jemen). Stolicą Saby było miasto Marib. Rozwinięte rolnictwo i handel (gł. z Indiami i Afryką Wschodnią), własne pismo południowoarabskie. Wznoszono również zamki i świątynie na terenach znanych w starożytności z produkcji wartościowego kadzidła i mirry.
    Bałwochwalstwo, idolatria (gr. eidolon - obraz lub posąg, latreia - kult) – grzech w religiach abrahamowych polegający na oddawaniu czci fałszywym bóstwom (bożkom). W szerszym sensie: przywiązywanie nadmiernej wagi do spraw doczesnych kosztem Boga.
    Jahwe (hebr. יהוה) – imię własne Boga czczonego w judaizmie i chrześcijaństwie. Odnosi się do bóstwa pojmowanego na sposób monoteistyczny. Przynajmniej do czasów Mojżesza (ok. XIII w. p.n.e.), któremu, według Biblii, imię to miało zostać objawione, Żydzi oddawali mu cześć jedynie na sposób monolatrii – czcząc jedno bóstwo Jahwe, lecz nie przecząc istnieniu innych bóstw. Niektórzy uczeni podają hipotezę, jakoby kult Jahwe został przejęty z wierzeń ugaryckich. Przeczy temu tradycja elohistyczna. Imię Jahwe występuje w tekście masoreckim Starego Testamentu 6828 razy. W 25 przypadkach występuje w skróconej, późniejszej formie Jāh. Poza Biblią hebrajską znaleziono je na przykład na steli króla Meszy z IX/VIII w. p.n.e. oraz w korespondencji z Lakisz z ok. 589 r. p.n.e. Imię to jest częścią występujących w Biblii wielu imion nadawanych ludziom, jak Eliasz (hebr. Eliyyáhu), Izajasz etc.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.018 sek.