1246

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rok 1246 / MCCXLVI

<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>Śląsk (śl. Ślunsk, Ślůnsk, niem. Schlesien, dś. Schläsing, czes. Slezsko, łac. Silesia) – kraina historyczna położona w Europie Środkowej, na terenie Polski, Czech i Niemiec. Dzieli się na Dolny i Górny Śląsk. Historyczną stolicą Śląska jest Wrocław.

stulecia: XII wiek ~ XIII wiek ~ XIV wiek
lata: 1236 « 1241 « 1242 « 1243 « 1244 « 1245 « 1246 » 1247 » 1248 » 1249 » 1250 » 1251 » 1256

Wydarzenia w Polsce[ | edytuj kod]

  • 10 kwietnia – z rąk wielkiego mistrza Henryka von Hohenlohe Elbląg otrzymał prawa miejskie na prawie lubeckim.
  • 19 kwietnia – pierwsza wzmianka o Wambrez w ziemi chełmińskiej, obecnie Wąbrzeźno.
  • miał miejsce najazd litewski na Sandomierskie w okolicach Opatowa i na Krakowskie.
  • Pierwsza wzmianka o miejscowościach, Chełmża, Bobrowo.
  • 10 kwietnia jest 100. (w latach przestępnych 101.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 265 dni. Bolesław V Wstydliwy (ur. 21 czerwca 1226 w Starym Korczynie, zm. 7 grudnia 1279) – książę krakowski (od 1243) i sandomierski (od 1232), ostatni przedstawiciel małopolskiej linii Piastów.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Elbląg (łac. Elbinga, Elbingus, niem. Elbing, prus. Elbings, rus. Эльблонг) – miasto na prawach powiatu w województwie warmińsko-mazurskim, siedziba władz powiatu elbląskiego i gminy wiejskiej Elbląg, ale miasto nie wchodzi w ich skład, stanowiąc odrębną jednostkę samorządu terytorialnego. Od 1992 stolica diecezji elbląskiej. Najstarsze miasto w województwie, jedno z najstarszych w Polsce (rok założenia 1237, prawa miejskie 1246). Miasto posiadało prawo do czynnego uczestnictwie w akcie wyboru króla. Także najniżej położone miasto w Polsce. Leży u ujścia rzeki Elbląg do Zalewu Wiślanego. Według danych z 30 czerwca 2012 r. ma 123 977 mieszkańców.
    Jan di Piano Carpini (ur. ok. 1180 – zm. 1 sierpnia 1252) – włoski franciszkanin, jeden z pierwszych towarzyszy św. Franciszka. Posłując wraz z Benedyktem Polakiem na dwór wielkiego chana Mongołów w okolicach Karakorum stał się jednym z pierwszych europejczyków, który dotarł do Mongolii. Biskup Baru w Czarnogórze i prymas Serbii w latach 1247-52.
    Henryk von Hohenlohe (niem. Heinrich von Hohenlohe, zm. 15 lipca 1249) – wielki mistrz zakonu krzyżackiego w l. 1244-1249.
    Henryk Raspe (ur. 1201, zm. 17 lutego 1247 w Wartburgu) – landgraf Turyngii w latach 1242–1247, antykról niemiecki w latach 1246–1247.
    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>
    Benedykt Polak (łac. Benedictus Polonus, ur. ok. 1200, zm. ok. 1280 roku) – pierwszy polski podróżnik, franciszkanin, autor sprawozdania De Itinere Fratrum Minorum ad Tartaros będącej relacją z pierwszej wizyty Europejczyków w imperium mongolskim, odbytej od 16 kwietnia 1245 do 18 listopada 1247.
    15 kwietnia jest 105. (w latach przestępnych 106.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 260 dni.

    Reklama