• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • - 10 Hygiea



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Układ ekliptyczny – sferyczny układ współrzędnych, gdzie kołem głównym jest ekliptyka, głównym kierunkiem zaś kierunek do punktu Barana. Współrzędne stanowią: szerokość ekliptyczna (kąt zawarty między płaszczyzną ekliptyki a kierunkiem do danego ciała niebieskiego) i długość ekliptyczna, mierzona od punktu Barana w kierunku ruchu Słońca po ekliptyce.Ekliptyka – (z gr. έκλειψις zaćmienie) wielkie koło na sferze niebieskiej, po którym w ciągu roku pozornie porusza się Słońce obserwowane z Ziemi.
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. (10) Hygiea w bazie Jet Propulsion Laboratory (ang.)
    2. Jim Baer: Recent planetoid Mass Determinations. 2010-12-12. [dostęp 2014-07-17].
    3. L.F. Lim, T. McConnochie, J. Bell III, T. Hayward. Thermal infrared (8–13 µm) spectra of 29 planetoids: the Cornell Mid-Infrared planetoid Spectroscopy (MIDAS) Survey. „Icarus”. 173 (2), s. 385, 2005. DOI: 10.1016/j.icarus.2004.08.005. Bibcode2005Icar..173..385L. 
    4. (Masa planetoidy (10) Hygiea = 0.445) / („Masa pasa planetoid” = 15) = 0,0296.
    5. Patrick Moore, Robin Rees: Patrick Moore’s Data Book of Astronomy. Wyd. 2. Cambridge University Press, 2011, s. 576. ISBN 1-139-49522-4.
    6. A.O. Leuschner. Comparison of Theory with Observation for the Minor planets 10 Hygiea and 175 Andromache with Respect to Perturbations by Jupiter. „Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America”. 8 (7), s. 170–173, 1922-07-15. National Academy of Sciences. DOI: 10.1073/pnas.8.7.170. PMID: 16586868. PMCID: PMC1085085. Bibcode1922PNAS....8..170L. 
    7. Giuseppe Longo. Annibale de Gasparis. „Giornale di Astronomia”, 2001. Neapol: Observatorio Astronomico de Capodimonte (wł.). [dostęp 2014-09-06]. [zarchiwizowane z adresu 2012-03-07]. 
    8. John Russell Hind: The Solar System: Descriptive Treatise Upon the Sun, Moon, and Planets, Including an Account of All the Recent Discoveries. G.P. Putnam, 1852, s. 126.
    9. Barucci, M. 10 Hygiea: ISO Infrared Observations. „Icarus”. 156 (1), s. 202, 2002. DOI: 10.1006/icar.2001.6775. Bibcode2002Icar..156..202B. 
    10. Hartnup, J. Observations of Hygeia. „Monthly Notices of the Royal Astronomical Society”. 10, s. 162, czerwiec 1850. DOI: 10.1093/mnras/10.10.162 . Bibcode1850MNRAS..10..162H. 
    11. O. Gingerich: The Path to Defining Planets. W: Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics and IAU EC Planet Definition Committee chair [on-line]. 2006. [dostęp 2014-07-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-03-06)].
    12. Moh’d Odeh. The Brightest planetoids. „The Jordanian Astronomical Society”. [dostęp 2015-11-13]. [zarchiwizowane z adresu 2008-05-11]. 
    13. What Can I See Through My Scope?. Ballauer Observatory, 2004. [dostęp 2015-11-13].
    14. (10) Hygiea = A900 GA. W: Minor Planet Center [on-line]. Międzynarodowa Unia Astronomiczna, 2014-03-04. [dostęp 2014-09-05].
    15. Ed Zarenski: Limiting Magnitude in Binoculars. Cloudy Nights Telescope Reviews, 2004. [dostęp 2014-09-05].
    16. James L. Hilton: Asteroid Masses and Densities. W: U.S. Naval Observatory [on-line]. Lunar and Planetar Institute. [dostęp 2015-11-13].
    17. A. Storrs. Imaging Observations of planetoids with Hubble Space Telescope. „Icarus”. 137 (2), s. 260, 1999. DOI: 10.1006/icar.1999.6047. Bibcode1999Icar..137..260S. 
    18. Piotr Cieśliński, Hygiea jest kolejną planetą karłowatą w Układzie Słonecznym? Miała potworną katastrofę, ale się odrodziła, wyborcza.pl, 29 października 2019 [dostęp 2019-10-29].
    19. (4) Westa w bazie Jet Propulsion Laboratory (ang.)
    20. (1) Ceres w bazie Jet Propulsion Laboratory (ang.)
    21. (2) Pallas w bazie Jet Propulsion Laboratory (ang.)
    22. L’vov V.N., Smekhacheva R.I., Smirnov S.S., Tsekmejster S.D: Some Peculiarities in the Hildas’ Motion. Central (Pulkovo) Astronomical Observatory of Russian Academy of Sciences. [dostęp 2014-07-18].
    23. Perturbing Bodies. Minor Planet Center. [dostęp 2014-07-18].
    24. M. Kaasalainen. Models of Twenty planetoids from Photometric Data. „Icarus”. 159 (2), s. 369, 2002. DOI: 10.1006/icar.2002.6907. Bibcode2002Icar..159..369K. [dostęp 2014-07-18]. 

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • (10) Hygiea w bazie Jet Propulsion Laboratory (ang.)
  • (10) Hygiea w bazie Minor Planet Center (ang.)
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Diagram orbity (10) Hygiea w bazie Jet Propulsion Laboratory (ang.)
  • Elipsoida obrotowa – powierzchnia lub bryła powstała na skutek obrotu elipsy wokół jej osi symetrii. W przypadku Ziemi osią tą jest mała oś elipsy, czyli oś ziemska.Planeta wewnętrzna – planeta, której orbita leży w wewnętrznym obszarze rozpatrywanego systemu planetarnego. W Układzie Słonecznym jako granicę części "wewnętrznej" i "zewnętrznej" uznano pas planetoid. Planetami wewnętrznymi są więc wszystkie planety skaliste: Merkury, Wenus, Ziemia i Mars.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Przerwy Kirkwooda – przerwy między pierścieniami w pasie planetoid. Główną przyczyną powstawania tych przerw jest przyciąganie Jowisza, które wyrzuca z orbit planetoidy będące w ruchu synchronicznym z tą planetą. Przerwy te jako pierwszy zaobserwował Daniel Kirkwood w roku 1857, który także poprawnie wyjaśnił ich związek z rezonansem orbitalnym planetoid i Jowisza.
    Międzynarodowa Unia Astronomiczna (ang. International Astronomical Union; fr. Union Astronomique Internationale – IAU/UAI/MUA) – międzynarodowa organizacja zrzeszająca 10871 zawodowych astronomów (wymagane jest posiadanie co najmniej doktoratu) rekomendowanych przez odpowiednie Komitety Narodowe. Koordynuje działalność badawczą w dziedzinie astronomii na świecie, organizuje kongresy generalne co trzy lata (ostatni, XXVII, odbył się w sierpniu 2012 w Pekinie), sympozja i inne konferencje specjalistyczne, prowadzi działalność wydawniczą i informacyjną (np. telegramy o nowych odkryciach). Zorganizowana jest w 37 komisji specjalistycznych grupujących się w 12 zespołach. Obecnym prezydentem MUA jest Robert Williams, a sekretarzem generalnym Ian F. Corbett.
    Planetoida (planeta + gr. eídos postać), asteroida (gr. asteroeidés – gwiaździsty), planetka (ang. minor planet) – ciało niebieskie o małych rozmiarach – od kilku metrów do czasem ponad 1000 km, obiegające Słońce, posiadające stałą powierzchnię skalną lub lodową, bardzo często – przede wszystkim w przypadku planetoid o mniejszych rozmiarach i mało masywnych – o nieregularnym kształcie, często noszącym znamiona kolizji z innymi podobnymi obiektami.
    Pas planetoid – obszar Układu Słonecznego znajdujący się między orbitami Marsa i Jowisza. Krąży w nim wiele ciał różnej wielkości, nazywanych planetoidami. Pas planetoid nazywany jest też głównym pasem, ponieważ w Układzie Słonecznym istnieją również inne zbiory małych ciał: pas Kuipera, dysk rozproszony i obłok Oorta, oraz wiele mniejszych skupisk, takich jak planetoidy bliskie Ziemi, centaury czy trojańczycy.
    Teleskop (gr. tēle-skópos – daleko widzący) – jest narzędziem, które służy do obserwacji odległych obiektów poprzez zbieranie promieniowania elektromagnetycznego (np. światła widzialnego). Pierwsze znane praktyczne teleskopy zostały skonstruowane przy użyciu soczewek ze szkła w Holandii na początku XVII wieku przez Hansa Lippersheya, a wkrótce potem przez Galileusza we Włoszech. Znalazły zastosowanie w działaniach militarnych i w astronomii.
    Włochy (Republika Włoska, wł. Italia, Repubblica Italiana) – państwo położone w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim, będące członkiem wielu organizacji, m.in.: UE, NATO, należące do ośmiu najbardziej uprzemysłowionych i bogatych państw świata – G8.
    Neapol (wł. Napoli, j. neapolitański Nàpule, łac. Neapolis z gr. he nea polis, dosł. nowe miasto) – miasto w południowych Włoszech w rejonie Kampania, którego jest stolicą, a także ośrodkiem administracyjnym prowincji Neapol. Założony przez Greków jako Partenope.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.039 sek.