• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Żyły

    Przeczytaj także...
    Naczynia krwionośne – część układu krążenia. Służą one do transportowania krwi przez organizm. Są trzy główne rodzaje naczyń krwionośnych: tętnice, które odtransportowują krew z serca, naczynia włosowate, za pośrednictwem których następuje wymiana substancji między krwią a tkankami i żyły, które transportuję krew z powrotem do serca.Żyła nieparzysta (łac. vena azygos) rozpoczyna się nad przeponą jako przedłużenie żyły lędźwiowej wstępującej prawej. Żyła nieparzysta biegnie z dołu do góry po prawej stronie aorty piersiowej i przewodu piersiowego. Biegnąc wzdłuż kręgosłupa, osiąga IV lub V krąg piersiowy, po czym zatacza łuk nad korzeniem płuca prawego i wpada do żyły głównej górnej.
    Żyła główna dolna, inaczej żyła próżna dolna, żyła czcza dolna (łac. vena cava inferior) – pień żylny zbierający krew z podprzeponowej połowy ciała i uchodzący do prawego przedsionka serca.

    Żyła (łac. venae) – naczynie krwionośne prowadzące krew do serca. Najczęściej jest to krew odtlenowana (tylko w żyłach płucnych i pępowinowych jest ona utlenowana).

    Naczynia żylne mają cienką warstwę mięśniówki gładkiej, ściany wiotkie, przez co ich przekrój jest owalny. Żyły mogą posiadać zastawki zapobiegające cofaniu się krwi. Prowadzą ją z obwodu do serca, a jej kolor zależy od tego, dokąd ją prowadzą: jeżeli z obwodu do prawego przedsionka, to krew jest ciemnowiśniowa (gdyż jest pozbawiona tlenu i bogata w produkty przemiany materii), natomiast w żyłach idących od płuc ku przedsionkowi lewemu krew jest jasnoczerwona (z powodu mocnego utlenowania).

    Żyła szyjna zewnętrzna (łac. vena jugularis externa) – naczynie żylne położone na bocznym obwodzie szyi, odprowadzające krew głównie ze skóry głowy i okolicy twarzy.Żyła szyjna wewnętrzna (łac. vena iugularis interna) — duże parzyste naczynie na szyi. Jest głównym naczyniem żylnym odprowadzającym krew z twarzy, jamy czaszki i szyi.

    Większe żyły[]

     Osobny artykuł: Układ naczyń żylnych.
  • żyła główna górna (vena cava superior) i żyła główna dolna (vena cava inferior)
  • żyła nieparzysta (vena azygos)
  • żyła wrotna (vena portae)
  • żyła szyjna wewnętrzna (vena iugularis interna) i żyła szyjna zewnętrzna (vena iugularis externa)
  • Ściana żyły jest zbudowana z:

    Żyła główna górna, inaczej żyła próżna górna lub żyła czcza górna (łac. vena cava superior) – duże naczynie żylne zbierające krew z górnej (nadprzeponowej) połowy ciała.Żyły płucne (łac. venae pulmonales) - krótkie, silne cztery naczynia żylne prowadzące krew utlenowaną z płuc do lewego przedsionka serca. Żyły płucne prowadzą krew utlenowaną, a nie jak większość żył - krew nieutlenowaną.
  • błony zewnętrznej
  • warstwy mięśniowej
  • śródbłonka.
  • Żyły krążenia wielkiego dzielimy na dwie grupy:

  • żyły głębokie (towarzyszące tętnicom)
  • żyły powierzchowne (niezależne od tętnic).
  • Zobacz też[]

  • układ naczyń żylnych
  • żylaki
  • Bibliografia[]

  • Adam Bochenek, Michał Reicher: Anatomia Człowieka. T. III. Warszawa: PZWL, 1993, s. 132-133. ISBN 83-200-1628-2.
  • Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

    Żyła wrotna wątroby (łac. vena portae hepatis) – krótkie naczynie, mierzące 6–8 cm, ale o znacznej średnicy (1-1,5 cm), doprowadzające krew do wątroby. Powstaje za głową trzustki z zespolenia żyły śledzionowej (vena lienalis) i żył krezkowych- górnej i dolnej (vena mesenterica superior et interior), do których uchodzi szereg żył z nieparzystych narządów jamy brzusznej: z żołądka, jelita cienkiego, jelita grubego, z trzustki i ze śledziony.Żyła pępowinowa, żyła pępkowa – nieparzysta żyła występująca w okresie życia płodowego. Biegnie w pępowinie i prowadzi utlenowaną krew z łożyska do żyły wrotnej, przy czym część krwi (ok. ⅓ objętości) omija krążenie wrotne i poprzez przewód żylny (przewód Arancjusza) wpada bezpośrednio do żyły głównej dolnej.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Reklama