• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Żyła wrotna



    Podstrony: 1 [2] [3]
    Przeczytaj także...
    Płód – w embriologii zarodek ssaków od momentu, kiedy można rozpoznać cechy morfologiczne dla danego gatunku. U ludzi zarodek stadium płodu osiąga w 8 tygodniu ciąży.Sieć mniejsza (łac. Omentum minus) - twór otrzewnej będący jej zdwojeniem. Uważana za część tylną krezki brzusznej. Znajduje się pomiędzy wątrobą (ściślej jej powierzchnią trzewną) a żołądkiem (krzywizna mniejsza). Dociera też do przełyku (jego najniższej części brzusznej, położonej przy połączeniu z żołądkiem oraz dwunastnicy (tym razem do jej początkowej, położonej także przy żołądku części). Sieć ta jest ustawiona w płaszczyźnie strzałkowej, czyli mniej więcej równolegle do płaszczyzny dzielącej ciało człowieka na dwie (pozornie)symetryczne części. Jej obie blaszki- przednia i tylna- z obydwu stron obejmują wspomniane narządy. Wyodrębnia się 3 części albo 2 więzadła: Części:

    Żyła wrotna (łac. vena portae) – krótkie naczynie, mierzące 6–8 cm, o znacznej średnicy (1–1,5 cm), doprowadzające krew do wątroby. Powstaje za głową trzustki z zespolenia żyły śledzionowej (vena lienalis) i żyły krezkowe górnej (vena mesenterica superior), do których uchodzi szereg żył z nieparzystych narządów jamy brzusznej: żołądka, jelita cienkiego, jelita grubego, trzustki, śledziony i pęcherzyka żółciowego. Bezpośrednio do żyły wrotnej wnikają:

    Nadciśnienie wrotne – zwiększenie ciśnienia w żyle wrotnej powyżej 13 mm Hg (>1,7 kPa). Jest najczęstszym powikłaniem marskości wątroby.Żyły (łac. venae) – wszystkie naczynia krwionośne prowadzące krew do serca. Najczęściej jest to krew odtlenowana. Tylko w wypadku żył płucnych i pępowinowych jest to krew natlenowana.
    1. żyła żołądkowa prawa (vena gastrica dextra)
    2. żyła żołądkowa lewa (vena gastrica sinistra)
    3. żyła trzustkowo-dwunastnicza górna tylna (vena pancreaticoduodenalis posterior superior)
    4. żyła przedodźwiernikowa (vena prepylorica)
    5. żyła pęcherzykowa (vena cystica)
    6. żyła pępowinowa (vena umbilicalis) (w życiu płodowym).

    Pień żyły wrotnej powstaje z połączenia żyły krezkowej górnej z żyłą śledzionową, do której zwykle uchodzi żyła krezkowa dolna. Miejsce połączenia znajduje się z tyłu szyjki trzustki, na prawo od tętnicy krezkowej górnej i na lewo od przewodu żółciowego wspólnego. Początkowy odcinek żyły, zwany częścią zatrzustkową, biegnie ku górze i w prawo na tylnej powierzchni głowy trzustki, dochodząc do dolnego brzegu górnej dwunastnicy. Kolejny odcinek, zwany częścią zadwunastniczą, krzyżuje się na tylnej powierzchni dwunastnicy z tym narządem. Następnie w części sieciowej wstępuje do dolnej części sieci mniejszej do więzadła wątrobowo-dwunastniczego w którym następnie biegnie do wątroby. Żyła kończy się podziałem na gałąź prawą i lewą. Gałąź prawa zaopatruje prawy płat wątroby, z kolei gałąź lewa jego lewy płat. Płat ogoniasty zazwyczaj otrzymuje zaopatrzenie bezpośrednio z pnia. Płat czworoboczny i okoliczny odcinek płata lewego otrzymuje zaopatrzenie z samodzielnej odnogi gałęzi lewej będącej pozostałością żyły pępkowej. Po podziale na gałąź prawą i lewą żyła ulega podziałowi na żyły międzyzrazikowe, następnie okołozrazikowe i ostatecznie na żyłę środkową zrazika, z których powstają żyły wątrobowe (venae hepaticae) odprowadzające krew do żyły głównej dolnej.

    Żyła nieparzysta (łac. vena azygos) rozpoczyna się nad przeponą jako przedłużenie żyły lędźwiowej wstępującej prawej. Żyła nieparzysta biegnie z dołu do góry po prawej stronie aorty piersiowej i przewodu piersiowego. Biegnąc wzdłuż kręgosłupa, osiąga IV lub V krąg piersiowy, po czym zatacza łuk nad korzeniem płuca prawego i wpada do żyły głównej górnej.Żyła główna dolna, inaczej żyła próżna dolna, żyła czcza dolna (łac. vena cava inferior) – pień żylny zbierający krew z podprzeponowej połowy ciała i uchodzący do prawego przedsionka serca.

    Spis treści

  • 1 Zespolenia pomiędzy układem wrotnym a układem żył głównych
  • 2 Zobacz też
  • 3 Przypisy
  • 4 Bibliografia


  • Podstrony: 1 [2] [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Żyła przedodźwiernikowa (łac. vena prepylorica (vena pylorica)) – naczynie żylne zbierające krew z powierzchni przedniej odźwiernika. Powstaje na powierzchni przedniej odźwiernika i uchodzi do żyły czczej dolnej. Żyła ta jest dobrze widoczna szczególnie u człowieka żywego i może służyć za punkt orientacyjny w zabiegach chirurgicznych żołądkowo-dwunastnicznych.
    Żyły wątrobowe (łac. venae hepaticae) – żyły (2-3) odprowadzające krew z wątroby (doprowadzoną tam przez żyłę wrotną i tętnicę wątrobową) do żyły głównej dolnej. Zakrzepica żył wątrobowych jest nazywana zespołem Budda-Chiariego.
    Żyła biodrowa wewnętrzna (łac. vena iliaca interna) – gruby i krótki pień żylny, który powstaje z połączenia żył odprowadzających krew ze ściany miednicy oraz narządów w niej zawartych (żyły te noszą nazwę odpowiadających im tętnic lub też dookoła narządów miednicy wytwarzają obfite sploty) łączy się z żyłą biodrową zewnętrzną i wytwarza żyłę biodrową wspólną.
    Żyła śledzionowa (łac. vena splenica s. lienalis) – jeden z dopływów żyły wrotnej odprowadzający krew ze śledziony, a także z żołądka i trzustki.
    Zrazik wątrobowy – podstawowa jednostka anatomiczna wątroby. Zraziki są elementami miąższu wątroby w kształcie pryzmatów, wydzielonymi w niej za pomocą pasm tkanki łącznej. Zraziki zbudowane są z blaszek – promieniście ułożonych komórek wątrobowych. W zraziku wątrobowym naczynia włosowate biegną promieniście – od obwodu do środka. Następuje tu oddawanie składników wchłoniętych w naczyniach przewodu pokarmowego (aminokwasów, cukrów) oraz składników, będących wytworami innych narządów (insulina - z trzustki). Substancje te są transportowane dalej wraz z innymi składnikami wytwarzanymi przez hepatocyty (np. białka) poprzez sieć naczyń włosowatych zrazika do żyły środkowej.
    Pęcherzyk żółciowy (łac. vesica fellea) (zwany też niepoprawnie woreczkiem żółciowym) – gruszkowaty narząd służący do magazynowania i zagęszczania żółci do czasu, aż będzie potrzebna do emulgacji tłuszczu.
    Dwunastnica (łac. duodenum) – u człowieka rurowaty narząd długości 25–30 cm, wychodzący z żołądka i stanowiący początkowy odcinek jelita cienkiego. Początkowy odcinek dwunastnicy łączy się z odźwiernikiem żołądka, końcowy przechodzi w jelito czcze. Dwunastnica leży na wysokości pierwszego kręgu lędźwiowego. W kształcie przypomina literę C, a raczej podkowę zwróconą wypukłą częścią ku stronie prawej, wklęsły obwód obejmuje głowę trzustki. Do zstępującego odcinka dwunastnicy uchodzą wspólnie przewód żółciowy i przewód trzustkowy. Długość dwunastnicy w IV w p.n.e Herofilus określił na 12 szerokości palców, stąd nazwa tego odcinka jelita.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.022 sek.