• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Żyła szyjna wewnętrzna

    Przeczytaj także...
    Podstawa czaszki - (łac. basis cranii) - kostna struktura będąca dolną ścianą czaszki. Budują ją kości: potyliczna, skroniowe, klinowa, czołowa, i sitowa.Staw mostkowo-obojczykowy (łac. articulatio sternoclavicularis) – nieregularny staw, łączący ze sobą mostek i obojczyk. Ze względu na zakres wykonywanych ruchów można go zalicz do stawów wieloosiowych.
    Tętnica szyjna wewnętrzna (łac.arteria carotis interna) - główne naczynie zaopatrujące mózg w krew tętniczą. Biegnie od miejsca podziału tętnicy szyjnej wspólnej (3-4 kręg szyjny) do podstawy czaszki.
    Żyły szyi — widok z przodu. Żyła szyjna wewnętrzna widoczna po obu stronach szyi zaznaczona po stronie lewej jako Internal Jugular

    Żyła szyjna wewnętrzna (łac. vena jugularis interna) — duże parzyste naczynie na szyi. Jest głównym naczyniem żylnym odprowadzającym krew z twarzy, jamy czaszki i szyi.

    Przerzut nowotworowy lub metastaza (łac. metastases, gr. μετάσταση = zmiana miejsca) - guz wtórny nowotworu złośliwego powstały z komórek pochodzących z guza pierwotnego.Otwór szyjny (łac. foramen jugulare) — otwór znajdujący się w tylnym dole czaszki leżący na pograniczu kości skroniowej i kości potylicznej.

    Topografia[]

    Żyła szyjna wewnętrzna powstaje na podstawie czaszki w otworze szyjnym. Jej początek tworzy nieznaczne uwypuklenie zwane opuszką żyły szyjnej wewnętrznej (łac. bulbus venae jugularis).

    Stanowi bezpośrednie przedłużenie zatoki esowatej. Następnie od opuszki górnej naczynie kieruje się ku dołowi, wchodząc do pęczka naczyniowo-nerwowego szyi, który otoczony jest łącznotkankową pochewką (łac. vagina carotica). W górnym odcinku szyi leży na tylno-bocznym brzegu t. szyjnej wewnętrznej, a następnie układa się wzdłuż bocznego brzegu t. szyjnej wspólnej. Żyła kończy się w dolnym odcinku szyi na wysokości stawu mostkowo-obojczykowego swoją opuszką dolną (łac. bulbus inferior venae jugularis), uchodząc do ż. podobojczykowej. Wspólnie z nią tworzy ż. ramienno-głowową. Na swoim przebiegu żyła jest przykryta przez m. m-o-s, a do tyłu przylega ona do mięśni przedkręgowych.

    Żyła ramienno-głowowa (łac. vena brachiocephalica), dawn. żyła bezimienna (vena innominata a. anonyma) – parzyste naczynie żylne przyjmujące krew z obszaru kończyny górnej, szyi oraz głowy. Obie żyły leżą w górnej części klatki piersiowej oraz u podstawy szyi. Powstają przez połączenie ż. podobojczykowej z ż. szyjną wewnętrzną (tzw. kąt żylny), a u swego końca obie zlewają się ze sobą, współtworząc żyłę główną górną. Cechuje je brak zastawek. Różnią się od siebie długością, przebiegiem i nieco odmiennymi dopływami.Żuchwa (łac. mandibula) – nieparzysta (pojedyncza), jedyna ruchoma kość szkieletu czaszki człowieka i zwierząt – często potocznie nazywana szczęką (dolną). Jako kość pojedyncza występuje u dorosłych osobników, bowiem w okresie płodowym składa się z dwóch części – lewej i prawej – które w późniejszym okresie zrastają się w linii pośrodkowej.

    Wzdłuż bocznego brzegu żyły szyjnej wewnętrznej na całej jej długości rozmieszczone są węzły chłonne głębokie szyi, w których najczęściej powstają przerzuty z nowotworów złośliwych narządów głowy i szyi.

    Żyła szyjna wewnętrzna nie ma zastawek żylnych. Występują one tylko w obszarze opuszki dolnej i zapobiegają cofaniu się krwi w kierunku głowy.

    Średnica żyły wynosząca średnio 8–12 mm zmienia się podczas faz cyklu oddychania. Podczas wdechu rozszerza się ona i może przesuwać się bardziej na stronę boczną; przy wydechu natomiast ściana częściowo się zapada, a żyła chowa się ku tyłowi za tętnicą szyjną. Po stronie prawej pień żyły szyjnej jest zwykle szerszy (podobnie jak zatoka esowata i otwór szyjny po stronie prawej).

    Zatoka esowata (łac. sinus sigmoideus) jest jedną z zatok żylnych opony twardej. Jest przedłużeniem zatoki poprzecznej (łac. sinus transversus).Tętnica szyjna wspólna (łac. arteria carotis communis) - główne naczynie tętnicze zaopatrujące głowę i szyję. Lewa odchodzi z łuku aorty, a prawa z pnia ramienno-głowowego. Na szyi biegnie razem z żyłą szyjną wewnętrzną i nerwem błędnym w powrózku naczyniowo-nerwowym. W obrębie trójkąta tętnicy szyjnej wychodzi ona spod przedniego brzegu mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego dając możliwość dogodnego badania tętna. W górnym biegu wytwarza zatokę tętnicy szyjnej. Tętnica szyjna wspólna dzieli się na wysokości 3-4 kręgu szyjnego na tętnicę szyjną wewnętrzną i tętnicę szyjną zewnętrzną. W obrębie szyi tętnica szyjna wspólna biegnie tranzytem nie oddając przed podziałem żadnych gałęzi.

    Dopływy[]

    Do pnia żyły szyjnej wewnętrznej od góry ku dołowi uchodzą:

  • zatoka skalista dolna (łac. sinus petrosus inferior) uchodzi jeszcze na podstawie czaszki w opuszce górnej,
  • zatoka potyliczna (łac. sinus occipitalis),
  • żyła kanalika ślimaka (łac. vena canaliculi cochleae),
  • splot żylny kanału nerwu podjęzykowego (łac. plexus venosus canalis hypoglossi),
  • żyła potyliczna (łac. vena occipitalis),
  • żyła twarzowa (łac. vena facialis),
  • żyły gardłowe (łac. venae pharyngeales).
  • Dodatkowe ryciny[]

    Żyły głowy i szyi. Żyła szyjna wewnętrzna widoczna w centralnej części rysunku pod żuchwą zaznaczona jako Internal Jugular


    Nowotwór złośliwy (łac. neoplasma malignum; ang. cancer) - nowotwór utworzony z komórek o niskim zróżnicowaniu (niedojrzałych), o budowie znacznie odbiegającej od obrazu prawidłowych tkanek. Charakteryzuje się szybkim wzrostem, atypią i brakiem torebki, czym m.in. różni się od nowotworu niezłośliwego.Tkanka łączna (łac. textus connectivus) – jedna z podstawowych tkanek zwierzęcych, jest charakterystyczna dla zwierząt przechodzących dwie fazy gastrulacji i powstaje z mezenchymy, choć niektóre komórki pochodzą z neuroektodermy.

    Bibliografia[]

  • Adam Bochenek, Michał Reicher, Stanisław Hiller: Anatomia człowieka. Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1993, s. 376-378. ISBN 83-200-1628-2.
  • Linki zewnętrzne[]

  • Żyła szyjna wewnętrzna i jej dopływy — schemat
  • Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

    Żyła twarzowa (łac. vena facialis) – naczynie żylne powstające z połączenia żyły nadbloczkowej i żyły nadoczodołowej jako żyła kątowa. Pod względem obszaru rozprzestrzeniania odpowiada większej części tętnicy szyjnej wewnętrznej.Żyła podobojczykowa (łac. vena subclavia) – żyła będąca przedłużeniem żyły pachowej, rozciągająca się od brzegu zewnętrznego żebra pierwszego do przyśrodkowego brzegu mięśnia pochyłego przedniego, gdzie zwykle łączy się z żyłą szyjną wewnętrzną, tworząc żyłę ramienno-głowową.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Wdech, inaczej faza czynna oddechu – proces, w trakcie którego dochodzi do przesunięcia powietrza z otoczenia do płuc.
    Szyja – część ciała oddzielająca głowę od tułowia. W linii pośrodkowej, poniżej brody da się wyczuć kość gnykową, poniżej której znajduje się wyniosłość chrząstki tarczowatej zwana jabłkiem Adama, zaznaczająca się lepiej u mężczyzn niż u kobiet. Jeszcze niżej wyczuwalna jest chrząstka pierścieniowata, a pomiędzy nią a wcięciem nadmostkowym może się uwypuklać tchawica i przesmyk gruczołu tarczowego. Na bocznej stronie szyi najbardziej charakterystyczny jest zarys mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego, który oddziela przedni trójkąt szyi od bocznego. W górnej części tego pierwszego leży ślinianka podżuchwowa, znajdująca się poniżej tylnej połowy trzonu żuchwy. Przebieg tętnicy szyjnej wewnętrznej i zewnętrznej można wyznaczyć przedłużając wypukłość mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego do kąta żuchwy.
    Mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy (łac. musculus sternocleidomastoideus) - jeden z powierzchownych mięśni szyi. Jest to silny mięsień, dobrze widoczny u żywego człowieka - zarysowuje się on bardzo wyraźnie na szyi przy obrocie głowy w prawo lub w lewo. W praktyce klinicznej często określany skrótem MOS (akronim od Mostkowo-Obojczykowo-Sutkowych).
    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.
    Zatoka skalista dolna (łac. sinus petrosus inferior, ang. inferior petrosal sinus) - kanał odprowadzający krew żylną do opuszki żyły szyjnej wewnętrznej (vena jugularis interna). Biegnie w bruździe na pograniczu kości potylicznej (os occipitale) i skroniowej (os temporale), wzdłuż chrząstkozrostu skalisto-potylicznego (synchondrosis petrooccipitalis).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.027 sek.