• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Żagiew zimowa



    Podstrony: 1 [2] [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Władysław Wojewoda (ur. 20 maja 1932 w Przemyślu, zm. 3 listopada 2010) – polski biolog, pedagog, specjalista w zakresie botaniki i mykologii.Rurki, hymenofor rurkowy – u grzybów owocnikowych jest to rodzaj hymenoforu. Hymenofor rurkowy występuje u wielu grzybów kapeluszowych, a także u grzybów z owocnikiem wachlarzowatym (hubiastym, przyrośniętym bokiem do drewna), kopytkowatym i resupinowatym. Rurki u grzybów kapeluszowych występują zawsze na dolnej stronie kapelusza, a u owocników resupinowatych na całej ich powierzchni. Hymenium w postaci rurek występuje u gatunków z rzędu borowikowców i bezblaszkowców.
    Duże i kanciaste pory żagwi zimowej
    Polyporus brumalis 01.jpg
    Rośnie również zimą

    Żagiew zimowa (Polyporus brumalis (Pers.) Fr.) – gatunek grzybów należący do rodziny żagwiowatych (Polyporaceae).

    Systematyka i nazewnictwo[]

    Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Polyporus, Polyporaceae, Polyporales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.

    Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1794 r. Persoon nadając mu nazwę Boletus brumalis. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1818 r. Elias Fries, przenosząc go do rodzaju Polyporus.

    Grzyby niejadalne – grzyby, których owocniki dla człowieka nie są trujące, jednak nie nadają się do spożycia ze względu na nieprzyjemny smak, zapach, twardy miąższ, wielkość owocnika, ciężkostrawność lub inne czynniki powodujące nieprzydatność spożywczą danego gatunku grzyba.Miąższ grzyba – zasadnicza część owocnika grzybów wypełniająca jego wnętrze. Składa się ze ściśle splecionych płonnych strzępek grzybni. Miąższ może być mięsisty, gąbczasty, elastyczny, włóknisty, chrząstkowaty itp. U niektórych grzybów miąższ zawiera tzw. mleczko o różnych kolorach u różnych gatunków grzybów – może być białawe, mleczne, pomarańczowe, krwiste. Mleczko to u niektórych gatunków może zmieniać barwę, albo natychmiast po przełamaniu grzyba, albo po kilku – kilkunastu minutach. Również smak mleczka pomaga w oznaczeniu gatunku.

    Synonimów naukowych ma ok. 50. Niektóre z nich:

  • Boletus brumalis Pers. 1794
  • Boletus ciliatus Hornem. 1806
  • Boletus fasciculatus Schrad. (in Gmelin 1792
  • Boletus fuscidulus Schrad. (in Gmelin 1792
  • Boletus hypocrateriformis Schrank 1789
  • Boletus umbilicatus Schrank 1789
  • Favolus apiahynus Speg. 1919
  • Lentinus brumalis (Pers.) Zmitr. 2010
  • Leucoporus brumalis (Pers.) Sacc. ex Trotter 1972
  • Leucoporus brumalis (Pers.) Speg. 1926
  • Leucoporus vernalis (Fr.) Pat. 1900
  • Microporus substriatus (Rostk.) Kuntze 1898
  • Polyporellus brumalis (Pers.) P. Karst. 1879
  • Polyporellus fuscidulus (Schrad.) P. Karst. 1879
  • Polyporus cyathoides Quél. 1872
  • Polyporus fuscidulus (Schrad.) Fr. 1838
  • Polyporus luridus Berk. & M.A. Curtis 1873
  • Polyporus nanus F. Brig. 1840
  • Polyporus pauperculus Speg. 1889
  • Polyporus subarcularius (Donk) Bondartsev 1953
  • Polyporus substriatus Rostk. (in Sturm 1838
  • Polyporus trachypus Rostk. (in Sturm 1848
  • Polyporus tucumanensis Speg. 1898
  • Polystictus substriatus (Rostk.) Cooke 1886
  • Nazwę polską podał Franciszek Błoński w 1889 r. W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten opisywany był też przez tegoż autora pod nazwą huba trzoneczkowa.

    Synonim w taksonomii (skrót syn.) – nierównoważne określenia odnoszące się do tego samego taksonu. Wyróżnia się synonimy nomenklatoryczne (homotypowe) i taksonomiczne (heterotypowe). Taksony opisane synonimami pierwszego rodzaju oparte są na tym samym typie nomenklatorycznym. Zgodnie z międzynarodowymi kodeksami nomenklatorycznymi tylko jedna nazwa może być ważna, tj. zgodna z tymi przepisami. W sytuacji, gdy dwie lub więcej nazw opisują ten sam takson, ustalana jest nazwa ważna (pierwsza prawidłowo opisana), pozostałe stają się synonimami nomenklatorycznymi. Synonimy taksonomiczne powstają, gdy w wyniku rozwoju wiedzy, pewne taksony są dzielone, łączone lub przenoszone. Nazwy określane jako synonimy taksonomiczne odnoszą się do taksonów posiadających różne typy nomenklatoryczne i stają się synonimami w wyniku taksonomicznego osądu.Saprotrofy, roztocza, mikrokonsumenci – (z gr. saprós - zgniły) – cudzożywne organizmy pobierające energię z martwych szczątków organicznych, rozkładając je do związków prostych. Są reprezentowane przez liczne drobnoustroje (bakterie, grzyby). Do niedawna uważano, że także niektóre rośliny lądowe (np. gnieźnik leśny) odżywiają się saprofitycznie, jednak mogą one pobierać substancje pochodzące z rozkładu szczątków jedynie dzięki mikoryzie (patrz rośliny saprofityczne), a zatem dzięki ścisłej symbiozie z odpowiednim gatunkiem grzyba. To stawia je bliżej roślin pasożytniczych niż prawdziwych saprotrofów. Tradycyjnie jednak mimo to wciąż bywają określane jako saprofity lub rośliny saprofityczne. Obecnie ten typ odżywiania określany jest jako myko-heterotrofia – w tym układzie pasożytniczym właściwym saprofitem jest grzyb, a nie roślina.


    Podstrony: 1 [2] [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Elias Magnus Fries (ur. 15 sierpnia 1794 we Fremsjö, zm. 8 lutego 1878 w Uppsali) – szwedzki botanik i mykolog, w latach 1818–1834 profesor uniwersytetu w Lund, a w latach 1834–1859 w Uppsali. W 1847 został członkiem Akademii Szwedzkiej. Był pionierem systematyki grzybów, autor Systema mycologicum (1821–1832).
    Wyciąg, ekstrakt to zagęszczony preparat roślinny, otrzymywany poprzez wytrawienie roślinnego surowca rozpuszczalnikiem, na przykład wodą bądź etanolem i ich mieszaninami, a następnie odpowiednie zagęszczenie. Jest to rodzaj leku galenowego.
    Owocnik, twór grzybniowy – zbita część grzybni, wytwarzana przez nią w formie charakterystycznej dla każdego gatunku, tworząca na zewnątrz lub wewnątrz zarodniki. Owocniki występują u grzybów wyższych; workowców i podstawczaków, a ich zadaniem jest wytwarzanie zarodników. Zbudowane są z dwóch rodzajów grzybni: płonnej – plektenchymy, stanowiącej rusztowanie i zarodnionośnej – obłoczni, w której wytwarzane są zarodniki. Mogą mieć różną postać, np. kapelusza osadzonego na trzonie, kopyta, bulwy, miseczki, maczugi, krzaczka, różdżki, płaskiej skorupy i inne. Istnieje ogromna różnorodność kształtów i barw owocników. Niemal wszystkie wyrastają nad ziemią, ale istnieją też owocniki podziemne, np. u trufli.
    Franciszek Błoński (ur. w 1867, zm. w 1910) – botanik i lekarz. Badacz flory Puszczy Białowieskiej (wspólnie z Karolem Drymmerem i Antonim Eismondem), Mazowsza i Gór Świętokrzyskich. Opracował monografię polnych mchów i wątrobowców. Od roku 1890 był współpracownikiem Komisji Fizjograficznej Akademii Umiejętności. Od roku 1891 praktykował jako lekarz w Spiczyńcach na Ukrainie
    Brzoza brodawkowata, brzoza zwisła (Betula pendula Roth) – gatunek drzewa z rodziny brzozowatych (Betulaceae Gray). Wymieniana też pod nazwami: brzoza zwisła, brzezina, brzoza biała. Występuje w chłodniejszych rejonach Azji i Europy oraz w Afryce Północnej (Maroko), rozprzestrzenia się też w innych rejonach i jest uprawiana w wielu krajach świata. W Polsce jest pospolita na całym niżu i w niższych położeniach górskich.
    Brzoza omszona (Betula pubescens Ehrh.) – gatunek drzewa liściastego z rodziny brzozowatych (Betulaceae Gray). Występuje w zachodniej, środkowej i północnej Europie, na Syberii i Kaukazie oraz na Grenlandii. W Polsce występuje na całym niżu, w górach jest rzadki.
    Trzon grzyba – część owocnika, występująca u wszystkich grzybów kapeluszowych oraz u niewielkiej ilości grzybów bezkapeluszowych (o owocnikach typu hubowatego).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.028 sek.