• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Świecław

    Przeczytaj także...
    Wyszesław - słowiańskie/staropolskie imię męskie, złożone z dwóch członów: Wysze- od psł. *vyšьjь "wyższy", neutrum *vyše (zobacz: Wyszehrad), stpl. wyszy → wyższy, wyszyć → wyższyć "stawiać ponad innymi" ("wyższy, ceniony ponad wszystko, stawiany ponad innymi") i -sław ("sława"). Może więc oznaczać "ceniący sławę ponad wszystko". Imię to bywało skracane do formy Wysław.Sieciech, Świeciech - staropolskie imię męskie, złożone z członu Wsze- ("wszystek, każdy, zawsze") w wersjach nagłosowych Sie- lub Świe-, oraz członu -ciech ("cieszyć"). Może ono oznaczać "tego, który wszystkich cieszy" albo "tego, który się ze wszystkiego cieszy".
    Język ruski (nazywany od XIX wieku także staroukraińskim albo starobiałoruskim, a jego wczesna forma staroruskim; w literaturze występuje jako руский языкъ lub русский языкъ) – dawny język wschodniosłowiański, którym posługiwano się na Rusi, w Hospodarstwie Mołdawskim i Wielkim Księstwie Litewskim.

    Świecław, Świesław, Świecsław, Wszesław (nie mylić z Wyszesław) - słowiańskie/staropolskie imię męskie, złożone z członu Wsze- od psł. *vьšь, *vьša, *vьše, dialektalne północne *vьsь, *vьs'a, *vьs'e, "wszystek, każdy, zawsze", porównaj staropolskie wszytek, szwszytek, szwytek, szytek, wszwytek, w wersji nagłosowej Świe-, Świec-, oraz członu -sław ("sława, sławić"), wersja ruska Всеслав/Wsjesław (transkrypcja).

    Wszesiodł – staropolskie imię męskie, złożone z członu Wsze- ("wszystek, każdy, zawsze") oraz -siodł ("osada, siedziba"). Imię to znaczyło być może "ten, który może się bez kłopotów osiedlić wszędzie".Język staropolski – etap rozwoju języka polskiego w tzw. dobie staropolskiej, którą umownie wyznacza się między rokiem 1136 a przełomem XV i XVI wieku. W początkach doby staropolskiej pojawiły się pierwsze różnice między poszczególnymi językami zachodniosłowiańskimi, zwłaszcza między grupami: czesko-słowacką a lechicką (język polski, język kaszubski, języki pomorskie, język połabski).

    Świecław imieniny obchodzi 9 września, 9 listopada i 14 listopada.

    Podobne imiona: Wszebąd, Wszegniew (Śwsiegniew, Świegniew, Sięgniew), Wszebor (Wświebor, Śwsiebor, Świebor), Wszemiar, Wszemił (Świemił), Wszemir (Świemir), Wszemysł, Wszerad (Świerad, Świrad), Wszesiodł, Wszesuł, Świeciech (Sieciech), Świelub, ruskie Wsiewołod

    Znane osoby:

    Wszerad, Świerad, Świrad - staropolskie imię męskie, złożone z członu Wsze- ("wszystek, każdy, zawsze") w różnych wersjach nagłosowych, oraz członu -rad ("radosny, zadowolony"). Znaczenie imienia: "rad każdemu".Fazy artykulacyjne wyrazu – zwane także fazami wypowiedzi, są to części składowe (fazy) wyrazu składające się z jednej lub kilku głosek. Występowanie faz klasyfikuje się jako zjawisko fonetyczne dokonujące się wewnątrz wyrazu lub na pograniczu dwóch wyrazów.
  • Wsiesław Iziasławicz
  • Wsiesław Briaczysławicz
  • Bibliografia[]

  • Aleksandra Cieślikowa, Janina Szymowa, Kazimierz Rymut, Słownik etymologiczno-motywacyjny staropolskich nazw osobowych. Część 1: odapelatywne nazwy osobowe, Kraków 2000, s. 352
  • (window.RLQ=window.RLQ||).push(function(){mw.log.warn("Gadget \"edit-summary-warning\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"wikibugs\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"ReferenceTooltips\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");mw.log.warn("Gadget \"main-page\" styles loaded twice. Migrate to type=general. See \u003Chttps://phabricator.wikimedia.org/T42284\u003E.");});
    Wsiesław Briaczysławicz, Wsiesław Czarodziej (biał. – Усяслаў Брачыславіч, Усяслаў Чарадзей, Усяслаў Полацкі; ros. – Всеслав Брячиславич, Всеслав Вещий) – syn Briaczysława Iziasławicza, książę połocki, wielki książę kijowski. Urodził się około 1029 roku, zmarł 14 kwietnia 1101 roku. Był jedynym przedstawicielem Rurykowiczów połockich, który panował w Wielkim Księstwie Kijowskim.Język prasłowiański – należący do rodziny języków indoeuropejskich wspólny prajęzyk dawnych Słowian, z którego później wykształciły się poszczególne języki słowiańskie. Prasłowiańszczyzna w dziejach, to okres trwający około 2000 lat, od początków rozpadu wspólnoty bałto-słowiańskiej (ok. 1500-1300 r. p.n.e.) do rozpadu wspólnoty językowej prasłowiańskiej (VI-VII wiek n.e.). Ostateczny rozpad Prasłowiańszczyzny niektórzy autorzy przesuwają na wieki IX-X przyjmując, że język staro-cerkiewno-słowiański jest pisaną postacią jednego z dialektów prasłowiańskich obszaru bułgarsko-macedońskiego okolic Sołunia IX wieku.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Wszemir, Wszemiar, Świemir, Siemir, Siemar - staropolskie imię męskie, złożone z członu Wsze- ("wszystek, każdy, zawsze") w różnych wersjach nagłosowych, oraz członu -mir ("pokój, spokój, dobro").
    Wszebąd, Świebąd, Siebąd - staropolskie imię męskie, złożone z członu Wsze- ("wszystek, każdy, zawsze") w różnych wersjach nagłosowych, oraz członu -bąd ("być, istnieć, żyć").
    Wszemił, Świemił - staropolskie imię męskie, złożone z członu Wsze- ("wszystek, każdy, zawsze") w różnych wersjach nagłosowych, oraz członu -mił ("miły"). Znaczenie imienia: "wszystkim miły", "lubiany przez wszystkich".
    Imiona słowiańskie to imiona wywodzące się z przedchrześcijańskiej tradycji słowiańskiej lub tworzone na ich wzór. Należą do nich rdzenne (rodzime) polskie imiona, tj. imiona utworzone ze słów używanych w języku staropolskim.
    Wszegniew, Świegniew, Śwsiegniew, Sięgniew – staropolskie imię męskie, złożone z członu Wsze- ("wszystek, każdy, zawsze") w różnych wersjach nagłosowych, oraz członu -gniew ("gniew").
    Transkrypcja – w językoznawstwie system zapisu głosek danego języka za pomocą symboli graficznych (inaczej pisownia fonetyczna) lub system fonetycznej konwersji innego pisma. W szczególności może służyć do zapisu wyrazów jednego języka w formie pozwalającej łatwo odtworzyć brzmienie osobie go nie znającej – głoski jednego języka oddaje się wtedy znakami pisma innego języka, przy czym danej głosce nie zawsze musi odpowiadać tylko jeden znak, a niektóre znaki mogą być używane na oznaczanie kilku różnych głosek w języku wyjściowym. Transkrypcja taka zorientowana jest na odbiorcę posługującego się jednym, określonym językiem.
    Wszebor, Wszabor, Wświebor, Świebor, Śwsiebor, Siebor, Siabor, Szabor, Szebor, Wszeborz, Świeborz, Śwsieborz — staropolskie imię męskie, złożone z członu Wsze- ("wszystek, każdy, zawsze") w różnych wersjach nagłosowych, oraz członu -bor ("walczyć, zmagać się"). Mogło oznaczać "ten, który zawsze podejmuje walkę". Pisownia z końcowym -rz prawdopodobnie jest zapisem imienia zdrobniałego, uformowanego przy użyciu przyrostka -jь, pod wpływem którego wygłosowe -r przeszło w -rz.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.048 sek.