• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Św. Jacek



    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5] [6]
    Przeczytaj także...
    Kościół Rzymskokatolicki pw. św. Dominika – jeden z najstarszych kościołów w Płocku. Znajduje się przy ulicy Kościuszki 16.Straszyn (niem. Straschin, kaszb. Straszino lub Straszënò) – duża wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie gdańskim, w gminie Pruszcz Gdański nad Radunią wśród lasów obok Jeziora Straszyńskiego, przy skrzyżowaniu drogi wojewódzkiej nr 222 z drogą ekspresową nr S6 oraz na trasie nieczynnej linii kolejowej Pruszcz Gdański - Żukowo - Kartuzy - Lębork. Transport publiczny obsługiwany jest przez operatora wybranego w przetargu organizowanym przez gminę. Obecnie jest nim firma Przewozy Autobusowe Gryf. Miejscowość posiada połączenia autobusowe z Gdańskiem, Pruszczem Gdańskim oraz Starogardem Gdańskim.
    Uwagi
    1. Jeden z tych dokumentów, datowany na 1236 rok, podaje Jacobus qui et Jazco dicitur, co znaczy: „Jakub zwany też Jackiem”. Zob. Jan Andrzej Spież, Św. Jacek Odrowąż, s. 14. Stąd też domniemanie, iż adresowana do „Jakuba” bulla papieska polecająca zbadanie możliwości mianowania biskupa łacińskiego na terenie Rusi, datowana na dzień 12 maja 1232 roku, dotyczy Jacka Odrowąża.
    2. Książka De vita, miraculis et actis canonizationis sancti Hyacinthi autorstwa o. Seweryna z Lubomla została przetłumaczona na włoski, hiszpański, francuski i polski.
    3. Jacek towarzyszył do Rzymu Iwonowi, który przybył tam, aby prosić papieża, by nie przenosił go na arcybiskupstwo gnieźnieńskie, tylko zostawił go w Krakowie.
    4. Jest możliwe, że grupa dominikanów rozdzieliła się na dwoje i niektóre z klasztorów założył Jacek, a inne jego towarzysz, Czesław. Możliwe również, że ci misjonarze dominikańscy uratowali bądź ugruntowali wcześniej założone placówki. Nie wiadomo, czy placówka w Kamieniu została założona osobiście przez niego, czy któregoś ze współbraci.
    5. Udział Jacka Odrowąża w kapitule generalnej zakonu w 1228 roku, o którym o. Kanior pisze jako o pewniku, zdaniem o. Woronieckiego jest możliwy, ale niepoparty jakimikolwiek dowodami.
    6. Calendaria particularia, posoborowa instrukcja na temat kalendarzy szczegółowych, zalecała, aby patron główny tylko jeden. Wszelako Polska jest wyjątkiem od tej reguły i obecnie patronami głównymi Polski są Najświętsza Maryja Panna Królowa Polski, św. Wojciech i św. Stanisław.
    7. Zdaniem ojca Jacka Woronieckiego ta legenda nie ma żadnych historycznych podstaw, ponieważ w 1240 roku Jacek przebywał w Prusach, nie w Kijowie, a miasto leżało na prawym, nie na lewym brzegu rzeki. Nadto, w kościele nie mogła znajdować się statua NMP, ponieważ na Wschodzie nie uznawano rzeźb, a dominikanie zakazywali stawiania ich w swoich kościołach. Innego zdania jest wszelako o. Jan Andrzej Spież, który zauważa, że wojska tatarskie znajdowały się na zachodniej stronie rzeki, a ich główny atak nastąpił od południa, natomiast posąg nie musiał być wielką figurą ołtarzową, ale przypominać artefakt, jaki stale nosiła ze sobą np. św. Jadwiga Śląska i z którym została pochowana.

    Zobacz też[]

  • kult świętych
  • wstawiennictwo świętych
  • Przypisy[]

    1. Kanior 2007 ↓, s. 9.
    2. Kanior 2007 ↓, s. 10.
    3. Spież 2007 ↓, s. 7.
    4. Kanior 2007 ↓, s. 10–11.
    5. Kanior 2007 ↓, s. 11.
    6. Kanior 2007 ↓, s. 12.
    7. Kanior 2007 ↓, s. 13.
    8. Kanior 2007 ↓, s. 14.
    9. Woroniecki 2007 ↓, s. 270–271.
    10. Woroniecki 2007 ↓, s. 249–250.
    11. Marek Chmaj, Wojciech Sokół, Janusz Wrona, Historia. Repetytorium dla kandydatów na studia prawnicze, administracyjne, politologiczne, historyczne i socjologiczne, Oficyna Wydawnicza Branta, Bydgoszcz – Warszawa – Lublin 2005, s. 32–43.
    12. Maria Bogucka, Historia Polski do 1864 roku, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław – Warszawa – Kraków 2008, s. 41.
    13. Maria Bogucka, Historia Polski do 1864 roku, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław – Warszawa – Kraków 2008, s. 42.
    14. Jerzy Topolski, Historia Polski, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2008, s. 64
    15. Jerzy Topolski, Historia Polski, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2008, s. 71
    16. Jerzy Topolski, Historia Polski, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2008, s. 71–72
    17. Jerzy Topolski, Historia Polski, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2008, s. 73
    18. Woroniecki 2007 ↓, s. 9.
    19. Henryk Samsonowicz, Historia Polski do roku 1795, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1985, s. 50–51.
    20. Woroniecki 2007 ↓, s. 11.
    21. Maria Bogucka, Historia Polski do 1864 roku, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław – Warszawa – Kraków 2008, s. 45.
    22. Woroniecki 2007 ↓, s. 12.
    23. Jerzy Topolski, Historia Polski, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2008, s. 75
    24. Jerzy Topolski, Historia Polski, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2008, s. 72
    25. Jerzy Topolski, Historia Polski, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2008, s. 74
    26. Jerzy Topolski, Historia Polski, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2008, s. 62–63
    27. Henryk Samsonowicz, Historia Polski do roku 1795, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1985, s. 64–66.
    28. Woroniecki 2007 ↓, s. 14.
    29. Henryk Samsonowicz, Historia Polski do roku 1795, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1985, s. 62.
    30. Henryk Samsonowicz, Historia Polski do roku 1795, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1985, s. 64.
    31. Maria Bogucka, Historia Polski do 1864 roku, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław – Warszawa – Kraków 2008, s. 43.
    32. Woroniecki 2007 ↓, s. 15.
    33. Jerzy Topolski, Historia Polski, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2008, s. 70
    34. Henryk Samsonowicz, Historia Polski do roku 1795, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1985, s. 55.
    35. Jerzy Topolski, Historia Polski, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2008, s. 67
    36. Maria Bogucka, Historia Polski do 1864 roku, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław – Warszawa – Kraków 2008, s. 44.
    37. Jerzy Topolski, Historia Polski, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2008, s. 76
    38. Maria Bogucka, Historia Polski do 1864 roku, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław – Warszawa – Kraków 2008, s. 46.
    39. Jerzy Topolski, Historia Polski, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2008, s. 79–80
    40. Jerzy Topolski, Historia Polski, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2008, s. 78
    41. Woroniecki 2007 ↓, s. 19.
    42. Henryk Samsonowicz, Historia Polski do roku 1795, Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1985, s. 51.
    43. Jerzy Topolski, Historia Polski, Dom Wydawniczy Rebis, Poznań 2008, s. 62
    44. Kanior 2007 ↓, s. 15–16.
    45. Kanior 2007 ↓, s. 15.
    46. Woroniecki 2007 ↓, s. 21.
    47. Woroniecki 2007 ↓, s. 181.
    48. Kanior 2007 ↓, s. 17–18.
    49. Kanior 2007 ↓, s. 56.
    50. Encyklopedia Katolicka, tom 7, kolumny 640–642.
    51. Woroniecki 2007 ↓, s. 22.
    52. Woroniecki 2007 ↓, s. 23–24.
    53. Woroniecki 2007 ↓, s. 30.
    54. Kanior 2007 ↓, s. 20.
    55. Kanior 2007 ↓, s. 22.
    56. Spież 2007 ↓, s. 30–31.
    57. Kanior 2007 ↓, s. 22–24.
    58. Kanior 2007 ↓, s. 24.
    59. Kanior 2007 ↓, s. 28.
    60. Spież 2007 ↓, s. 32.
    61. Woroniecki 2007 ↓, s. 44.
    62. Spież 2007 ↓, s. 32–33.
    63. Spież 2007 ↓, s. 36.
    64. Woroniecki 2007 ↓, s. 52.
    65. Kanior 2007 ↓, s. 28–29.
    66. Kanior 2007 ↓, s. 29.
    67. Woroniecki 2007 ↓, s. 75–76.
    68. Woroniecki 2007 ↓, s. 64.
    69. Woroniecki 2007 ↓, s. 64–65.
    70. Kanior 2007 ↓, s. 33.
    71. Spież 2007 ↓, s. 37–38.
    72. Woroniecki 2007 ↓, s. 65–66.
    73. Kanior 2007 ↓, s. 33–34.
    74. Spież 2007 ↓, s. 61.
    75. Kanior 2007 ↓, s. 35.
    76. Woroniecki 2007 ↓, s. 80–81.
    77. Kanior 2007 ↓, s. 35–38.
    78. Kanior 2007 ↓, s. 41.
    79. Kanior 2007 ↓, s. 42–44.
    80. Kanior 2007 ↓, s. 44.
    81. Kanior 2007 ↓, s. 45.
    82. Kanior 2007 ↓, s. 44–46.
    83. Spież 2007 ↓, s. 77.
    84. Kanior 2007 ↓, s. 47.
    85. Kanior 2007 ↓, s. 42–48.
    86. Spież 2007 ↓, s. 79.
    87. Kanior 2007 ↓, s. 48.
    88. Kanior 2007 ↓, s. 50.
    89. Woroniecki 2007 ↓, s. 122.
    90. Woroniecki 2007 ↓, s. 128.
    91. Kanior 2007 ↓, s. 52–53.
    92. Woroniecki 2007 ↓, s. 148.
    93. Kanior 2007 ↓, s. 54–57.
    94. Woroniecki 2007 ↓, s. 154.
    95. Woroniecki 2007 ↓, s. 162.
    96. Woroniecki 2007 ↓, s. 162–167.
    97. Kanior 2007 ↓, s. 62.
    98. Spież 2007 ↓, s. 98.
    99. Woroniecki 2007 ↓, s. 71.
    100. Arkadiusz Nocoń. Dzieje ustanowienia św. Jacka głównym patronem Polski. „Śląskie Studia Historyczno-Teologiczne”. 40,1, s. 97–113, 2007. Katowice: Księgarnia św. Jacka. 
    101. Kanior 2007 ↓, s. 61.
    102. Hagiografia polska, Księgarnia św. Wojciecha, Poznań 1971, s. 445–446
    103. Kanior 2007 ↓, s. 60–61.
    104. Hagiografia polska, Księgarnia św. Wojciecha, Poznań 1971, s. 445
    105. Woroniecki 2007 ↓, s. 252.
    106. Spież 2007 ↓, s. 106–107.
    107. Woroniecki 2007 ↓, s. 253.
    108. Denis Robert McNamara: Heavenly City: The Architectural Tradition of Catholic Chicago. LiturgyTrainingPublications, 2005, s. 46.
    109. Kanior 2007 ↓, s. 63.
    110. Spież 2007 ↓, s. 98–99.
    111. Woroniecki 2007 ↓, s. 192–193.
    112. Woroniecki 2007 ↓, s. 233.
    113. Woroniecki 2007 ↓, s. 234.
    114. Woroniecki 2007 ↓, s. 235.
    115. Woroniecki 2007 ↓, s. 236.
    116. Woroniecki 2007 ↓, s. 241.
    117. Woroniecki 2007 ↓, s. 243.
    118. Kanior 2007 ↓, s. 67.
    119. Woroniecki 2007 ↓, s. 244.
    120. Kanior 2007 ↓, s. 68.
    121. Kanior 2007 ↓, s. 68–69.
    122. Kanior 2007 ↓, s. 69.
    123. Kanior 2007 ↓, s. 71.
    124. Kanior 2007 ↓, s. 71–72.
    125. Woroniecki 2007 ↓, s. 246.
    126. Kanior 2007 ↓, s. 72–73.
    127. Kanior 2007 ↓, s. 73.
    128. Kanior 2007 ↓, s. 74.
    129. Kanior 2007 ↓, s. 75.
    130. Kanior 2007 ↓, s. 76.
    131. Woroniecki 2007 ↓, s. 248.
    132. Vera Schauber, Hanns Michael Schindler, Ilustrowany leksykon świętych, Wydawnictwo Jedność, s. 299.
    133. Spież 2007 ↓, s. 104.
    134. Święty Jacek Odrowąż, patron Polskiej Prowincji naszego Zakonu († 1257). Trzeci Zakon Św. Dominika, Fraternia bł. Imeldy. [dostęp 2013-03-22].
    135. ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski: Matka Boża Jagodna. Niezalezna.pl, 15 sierpnia 2013.
    136. Woroniecki 2007 ↓, s. 251.
    137. ks. Antoni Tatara. Święty na piątkę. „Niedziela”, s. 21, 12 sierpnia 2012 r. 
    138. Woroniecki 2007 ↓, s. 72–73.
    139. Woroniecki 2007 ↓, s. 73.
    140. Kanior 2007 ↓, s. 38.
    141. Spież 2007 ↓, s. 73–74.
    142. Kanior 2007 ↓, s. 48–49.
    143. Spież 2007 ↓, s. 80.
    144. Spież 2007 ↓, s. 81–82.
    145. Spież 2007 ↓, s. 91.
    146. Woroniecki 2007 ↓, s. 194.
    147. Woroniecki 2007 ↓, s. 72.
    148. Spież 2007 ↓, s. 96.
    149. Spież 2007 ↓, s. 96–97.
    Post – dobrowolne powstrzymanie się od jedzenia w ogóle, lub od spożywania pewnych rodzajów pokarmów (np. mięsa), przez określony czas. Pości się przede wszystkim z przyczyn religijnych.Klemens VII (łac. Clemens VII; właśc. Giulio de Medici; ur. 26 maja 1478 we Florencji, zm. 25 września 1534 w Rzymie) – papież w okresie od 19 listopada 1523 do 25 września 1534.


    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5] [6]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Diecezja opolska (łac.: Dioecesis Opoliensis, niem. Bistum Oppeln) - jedna z 3 diecezji obrządku łacińskiego w metropolii katowickiej w Polsce ustanowiona Administraturą Apostolską zachodniej części Górnego Śląska w okresie 1945-1972, którą kierował m.in. kard. Bolesław Kominek, ustanowiona diecezją w 1972 przez papieża Pawła VI bullą Episcoporum Poloniae coetus.
    Śluby zakonne (profesja zakonna) – w Kościele katolickim – zobowiązanie członka danej wspólnoty do przestrzegania rad ewangelicznych: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa (wobec przełożonych zakonnych oraz papieża).
    Iwo Odrowąż herbu Odrowąż (ur. około 1160, zm. 21 lipca 1229 w Modenie) – kanclerz Leszka Białego (1206-1218) i biskup krakowski (od 1218). Wybrany przez kapitułę otrzymał zatwierdzenie papieskie 29 września 1218.
    Tatarzy (nazwa własna: Tatarlar / Татарлар) – grupa ludów tureckich z Europy wschodniej oraz północnej Azji.
    Fryderyk I Barbarossa (Rudobrody) (ur. ok. 1125, zm. 10 czerwca 1190) – z dynastii Hohenstaufów, syn księcia Szwabii - Fryderyka II i księżniczki Judyty, córki księcia Bawarii Henryka IX Czarnego (zm. 1126) z rodu Welfów, konkurencyjnego w tamtym okresie wobec Hohenstaufów. Po śmierci ojca (1147) przyjął tytuł księcia Szwabii (jako Fryderyk III), 4 marca 1152 został wybrany na króla niemieckiego, a 18 czerwca 1155 został koronowany na Świętego Cesarza Rzymskiego. W latach 1154–1186 był również królem Włoch. W swych rządach wzorował się na najważniejszych cesarzach, między innymi Justynianie I Wielkim i Karolu Wielkim.
    Klemens VIII, łac. Clemens VIII, właśc. Hipolit Aldobrandini, wł. Ippolito Aldobrandini (ur. 24 lutego 1536 w Fano, zm. 3 marca 1605 w Rzymie) – papież od 30 stycznia 1592 do 3 marca 1605 roku.
    Stanisław Karnkowski herbu Junosza (ur. 10 maja 1520 w Karnkowie, zm. 8 czerwca 1603 w Łowiczu) – biskup kujawski od 1567, arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski od 1581, sekretarz wielki koronny od 1563 roku, sekretarz królewski, pisarz polityczny i religijny, mówca.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.105 sek.