• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Św. Jacek



    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5] [6]
    Przeczytaj także...
    Kościół Rzymskokatolicki pw. św. Dominika – jeden z najstarszych kościołów w Płocku. Znajduje się przy ulicy Kościuszki 16.Straszyn (niem. Straschin, kaszb. Straszino lub Straszënò) – duża wieś w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie gdańskim, w gminie Pruszcz Gdański nad Radunią wśród lasów obok Jeziora Straszyńskiego, przy skrzyżowaniu drogi wojewódzkiej nr 222 z drogą ekspresową nr S6 oraz na trasie nieczynnej linii kolejowej Pruszcz Gdański - Żukowo - Kartuzy - Lębork. Transport publiczny obsługiwany jest przez operatora wybranego w przetargu organizowanym przez gminę. Obecnie jest nim firma Przewozy Autobusowe Gryf. Miejscowość posiada połączenia autobusowe z Gdańskiem, Pruszczem Gdańskim oraz Starogardem Gdańskim.
    Kult[]
    Bazylika św. Jacka leży na terenie archidiecezji chicagowskiej w centrum Jackowa i jest jednym z głównych ośrodków społeczności polskiej w Chicago
    Fresk zatytułowany Cud św. Jacka autorstwa włoskiego malarza Ventury Salimbeniego (1568–1613). Przedstawia on wskrzeszenie chłopca, który utopił się w rzece. Malowidło znajduje się w sieneńskim kościele Ducha Świętego

    W XVII wieku kult św. Jacka był silny we Francji – w szczególności w Tuluzie, Paryżu i Chartres – oraz w Rzymie. Polski święty był postrzegany jako jeden z najważniejszych europejskich misjonarzy. Do św. Jacka zwracała się św. Małgorzata Maria Alacoque podczas trudności z pełnieniem swojego powołania. Kult świętego jest obecny do dziś w Ameryce Południowej; znajdują się na jej ziemiach kościoły pod wezwaniem polskiego świętego. Imię św. Jacka nosili hiszpański błogosławiony Jacek Orfanel oraz japoński błogosławiony Józef od św. Jacka, którzy zginęli w 1622 roku w Nagasaki. W 1766 roku papież Klemens XII zatwierdził istniejące w należącym do dominikanów krakowskim kościele św. Trójcy bractwo pod patronatem św. Jacka. Bractwo, zmodernizowane w drugiej połowie XIX wieku, przyczyniło się do ożywienia czci wobec polskich świętych w okresie niewoli narodowej. W Chicago stoi Bazylika Świętego Jacka.

    Post – dobrowolne powstrzymanie się od jedzenia w ogóle, lub od spożywania pewnych rodzajów pokarmów (np. mięsa), przez określony czas. Pości się przede wszystkim z przyczyn religijnych.Klemens VII (łac. Clemens VII; właśc. Giulio de Medici; ur. 26 maja 1478 we Florencji, zm. 25 września 1534 w Rzymie) – papież w okresie od 19 listopada 1523 do 25 września 1534.

    Proces kanonizacyjny[]

    Kult św. Jacka rozpoczął się w XIII wieku. W dniu jego śmierci błogosławiona Bronisława oraz biskup Jan Prandota mieli mieć wizje, w których widzieli Jacka Odrowąża wstępującego do nieba w asyście Matki Bożej. Wkrótce po pogrzebie wierni zaczęli pielgrzymować do jego grobu. W 1266 roku powstało w Krakowie „biuro cudów”, zajmujące się spisywaniem relacji o łaskach otrzymywanych za wstawiennictwem świętego. Cuda zapisywano w tzw. Liber miraculorum na potrzeby przyszłej kanonizacji; składają się na nią również relacje osób, które znały świętego osobiście. Wielokrotnie w ciągu wieków podejmowano wysiłki o kanonizację Jacka Odrowąża, ale na przeszkodzie za każdym razem stawała albo wojna, albo zaraza, albo śmierć króla lub papieża. Pierwsza próba, podjęta prawdopodobnie przez lektora Bogusława (subprzeora klasztoru św. Trójcy w Krakowie), nastąpiła w 1289 roku, kiedy zanotowano aż 7 cudów za wstawiennictwem świętego. Druga próba prawdopodobnie nastąpiła w połowie XIV wieku, ale kanonizacja była niemożliwa z powodu szalejącej wówczas dżumy.

    Diecezja opolska (łac.: Dioecesis Opoliensis, niem. Bistum Oppeln) - jedna z 3 diecezji obrządku łacińskiego w metropolii katowickiej w Polsce ustanowiona Administraturą Apostolską zachodniej części Górnego Śląska w okresie 1945-1972, którą kierował m.in. kard. Bolesław Kominek, ustanowiona diecezją w 1972 przez papieża Pawła VI bullą Episcoporum Poloniae coetus.Śluby zakonne (profesja zakonna) – w Kościele katolickim – zobowiązanie członka danej wspólnoty do przestrzegania rad ewangelicznych: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa (wobec przełożonych zakonnych oraz papieża).

    Z Kroniki generałów zakonu Hieronima Borsellego wiadomo, iż na kapitule generalnej zakonu 1494 roku w Ferrarze omawiana była kwesta kanonizacji Jacka Odrowąża. W 1497 roku kardynał Fryderyk Jagiellończyk zabiegał o nią listownie u papieża Aleksandra VI. 20 października 1518 roku król Zygmunt Stary na prośbę prymasa Jana Łaskiego oraz prowincjała polskiego Ludolfa wystosował list postulacyjny z prośbą o kanonizację Jacka Odrowąża. Papież Leon X wyznaczył sufragana krakowskiego Jana Amicinusa oraz kanonika krakowskiego i rektora Akademii Krakowskiej Jakuba Arciszewskiego na komisarzy, którzy przeprowadzą kwerendę, przesłuchają świadków, spiszą zeznania i przekażą akta do Rzymu. Przesłuchano około 400 świadków.

    Iwo Odrowąż herbu Odrowąż (ur. około 1160, zm. 21 lipca 1229 w Modenie) – kanclerz Leszka Białego (1206-1218) i biskup krakowski (od 1218). Wybrany przez kapitułę otrzymał zatwierdzenie papieskie 29 września 1218.Tatarzy (nazwa własna: Tatarlar / Татарлар) – grupa ludów tureckich z Europy wschodniej oraz północnej Azji.

    Papież Klemens VII wyznaczył w 1526 roku trzech kardynałów do zbadania akt sprawy, a w rok później wydał brewe zezwalające polskim dominikanom na odprawianie mszy świętych ku czci św. Jacka. Paweł III rozszerzył kult na całą Polskę. Akta procesu beatyfikacyjnego zaginęły jednak podczas Sacco di Roma w 1527 roku, toteż proces należało zacząć od nowa. W czasie pontyfikatu papieża Pawła III wyznaczono komisję złożoną z sufragana krakowskiego Erazma Ciołka, dziekana krakowskiej kapituły katedralnej Stanisława Borka i archidiakona krakowskiego Jerzego Myszkowskiego do zbadania cudów i przesłuchania świadków. W 1545 roku ustanowiono nową komisję, w której skład weszli Stanisław Hozjusz, Jakub Uchański, Jakub Fridel z Kleparza oraz Zygmunt ze Stężycy; komisja uporządkowała akta, opieczętowała i wysłała je do Rzymu. W międzyczasie odnalazły się dokumenty zagubione w 1527 roku.

    Fryderyk I Barbarossa (Rudobrody) (ur. ok. 1125, zm. 10 czerwca 1190) – z dynastii Hohenstaufów, syn księcia Szwabii - Fryderyka II i księżniczki Judyty, córki księcia Bawarii Henryka IX Czarnego (zm. 1126) z rodu Welfów, konkurencyjnego w tamtym okresie wobec Hohenstaufów. Po śmierci ojca (1147) przyjął tytuł księcia Szwabii (jako Fryderyk III), 4 marca 1152 został wybrany na króla niemieckiego, a 18 czerwca 1155 został koronowany na Świętego Cesarza Rzymskiego. W latach 1154–1186 był również królem Włoch. W swych rządach wzorował się na najważniejszych cesarzach, między innymi Justynianie I Wielkim i Karolu Wielkim.Klemens VIII, łac. Clemens VIII, właśc. Hipolit Aldobrandini, wł. Ippolito Aldobrandini (ur. 24 lutego 1536 w Fano, zm. 3 marca 1605 w Rzymie) – papież od 30 stycznia 1592 do 3 marca 1605 roku.

    Na początku lat 80. XVI wieku polski prowincjał dominikanów Melchior z Mościsk powierzył starania o kanonizację o. Sewerynowi z Lubomla. W 1586 roku nowo wybrany prowincjał polskich dominikanów, Feliks z Sieradza, opracował nową listę cudów i zjednał poparcie dla sprawy kanonizacji króla Zygmunta III, prymasa Stanisława Karnkowskiego i kanclerza koronnego Jana Zamoyskiego. Lista została przedstawiona najpierw na kapitule generalnej dominikanów i sprawa kanonizacji uzyskała poparcie generała zakonu Hipolita Marii Beccarii de Monte Regali oraz prokuratora zakonu, o. Mirandy. W 1589 roku dokumenty zostały przedstawione Sykstusowi V i papież następnie przydzielił sprawę Kongregacji ds. Świętych Obrzędów i Ceremonii. Komisja pod przewodnictwem kardynała Alfonso Gesualdo wybrała 8 cudów i w marcu 1594 roku na tajnym konsystorzu kolegium kardynalskie jednomyślnie uznało je za wystarczające. Uroczysta kanonizacja pod przewodnictwem papieża Klemensa VIII odbyła się 17 kwietnia 1594 roku w Bazylice św. Piotra. Odrowąż był siódmym dominikaninem i piątym Polakiem wyniesionym na ołtarze.

    Stanisław Karnkowski herbu Junosza (ur. 10 maja 1520 w Karnkowie, zm. 8 czerwca 1603 w Łowiczu) – biskup kujawski od 1567, arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski od 1581, sekretarz wielki koronny od 1563 roku, sekretarz królewski, pisarz polityczny i religijny, mówca.Sykstus V (łac. Xystus V, właśc. Felice Peretti OFMConv lub Felice Peretti di Montalti; ur. 13 grudnia 1521 w Grottammare, zm. 27 sierpnia 1590 w Rzymie) – papież w okresie od 24 kwietnia 1585 do 27 sierpnia 1590.

    Dzień obchodów[]

    Wspomnienie liturgiczne św. Jacka jest obchodzone 17 sierpnia z uwagi na przypadającą w dies natalis (15 sierpnia) w Kościele katolickim uroczystość Wniebowzięcia NMP.

    Patronat[]

    W dniu 24 września 1686 roku papież Innocenty XI na prośbę króla Jana III Sobieskiego kardynała Carlo Barberiniego, protektora Królestwa Polski, oraz kardynała Jana Kazimierza Denhoffa, Polaka pracującego w kurii watykańskiej, ogłosił św. Jacka głównym patronem Królestwa Polski i Wielkiego Księstwa Litewskiego na równi ze św. Stanisławem Kostką (wtedy błogosławionym). Św. Jacek jest głównym patronem archidiecezji katowickiej, opolskiej, Śląska, polskiej prowincji Zakonu Kaznodziejskiego oraz Wołynia.

    Kult świętych – w katolicyzmie i prawosławiu szczególny szacunek do osób uważanych za zbawione, oraz do świętych aniołów, którzy stawiani są za wzór dla wszystkich żyjących. Do świętych można zwracać się z prośbą o wstawiennictwo do Boga.Władysław III Laskonogi (ur. 1161-1166/1167, zm. 3 listopada 1231) – książę wielkopolski, w latach 1194-1202 w południowej Wielkopolsce, w latach 1202-1229 w Wielkopolsce, w latach 1202-1206, 1228-1229 książę krakowski, w 1206 oddał księstwo kaliskie Henrykowi I Brodatemu z linii śląskiej, 1206-1210 i 1218-1225 w Lubuszu, 1216-1217 tylko w Gnieźnie, choć według innych prawdopodobniejszych wersji oddał wtedy bratankowi tylko południowo-zachodnią Wielkopolskę.

    Ikonografia[]

    Relikwiarz św. Jacka wykonany przez króla Zygmunta III Wazę około 1611 roku i przechowywany w kościele św. Trójcy w Krakowie

    W ikonografii święty Jacek jest przedstawiany jako mężczyzna w średnim wieku, z krótką brodą, odziany w habit dominikański oraz czarny płaszcz z kapturem. Jego atrybutami są monstrancja, posąg Najświętszej Maryi Panny i księga. Ta ostatnia stanowi nawiązanie do jego kaznodziejstwa, monstrancja – do kultu Najświętszego Sakramentu, natomiast posąg Najświętszej Maryi Panny – do kultu Matki Bożej. Święty bywa przedstawiany również z cyborium lub kielichem oraz w sytuacji, jak przechodzi przez rzekę po rozłożonym płaszczu, chodzi po wodzie albo jak ratuje chłopca przed utonięciem.

    Wołyń (ukr. Волинь) – kraina historyczna w dorzeczu górnego Bugu oraz dopływów Dniepru: Prypeci, Styru, Horynia i Słuczy, obecnie część Ukrainy – obwody wołyński i rówieński, zachodnia część żytomierskiego oraz północne części tarnopolskiego i chmielnickiego.Kanonizacja – (łac. canonizatio ogłoszenie świętym) to oficjalne uznanie przez Stolicę Apostolską świętości lub przez zatwierdzenie przez Święty Synod w Kościele prawosławnym danej zmarłej osoby z racji osiągnięcia przez nią doskonałości moralnej w stopniu heroicznym lub uznanie jej za męczennika. Poprzez akt kanonizacji, papież uznaje ją za osobę godną kultu publicznego w Kościele powszechnym i wpisania jej do katalogu świętych. Akt ten poprzedzony jest procesem kanonizacyjnym.

    W XVII wieku Jacek Odrowąż był we Włoszech jednym z najczęściej malowanych świętych. W Luwrze wisi obraz Ludwika Caracciego z 1564 roku, na którym Jacek klęczy ze skrzyżowanymi rękoma i wpatruje się w pojawiającą się na obłoku Matkę Bożą z Dzieciątkiem Jezus, zaś obecni wokół aniołowie trzymają kamienną tablicę z inskrypcją, w której Maryja zapewnia polskiego świętego o wysłuchaniu modlitw i próśb. Podobnie święty Jacek został przedstawiony przez El Greco na obrazie z lat 1600–1610. W bocznej kaplicy Bazyliki św. Sabiny w Rzymie widnieje fresk przedstawiający św. Jacka i bł. Czesława przyjmujących habity z rąk św. Dominika. Istnieje również obraz Franciszka Guardiego z 1763 roku zatytułowany Cud św. Jacka. Na swoich obrazach przedstawiał go również włoski malarz Jan Baptysta Tiepolo. Jacek Odrowąż jest również upamiętniony koło bazyliki w Lourdes, między postaciami biblijnymi i najwybitniejszymi świętymi francuskimi.

    Lourdes (oks. Lorda) – miasto i gmina w południowo-zachodniej Francji, u podnóża Pirenejów, nad rzeką Gave de Pau, w regionie Midi-Pyrénées, w departamencie Pireneje Wysokie.Bitwa pod Zawichostem – bitwa, która rozegrała się 19 czerwca 1205 roku między wojskami małopolskimi a oddziałami ruskimi.

    Święty posiada wiele przedstawień w Bazylice Świętej Trójcy w Krakowie, m.in. 4 obrazy Tomasza Dolabelli z lat 1616–1625 wiszące w kaplicy św. Jacka, noszące tytuły: Jacek przywracający wzrok ślepcom, Jacek wypędzający diabła z wyspy na Dnieprze, Święty Jacek nawracający pogan oraz Matka Boska ukazująca się Jackowi. Jacek Odrowąż jest jedynym Polakiem uwiecznionym przez Jana Laurentego Berniniego na kolumnadzie wokół Placu św. Piotra w Watykanie. W sztuce współczesnej św. Jacek jest najczęściej spotykany na Śląsku.

    Bitwa pod Legnicą – bitwa, która rozegrała się 9 kwietnia 1241 między rycerstwem dolno- i górnośląskim, mało- i wielkopolskim, w liczbie ok. 6 tysięcy wojowników oraz posiłkami cudzoziemskimi, w tym morawskimi i niemieckimi (głównie rycerstwo trzech zakonów: templariuszy, joannitów i krzyżaków) w liczbie ok. 2 tysięcy zbrojnych, a Mongołami (Tatarami, zwanymi Thartari – "z piekła rodem"), w liczbie ok. 8 tysięcy wojowników.Alfonso Gesualdo (ur. 20 października 1540 w Calitri, zm. 14 lutego 1603 w Neapolu) – włoski duchowny. Był przyrodnim bratem Karola Boromeusza. W 1561 mianowany kardynałem i arcybiskupem Conza (zrezygnował 1572). Pracował w administracji Państwa Kościelnego m.in. jako gubernator Amelia i legat w prowincji Marche. Biskup Albano 1583-87 Prefekt Kongregacji ds. Obrzędów od 1585. Protektor Portugalii i Neapolu w Kurii Rzymskiej. Biskup Frascati 1587−89 i Porto e Santa Rufina 1589−91. Uczestniczył w obu konklawe 1590 jako subdziekan Św. Kolegium. W 1591 został przeniesiony do diecezji Ostia e Velletri. Jako dziekan kolegium kardynalskiego przewodniczył konklawe 1591 i 1592 oraz udzielił sakry biskupiej papieżowi Klemensowi VIII. Arcybiskup Neapolu od 1596. Zmarł w Neapolu.

    Legendy[]

    Figura św. Jacka z 1844 roku znajdująca się w Kościelcu

    Z życiem świętego Jacka wiąże się wiele opowieści na temat cudów, których miał dokonać lub które miały wydarzyć się już po śmierci dzięki jego wstawiennictwu. Należy wszelako zaznaczyć, iż spisane przez lektora Stanisława cuda noszą wiele śladów podobieństw do cudów dokonywanych przez św. Dominika i są często opisywane tymi samymi słowami lub zwrotami, co wynika częściowo z tego, że średniowieczne teksty hagiograficzne są do pewnego stopnia szablonowe. Z drugiej strony w obrębie danego zakonu normą jest podobieństwo obyczajów, sposobu bycia i mówienia, naśladowanie założyciela, co wyraża się również w okolicznościach dokonywanych cudów. Przykładowo franciszkanie na wzór św. Franciszka z Asyżu modlą się z rozkrzyżowanymi rękoma, redemptoryści pochylaniem głowy i ułożeniem ciała imitują św. Alfonsa etc.

    Praga (czes. i słow. Praha, niem. Prag) – stolica i największe miasto Czech, położone w środkowej części kraju, nad Wełtawą. Jest miastem wydzielonym na prawach kraju, będąc jednocześnie stolicą kraju środkowoczeskiego.Śląsk (śl. Ślunsk, Ślůnsk, niem. Schlesien, dś. Schläsing, czes. Slezsko, łac. Silesia) – kraina historyczna położona w Europie Środkowej, na terenie Polski, Czech i Niemiec. Dzieli się na Dolny i Górny Śląsk. Historyczną stolicą Śląska jest Wrocław.
  • Pod Wyszogrodem Jacek wraz z trzema współbraćmi w sposób cudowny przeszedł suchą stopą po wodach Wisły, które były mocno wtenczas wezbrane.
  • W Kijowie przywrócił wzrok ślepej córce księcia kijowskiego Włodzimierza.
  • Jacek, zabrawszy z kościoła Najświętszy Sakrament i posąg Matki Bożej, przeprawił się suchą nogą przez Dniepr w czasie napadu Tatarów w 1240 roku. Z tej legendy wywodzi się tradycja Matki Bożej Jackowej, której najstarsza rzeźba jest przechowywana dzisiaj w Krakowie.
  • 14 sierpnia 1223 roku miała ukazać mu się Matka Boża, zapewniając, że o cokolwiek poprosi w jej imieniu, Jezus Chrystus spełni. Potwierdzeniem tego objawienia miał być rozkwit Zakonu Kaznodziejskiego w Polsce.
  • W dniu śmierci Jacka rycerz o imieniu Żegota zmarł spadłszy z konia. Jego rodzice zanieśli ciało do grobu dominikanina. Żegota został przywrócony do życia i rzekł, iż był z Jackiem w niebie. Świadkami cudu mieli być m.in. kasztelan krakowski Klemens i dziekan kapituły Piotr.
  • W czasie podróży na miejsce męczeństwa biskupa Stanisława – Skałkę – święty Jacek przywrócił życie pochodzącemu z Proszowic chłopcu imieniem Piotr, który poprzedniego dnia utonął w Wiśle. Innym razem wskrzesił syna swej penitentki Przybysławy, który utonął w Rabie.
  • W Kościelcu koło Proszowic, gdzie Jacek Odrowąż przebywał na zaproszenie swej penitentki Klemensji, ostry grad w 1238 roku całkowicie zniszczył pola uprawne. Święty Jacek polecił mieszkańcom spędzić noc na modlitwie i następnego dnia zboża podniosły się, jakby w ogóle nie ucierpiały wskutek gradobicia, co miało ocalić miejscową ludność przed biedą i głodem.
  • Na prośbę Prandoty z Kościelca (być może członka rodu Odrowążów), Jacek, wezwawszy imienia Chrystusa, uzdrowił z niemoty jego matkę, Juttę.
  • Gdy południowe obszary Polski po najazdach tatarskich nawiedził głód, Jacek miał karmić ubogich pierogami własnego wyrobu, stąd też przydomek „św. Jacek z pierogami”.
  • Henryk I Brodaty (Jędrzych I Brodaty) (ur. pomiędzy 1165/1170, zm. 19 marca 1238 w Krośnie Odrzańskim) – książę wrocławski w latach 1201-1238, opolski 1201-1202, kaliski 1206-1207 i od 1234, władca Ziemi Lubuskiej do 1206, 1210-1218 i od 1230, od 1231 książę krakowski, od 1234 w południowej Wielkopolsce po rzekę Wartę, od 1230 opieka nad Opolem, od 1232 opieka nad Sandomierzem, od 1234 pełnia władzy nad Opolszczyzną (przekazanie Kazimierzowicom w zamian ziemi kaliskiej pod swoim zwierzchnictwem), ze śląskiej linii dynastii Piastów, założyciel tzw. monarchii Henryków Śląskich.Zakon krzyżacki – pełna nazwa: Zakon Szpitala Najświętszej Maryi Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie (zakon krzyżacki, zakon niemiecki, łac. Ordo fratrum domus hospitalis Sanctae Mariae Theutonicorum in Jerusalem, Ordo Theutonicus, OT, niem. Orden der Brüder vom Deutschen Haus Sankt Mariens in Jerusalem, Deutscher Orden, DO) – zakon rycerski, jeden z trzech największych, obok joannitów i templariuszy, które powstały na fali krucjat w XI i XII wieku. Sprowadzony, by zapewnić bezpieczeństwo ewangelizacji Prusów, opanował militarnie obszary późniejszych Prus Wschodnich oraz dzisiejszej Łotwy i Estonii tworząc z tych ziem formację państwową Prusy Zakonne. Zakon podbił także niektóre ziemie Polski i Litwy.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5] [6]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Mieszko I Plątonogi (ur. 1131-1146, zm. 16 maja 1211) – od 1163 formalny współrządca Śląska, od 1172 książę raciborski, od 1201 opolski, od 1210 krakowski.
    Brona – narzędzie uprawowe do spulchniania i rozdrabniania roli (bronowania). Stosowane najczęściej po orce do rozdrabniania roli, lub po zasiewie, w celu przykrycia materiału siewnego cienką warstwą rozdrobnionej gleby. Stosowane jest także do usuwania kłączy i rozłogów chwastów, jako jedna z metod zwalczania chwastów. Napędzane (ciągnięte) przy pomocy ciągnika lub konia. Rozróżnia się:
    Kuria Rzymska – organ, przez który papież sprawuje swoją władzę. Kuria składa się z dykasterii i innych urzędów, z których każdy ma swój zakres działania, co wiąże się z odpowiedzialnością oraz odpowiednimi kompetencjami. Najważniejszymi działami Kurii są Sekretariat Stanu oraz kongregacje. Kolejne miejsca w hierarchii zajmują rady i komisje papieskie. Oprócz stałych urzędów papież może zwoływać konsystorze Kolegium Kardynalskiego w celu wyjaśnienia szczególnie trudnych kwestii. Powołano w szczególności Komisję Kardynalską ds. Organizacji i Problemów Ekonomicznych Stolicy Apostolskiej, która zajmuje się zarządzaniem finansami Watykanu. Kuria stanowi osobisty personel papieża i jej organizacja zależy całkowicie od niego.
    Matka Boża (skr. MB), Theotokos (gr. Θεοτόκος), pot. Matka Boska, Boża Rodzicielka, Bogurodzica a. Bogarodzica – jeden z dwóch (obok „Najświętsza Maryja Panna”) oficjalnych tytułów Marii z Nazaretu, matki Jezusa, używany m.in. w Kościele katolickim i Kościołach prawosławnych (cs. Boharodzica). W wersji współczesnej tytuł ten brzmiałby Matka Boga.
    Jarosław opolski (ur. pomiędzy 1143 a 1160, zm. 22 marca 1201) – książę opolski od 1173, biskup wrocławski od 1198.
    Prandota, znany również jako Jan Prandota z Białaczowa herbu Odrowąż (ur. ok. 1200 w Białaczowie, zm. 20 września 1266 w Krakowie) – biskup krakowski od 25 maja 1242.
    Monstrancja (z łac. monstrare − pokazywać) − naczynie liturgiczne służące w liturgii katolickiej do umieszczania w nim konsekrowanej hostii, celem wystawiania na ołtarz podczas nabożeństw, adoracji, błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem oraz w czasie procesji teoforycznej.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.104 sek.