• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Średnie Państwo



    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]
    Przeczytaj także...
    Urząd wezyra pojawił się już w czasach Starego Państwa, a jego znaczenie w państwie egipskim stopniowo wzrastało. Od czasów Średniego Państwa (XII dynastia) cały aparat zarządzania państwem został w większej części oparty na urzędzie wezyra i podległych mu niższych urzędnikach. Od czasów XVIII dynastii faraon mianował dwóch wezyrów – po jednym dla Egiptu Górnego i Dolnego, aby uniknąć kumulacji władzy w jednych rekach): Wezyra Północy – z siedzibą w Memfis zarządzającego Dolnym Egiptem oraz Wezyra Południa – z siedzibą w Tebach zarządzającego Górnym Egiptem.Senuseret III - gr. Sesostris, Sezostris - władca starożytnego Egiptu z XII dynastii, z czasów Średniego Państwa. Prawdopodobnie panował kilka miesięcy wraz ze swym ojcem w 1872 p.n.e., samodzielnie w latach 1872-1853 p.n.e., a także wraz ze swym synem - Amenamhatem III - kilka miesięcy w 1853 roku p.n.e.
    Przypisy
    1. M.Stępień: Bliski Wschód. W: Historia Starożytna (pod red. M.Jaczynowskiej). Warszawa: TRIO, 1999, s. 89-91. ISBN 83 85660 53 4.
    2. I.Shaw: The Oxford History of Ancient Egypt. Oksford: Oxford University Press, 2000, s. 137-140. ISBN 978-0-19-280458-7.
    3. N.Grimal: Dzieje starożytnego Egiptu. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 2004, s. 165-166. ISBN 83-06-02917-8.
    4. W.J.Hamblin: Warfare in the Ancient Near East to 1600 BC. Londyn, Nowy Jork: Routledge, 2006, s. 384-388, seria: Warfare and History. ISBN 978-0-415-25589-9.
    5. J.H. Breasted: Ancient Records of Egypt Vol. I the First to the Seventeenth Dynasties. Chicago, Londyn, Lipsk: The University of Chicago Press, 1906, s. 206-207.
    6. J.P.Allen: Some Theban Officials of the Early Middle Kingdom. W: Studies in Honor of William Kelly Simpson Vol.1 (pod. red. P.D.Menuelian'a). Boston: Museum of Fine Arts, 1996, s. 1-26. ISBN 0-87846-390-9.
    7. I.Shaw: The Oxford History of Ancient Egypt. s. 141-142.
    8. J.H. Breasted: Ancient Records of Egypt Vol. I. s. 211.
    9. Turin Kinglist - Columns V,11 to V,18 (ang.). W: The Ancient Egypt Site [on-line]. ancient-egypt.org. [dostęp 2013-07-19].
    10. J.H. Breasted: Ancient Records of Egypt Vol. I. s. 213.
    11. I.Shaw, s.144-145.
    12. N.Grimal: Dzieje starożytnego Egiptu. s. 167-174.
    13. I.Shaw, s.146-152.
    14. The Prophecies of Neferti (ang.). W: An introduction to the history and culture of Pharaonic Egypt [on-line]. reshafim.org.il. [dostęp 2013-07-19].
    15. J.H. Breasted: Ancient Records of Egypt Vol. I. s. 228.
    16. J.H. Breasted: Ancient Records of Egypt Vol. I. s. 227.
    17. The Fragments of Manetho (ang.). W: Lacus Curtius [on-line]. penelope.uchicago.edu. [dostęp 2013-07-19].
    18. The Teaching of King Amenemhat I (ang.). W: Digital Egypt for Universities [on-line]. digitalegypt.ucl.ac.uk. [dostęp 2013-07-19].
    19. W.J.Hamblin, s. 397-399.
    20. G.T. Martin: A Late Middle Kingdom Prince of Byblos. W: Studies in Honor of William Kelly Simpson Vol.2 (pod. red. P.D.Menuelian'a). Boston: Museum of Fine Arts, 1996, s. 595-599. ISBN 0-87846-390-9.
    21. J.H. Breasted: Ancient Records of Egypt Vol. I. s. 292-293.
    22. J.H. Breasted: Ancient Records of Egypt Vol. I. s. 295.
    23. J.H. Breasted: Ancient Records of Egypt Vol. I. s. 296.
    24. S.T.Smith. A Model for Egyptian Imperialism in Nubia. „Göttinger Miszellen”. 122, s. 77-103, styczeń 1991. ISSN X 0344-385 X (ang.). 
    25. J.H. Breasted: Ancient Records of Egypt Vol. I. s. 304-305.
    26. I.Shaw, s.154-159.
    27. N.Grimal, s.174-179.
    28. W.J.Hamblin: Warfare in the Ancient Near East to 1600 BC. s. 403-407.
    29. Herodotus: The Histories (II.102), with an English translation by A.D.Godley. Cambridge: Harvard University Press, 1920.
    30. I.Shaw, s. 137.
    31. I.Shaw, s. 161-164.
    32. W.C.Hayes: The Scepter of Egypt. A Background for the Study of Egyptian Antiquities in the Metropolitan Museum of Art. Nowy Jork: Metropolitan Museum of Art, 1978, s. 277-284. ISBN 0-87099-190-6.
    33. W.J.Hamblin, s. 391.
    34. I.Shaw, s. 166-168.
    35. N.Grimal, s. 191.
    36. I.Shaw, s. 171.
    37. D.Arnold. Amenemhat I and the Early Twelfth Dynasty at Thebes. „Metropolitan Museum Journal”. 26, s. 5-48, 1991. The Metropolitan Museum of Art. ISSN 0077-8958 (ang.). 
    38. J.Lipińska: Historia architektury starożytnego Egiptu. Warszawa: Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego, 1977, s. 82-117.
    39. E.P.Uphill: Egyptian Towns and Cities. Princes Risborough: Shire Publications Ltd., 2001, s. 27-29. ISBN 0 85263 939 2.
    40. E.P.Uphill: Egyptian Towns and Cities. s. 35-36.
    41. G.Hart: The Routledge Dictionary of Egyptian Gods and Goddesses. Londyn, Nowy Jork: Routledge, 2005, s. 4. ISBN 0-415-36116-8.
    42. The Prophecies of Neferti (ang.). W: An introduction to the history and culture of Pharaonic Egypt [on-line]. reshafim.org.il. [dostęp 2013-07-19].
    43. W.J.Hamblin, s. 391-393.
    44. J.Lipińska: Sztuka Egipska. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1982, s. 114.
    45. Herodotus: The Histories (II.149).
    46. N.Grimal, s. 191.
    47. W.K.Simpson: The Literature of Ancient Egypt. New Haven, London: Yale University Press, 2003. ISBN 0-300-09920-7.
    48. N.Grimal, s. 179-181.

    Bibliografia[]

    1. J.P.Allen: Some Theban Officials of the Early Middle Kingdom. W: Studies in Honor of William Kelly Simpson Vol.1 (pod. red. P.D.Menuelian'a). Boston: Museum of Fine Arts, 1996, s. 1-26. ISBN 0-87846-390-9.
    2. D.Arnold. Amenemhat I and the Early Twelfth Dynasty at Thebes. „Metropolitan Museum Journal”. 26, s. 5-48, 1991. The Metropolitan Museum of Art. ISSN 0077-8958 (ang.). 
    3. G.T. Martin: A Late Middle Kingdom Prince of Byblos. W: Studies in Honor of William Kelly Simpson Vol.2 (pod. red. P.D.Menuelian'a). Boston: Museum of Fine Arts, 1996, s. 595-599. ISBN 0-87846-390-9.
    4. J.H. Breasted: Ancient Records of Egypt Vol. I the First to the Seventeenth Dynasties. Chicago, Londyn, Lipsk: The University of Chicago Press, 1906.
    5. N. Grimal: Dzieje starożytnego Egiptu. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 2004. ISBN 83-06-02917-8.
    6. W.J.Hamblin: Warfare in the Ancient Near East to 1600 BC. Londyn, Nowy Jork: Routledge, 2006, seria: Warfare and History. ISBN 978-0-415-25589-9.
    7. W.C.Hayes: The Scepter of Egypt. A Background for the Study of Egyptian Antiquities in the Metropolitan Museum of Art. Nowy Jork: Metropolitan Museum of Art, 1978. ISBN 0-87099-190-6.
    8. Herodotus: The Histories, with an English translation by A.D.Godley. Cambridge: Harvard University Press, 1920.
    9. J.Lipińska: Historia architektury starożytnego Egiptu. Warszawa: Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego, 1977.
    10. J.Lipińska: Sztuka Egipska. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1982.
    11. I.Shaw: The Oxford History of Ancient Egypt. Oksford: Oxford University Press, 2000. ISBN 978-0-19-280458-7.
    12. W.K.Simpson: The Literature of Ancient Egypt. New Haven, London: Yale University Press, 2003. ISBN 0-300-09920-7.
    13. S.T.Smith. A Model for Egyptian Imperialism in Nubia. „Göttinger Miszellen”. 122, s. 77-103, styczeń 1991. ISSN X 0344-385 X (ang.). 
    14. M.Stępień: Bliski Wschód. W: Historia Starożytna (pod red. M.Jaczynowskiej). Warszawa: TRIO, 1999. ISBN 83 85660 53 4.
    15. E.P.Uphill: Egyptian Towns and Cities. Princes Risborough: Shire Publications Ltd., 2001. ISBN 0 85263 939 2.

    Linki zewnętrzne[]

  • The Ancient Egypt Site (ang.). ancient-egypt.org. [dostęp 2013-07-19].
  • The Fragments of Manetho (ang.). W: Lacus Curtius [on-line]. penelope.uchicago.edu. [dostęp 2013-07-19].
  • The Prophecies of Neferti (ang.). W: An introduction to the history and culture of Pharaonic Egypt [on-line]. reshafim.org.il. [dostęp 2013-07-19].
  • The Teaching of King Amenemhat I (ang.). W: Digital Egypt for Universities [on-line]. digitalegypt.ucl.ac.uk. [dostęp 2013-07-19].
  • Sztuka sepulkralna – twórczość artystyczna dotycząca sfery nekropolitycznej - powiązana ściśle z kultem zmarłych. Rozwinęła się już w czasach starożytnych, w kulturach charakteryzujących się hołdowaniem czci zmarłych, powiązanym z wiarą w "życia po śmierci". Przejawiała się w najróżniejszych formach - od zdobień miejsc pochówku, poprzez dokonanie aktu pochówku (pogrzeb) do budownictwa grobowego. Przykładami budowli powstałych w zamyśle sztuki sepulkralnej są m.in. rozwiązania przestrzenne cmentarzy łącznie z rodzajami budowli cmentarnych - grobowców a nawet w starożytności mastab, mauzoleów czy piramid. Opiewała również sztukę zdobniczą, m.in. sarkofagów, wnętrz grobowych, jak i specjalnie przygotowanych na tę okazję biżuterii czy naczyń.Senuseret II – władca starożytnego Egiptu XII dynastii, z okresu Średniego Państwa. Prawdopodobnie panował od 1882 roku p.n.e. wraz z ojcem Amenemhatem II, samodzielnie w latach 1879-1872 p.n.e. oraz wraz z synem - Senuseretem III - kilka miesięcy przed śmiercią w 1872 roku p.n.e.


    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Neferusobek - Sobekneferu - władczyni starożytnego Egiptu z XII dynastii, z okresu Średniego Państwa. Panowała prawdopodobnie w latach 1798-1794 p.n.e. Była córką Amenemhata III i siostrą lub przyrodnią siostrą Amenemhata IV i być może, także jego żoną. Prawdopodobnie po śmierci ojca i później brata, objęła regencję. Prawdopodobnie przejęcie przez nią władzy odbyło się bez jakichkolwiek protestów i sprzeciwów. Jako pierwsza kobieta w historii Egiptu tytułowała się "żeńskim Horusem" i podkreślała, że jest kobietą w męskiej roli faraona. Dowodem na to może być jej posąg, przechowywany obecnie w Luwrze, ukazujący królową w kobiecej szacie, na której nosi ona męskie ubranie władcy, chustę nemes i królewska przepaskę. Jej rządy obecnie uważa się za próbę kontynuacji i ratowania ciągłości XII dynastii oraz przeciwstawienia się upadkowi państwowości w schyłkowym okresie Średniego Państwa, po rządach potężnych władców z początków dynastii. Ich działania reformatorskie i wielki wysiłek w rozwoju gospodarczym kraju przyniosły efekt odwrotny do zamierzonego i tak osłabiły państwo, iż doprowadziło to w końcu do jego upadku. Z racji swych krótkich rządów, Neferusobek nie pozostawiła po sobie ani wielkich budowli ani licznych posągów. Uważa się, że to ona dokończyła budowę świątyni grobowej Amenamhata III, zwanej przez Greków labiryntem. Podczas prac wykopaliskowych pod kierownictwem Williama Petriego w latach 1910-1911 na terenie Mazghuna, oddalonego około 5 kilometrów od Dahszur, odkryto pozostałości dwóch piramid, które w swej konstrukcji przypominały piramidę Amenemhata III. Jednakże zmiany i udoskonalenia w ich konstrukcji, szczególnie w sposobie zamknięcia komory grobowej, nasunęły przypuszczenie, że są one budowlami późniejszymi. Na tej podstawie wysunięto hipotezę, że są to piramidy: jedna Amenemhata IV, a druga Neferusobek. Imię królowej znajduje się na Liście Królów w Sakkarze, co stanowi dowód na prawowitość jej władzy w opinii jej współczesnych i następców.
    Deir el-Bahari, Dajr al-Bahri (arab. دير البحري, nazwa w dosłownym tłumaczeniu oznacza „Klasztor Północny”) – obecnie jest to stanowisko archeologiczne w Górnym Egipcie leżące na zachodnim brzegu Nilu naprzeciw Karnaku w wielkim zakolu skalnym utworzonym przez urwisko płaskowyżu Pustyni Libijskiej. Na południe wznosi się najświętsza z tebańskich gór - Góra Północna. Jest to szczególnie gorące i suche miejsce.
    Hyksosi (egip. hekau chasut - władcy obcych krajów arab. الملوك الرعاة - królowie pasterze) - termin określający niejednorodną etnicznie grupę ludów zachodnioazjatyckich (semickich i huryckich) przybyłych do delty Nilu ok. 1650–1540 p.n.e. w tak zwanym Drugim Okresie Przejściowym.
    Syropalestyna (inaczej Syro-Palestyna, Syro-palestyna) - zbiorcza nazwa ziem wchodzących w skład dzisiejszego Izraela, Autonomii Palestyńskiej, Jordanii, Syrii i Libanu stosowana głównie w opracowaniach z zakresu historii starożytnego Bliskiego Wschodu.
    Buhen - starożytne miasto w Nubii, w pobliżu II Katarakty na Nilu, na terytorium dzisiejszego pn. Sudanu. Najstarsze zabytki pochodzą z okresu IV dynastii (XXVII-XXVI w. p.n.e.). Na początku XII dynastii powstała tam potężna twierdza obronna, strzegąca południowych granic Egiptu. Twierdzę o wymiarach 147 x 90 m otaczał mur z cegieł o wysokości 10-11 m i szerokości do 5 m (obecnie najpotężniejsza z zachowanych fortyfikacji starożytności). Wzdłuż muru wznosiły się baszty. Wewnątrz znajdowały się koszary, magazyny wojskowe oraz dzielnica mieszkalna. Po rozbudowie w czasach XVIII dynastii w twierdzy znalazły się także świątynie Hatszepsut i Totmesa III.
    Dahszur - nekropola staroegipska z okresu Starego i Średniego Państwa, położona około 3 km na południe od nekropoli w Sakkara. Znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.
    Amon (egip. Imn - ukryty; również Amon-Ra/Re, Amoun, Amun, Amen; rzadziej Imen, Ammon, Hammon) - egipski bóg, sprawca niewidzialnego wiatru, urodzaju, płodności. Był uosobieniem niewidzialnych życiodajnych elementów natury: powietrza i wiatru. Powodował, że plony były obfite, zwierzęta się mnożyły, a kobiety rodziły dzieci. Wraz ze swoją małżonką Mut oraz synem Chonsu - bogiem-księżycem - stanowili w Karnaku tebańską triadę. Jego żeńskim odpowiednikiem była Amaunet. Natomiast jako Amon-Kematef wchodził w skład Ogdoady, której kult trwał w Hermopolis Magna. Grecy identyfikowali go ze swoim władcą bogów - Zeusem. Kult Zeusa Amona najpierw rozpowszechnił się w Grecji, a stąd jako Jupiter Amon dotarł do Rzymu.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.054 sek.