• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Średnie Państwo



    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Urząd wezyra pojawił się już w czasach Starego Państwa, a jego znaczenie w państwie egipskim stopniowo wzrastało. Od czasów Średniego Państwa (XII dynastia) cały aparat zarządzania państwem został w większej części oparty na urzędzie wezyra i podległych mu niższych urzędnikach. Od czasów XVIII dynastii faraon mianował dwóch wezyrów – po jednym dla Egiptu Górnego i Dolnego, aby uniknąć kumulacji władzy w jednych rekach): Wezyra Północy – z siedzibą w Memfis zarządzającego Dolnym Egiptem oraz Wezyra Południa – z siedzibą w Tebach zarządzającego Górnym Egiptem.Senuseret III - gr. Sesostris, Sezostris - władca starożytnego Egiptu z XII dynastii, z czasów Średniego Państwa. Prawdopodobnie panował kilka miesięcy wraz ze swym ojcem w 1872 p.n.e., samodzielnie w latach 1872-1853 p.n.e., a także wraz ze swym synem - Amenamhatem III - kilka miesięcy w 1853 roku p.n.e.
    Architektura[]

    Architektura tego okresu wydaje się mieć wymiar zdecydowanie bardziej ludzki m.in. w porównaniu z kolosalnymi piramidami symbolizującymi okres Starego Państwa. Brakuje tego typu budowli w architekturze Średniego Państwa. Nie oznacza to jednak, że zniwelowana została ogromna przepaść dzieląca poddanego i monarchę, którą w okresie wcześniejszym symbolizowała między innymi architektura grobowa.

    Sztuka sepulkralna – twórczość artystyczna dotycząca sfery nekropolitycznej - powiązana ściśle z kultem zmarłych. Rozwinęła się już w czasach starożytnych, w kulturach charakteryzujących się hołdowaniem czci zmarłych, powiązanym z wiarą w "życia po śmierci". Przejawiała się w najróżniejszych formach - od zdobień miejsc pochówku, poprzez dokonanie aktu pochówku (pogrzeb) do budownictwa grobowego. Przykładami budowli powstałych w zamyśle sztuki sepulkralnej są m.in. rozwiązania przestrzenne cmentarzy łącznie z rodzajami budowli cmentarnych - grobowców a nawet w starożytności mastab, mauzoleów czy piramid. Opiewała również sztukę zdobniczą, m.in. sarkofagów, wnętrz grobowych, jak i specjalnie przygotowanych na tę okazję biżuterii czy naczyń.Senuseret II – władca starożytnego Egiptu XII dynastii, z okresu Średniego Państwa. Prawdopodobnie panował od 1882 roku p.n.e. wraz z ojcem Amenemhatem II, samodzielnie w latach 1879-1872 p.n.e. oraz wraz z synem - Senuseretem III - kilka miesięcy przed śmiercią w 1872 roku p.n.e.

    Grobowa[]

    Świątynia grobowa Mentuchotepa II w Deir el-Bahari

    Faraonowie XI dynastii budowali swoje świątynie grobowe niedaleko Karnaku w Deir el-Bahari. Grobowiec Mentuhotepa II to rodzaj zaawansowanej architektonicznie mastaby z wielkim dziedzińcem otoczonym portykiem z filarami, na którym spoczywał taras. Wraz z przeniesieniem stolicy do środkowego Egiptu (Icz-Tawi) znaczenia nabrała tradycja. Faraonowie XII dynastii byli z tego względu znacznie bardziej skłonni do budowli wzorowanych na tych z okresu poprzedniego, ale już nie tak monumentalnych i przytłaczających. Ograniczano się do budowy szkieletu z kamienia, a struktury nośnej z cegieł. Nekropolie powstawały głównie w Liszt i Dahszur. Obok grobowców władców powstawały również znaczne grobowce prywatne należące do dostojników państwowych. Choć zwyczaj ten rozpoczął się wraz rozkwitem Starego Państwa, znaczenia nabrał w okresie przejściowym i kontynuowany był przez urzędników tebańskich za czasów XI dynastii. Ich groby znajdowały się niedaleko stolicy w rejonie Assasif czy Dra Abul. Były znacznie skromniejsze niż grobowce faraonów. W większości wykute w skale z niewielkimi dziedzińcami. Budownictwo grobowe nomarchów charakterystyczne dla okresu zaburzeń zanikło w czasach Średniego Państwa wraz z intensywnymi reformami administracji.

    Neferusobek - Sobekneferu - władczyni starożytnego Egiptu z XII dynastii, z okresu Średniego Państwa. Panowała prawdopodobnie w latach 1798-1794 p.n.e. Była córką Amenemhata III i siostrą lub przyrodnią siostrą Amenemhata IV i być może, także jego żoną. Prawdopodobnie po śmierci ojca i później brata, objęła regencję. Prawdopodobnie przejęcie przez nią władzy odbyło się bez jakichkolwiek protestów i sprzeciwów. Jako pierwsza kobieta w historii Egiptu tytułowała się "żeńskim Horusem" i podkreślała, że jest kobietą w męskiej roli faraona. Dowodem na to może być jej posąg, przechowywany obecnie w Luwrze, ukazujący królową w kobiecej szacie, na której nosi ona męskie ubranie władcy, chustę nemes i królewska przepaskę. Jej rządy obecnie uważa się za próbę kontynuacji i ratowania ciągłości XII dynastii oraz przeciwstawienia się upadkowi państwowości w schyłkowym okresie Średniego Państwa, po rządach potężnych władców z początków dynastii. Ich działania reformatorskie i wielki wysiłek w rozwoju gospodarczym kraju przyniosły efekt odwrotny do zamierzonego i tak osłabiły państwo, iż doprowadziło to w końcu do jego upadku. Z racji swych krótkich rządów, Neferusobek nie pozostawiła po sobie ani wielkich budowli ani licznych posągów. Uważa się, że to ona dokończyła budowę świątyni grobowej Amenamhata III, zwanej przez Greków labiryntem. Podczas prac wykopaliskowych pod kierownictwem Williama Petriego w latach 1910-1911 na terenie Mazghuna, oddalonego około 5 kilometrów od Dahszur, odkryto pozostałości dwóch piramid, które w swej konstrukcji przypominały piramidę Amenemhata III. Jednakże zmiany i udoskonalenia w ich konstrukcji, szczególnie w sposobie zamknięcia komory grobowej, nasunęły przypuszczenie, że są one budowlami późniejszymi. Na tej podstawie wysunięto hipotezę, że są to piramidy: jedna Amenemhata IV, a druga Neferusobek. Imię królowej znajduje się na Liście Królów w Sakkarze, co stanowi dowód na prawowitość jej władzy w opinii jej współczesnych i następców.Deir el-Bahari, Dajr al-Bahri (arab. دير البحري, nazwa w dosłownym tłumaczeniu oznacza „Klasztor Północny”) – obecnie jest to stanowisko archeologiczne w Górnym Egipcie leżące na zachodnim brzegu Nilu naprzeciw Karnaku w wielkim zakolu skalnym utworzonym przez urwisko płaskowyżu Pustyni Libijskiej. Na południe wznosi się najświętsza z tebańskich gór - Góra Północna. Jest to szczególnie gorące i suche miejsce.

    Chociaż obrządek pogrzebowy stanowił centralny punkt egipskiej religii, należy oddzielić architekturę grobową od architektury sakralnej. Ta druga miała charakter budowli poświęconych bóstwom, nawet jeżeli czczony był władca uosabiający Ozyrysa. Do naszych czasów najlepiej zachowała się świątynia Senusereta I w Liszt, dzięki czemu można było odtworzyć jej plan. Zbudowana była z cegły, a wewnątrz wyłożona białym wapieniem. Całość otoczona była podwójnym murem.

    Hyksosi (egip. hekau chasut - władcy obcych krajów arab. الملوك الرعاة - królowie pasterze) - termin określający niejednorodną etnicznie grupę ludów zachodnioazjatyckich (semickich i huryckich) przybyłych do delty Nilu ok. 1650–1540 p.n.e. w tak zwanym Drugim Okresie Przejściowym.Syropalestyna (inaczej Syro-Palestyna, Syro-palestyna) - zbiorcza nazwa ziem wchodzących w skład dzisiejszego Izraela, Autonomii Palestyńskiej, Jordanii, Syrii i Libanu stosowana głównie w opracowaniach z zakresu historii starożytnego Bliskiego Wschodu.

    Mieszkalna[]

    Szkic modelu zrekonstruowanej twierdzy Buhen

    Budownictwo mieszkalne tego okresu zostało dosyć dobrze poznane pomimo faktu, iż budowano je z materiału wyjątkowo nietrwałego jakim była suszona, gliniana cegła. Wykopaliska archeologiczne pozwoliły na poznanie rozkładu urbanistycznego wyjątkowo dynamicznie rozwijających się skupisk ludzkich. Ich wygląd znamy z pozostałości tzw. domów dusz, tzn. modeli domów pozostawianych w miejscach pochówków, o których wierzono, że mieszka w nich po śmierci ludzka dusza. Z materiału tego wiadomo, że większość społeczeństwa egipskiego mieszkała w mało komfortowych warunkach, na które składały się domy lub mieszkania o co najwyżej dwóch izbach, rzadko piętrowe. Dach zazwyczaj drewniany wsparty był na drewnianych kolumnach. Zupełnie inaczej sprawa się miała w przypadku domów bogaczy obszernych, wieloizbowych, muszących pomieścić liczną służbę i sprzęty stanowiące o statusie właściciela. Same miasta, które wyjątkowo bujnie rozwijały się w okresie Średniego Państwa, podzielone były na dzielnice bardziej i mniej zamożnych mieszkańców zwykle posiadających odrębne bramy.

    Buhen - starożytne miasto w Nubii, w pobliżu II Katarakty na Nilu, na terytorium dzisiejszego pn. Sudanu. Najstarsze zabytki pochodzą z okresu IV dynastii (XXVII-XXVI w. p.n.e.). Na początku XII dynastii powstała tam potężna twierdza obronna, strzegąca południowych granic Egiptu. Twierdzę o wymiarach 147 x 90 m otaczał mur z cegieł o wysokości 10-11 m i szerokości do 5 m (obecnie najpotężniejsza z zachowanych fortyfikacji starożytności). Wzdłuż muru wznosiły się baszty. Wewnątrz znajdowały się koszary, magazyny wojskowe oraz dzielnica mieszkalna. Po rozbudowie w czasach XVIII dynastii w twierdzy znalazły się także świątynie Hatszepsut i Totmesa III.Dahszur - nekropola staroegipska z okresu Starego i Średniego Państwa, położona około 3 km na południe od nekropoli w Sakkara. Znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.

    Wojskowa[]

    Bardzo dobrze poznana została również architektura wojskowa z tego okresu, szeroko opisana w źródłach i w większości zidentyfikowana z istniejącymi stanowiskami archeologicznymi. Z łańcucha twierdz jakie broniły południowej granicy i kopalń złota północnej Nubii, największa była twierdza Buhen, która pełniła rolę kwatery głównej. Wiemy dzisiaj również, że twierdza miała także mieszkańców niezwiązanych z armią, a miasto, które otaczały potężne mury, miało nawet własną kanalizację. Wykopaliska przeprowadzone w tym miejscu dały obraz wyjątkowo wysokiego poziomu życia w tej oddalonej setki kilometrów od stolicy placówce.

    Amon (egip. Imn - ukryty; również Amon-Ra/Re, Amoun, Amun, Amen; rzadziej Imen, Ammon, Hammon) - egipski bóg, sprawca niewidzialnego wiatru, urodzaju, płodności. Był uosobieniem niewidzialnych życiodajnych elementów natury: powietrza i wiatru. Powodował, że plony były obfite, zwierzęta się mnożyły, a kobiety rodziły dzieci. Wraz ze swoją małżonką Mut oraz synem Chonsu - bogiem-księżycem - stanowili w Karnaku tebańską triadę. Jego żeńskim odpowiednikiem była Amaunet. Natomiast jako Amon-Kematef wchodził w skład Ogdoady, której kult trwał w Hermopolis Magna. Grecy identyfikowali go ze swoim władcą bogów - Zeusem. Kult Zeusa Amona najpierw rozpowszechnił się w Grecji, a stąd jako Jupiter Amon dotarł do Rzymu.Stare Państwo – okres w dziejach Starożytnego Egiptu obejmujący lata ok. 2675-2170 p.n.e., przypadający na rządy III-VI dynastii.

    Religia[]

    Trumna Deir el-Baszra zawierająca na ścianach bocznych mapę świata podziemnego British Museum
     Osobny artykuł: Religia starożytnego Egiptu.

    Najciekawsze i najbardziej znaczące pozostałości sztuki sepulkralnej okresu Średniego Państwa to prostokątne trumny odnalezione w grobach urzędników prowincjonalnych z Deir el-Bersza. Dają one obraz niezwykłego kunsztu kreślarskiego artystów, którzy ozdobili je napisami hieroglificznymi oraz przedstawieniami symbolicznymi o charakterze eschatologicznym. Są one kopalnią wiedzy dla badaczy religii starożytnego Egiptu, gdyż zawierają liczne zaklęcia mające zapewnić pomyślność zmarłemu na tamtym świecie i ochronić go przed czyhającymi niebezpieczeństwami. Do tej pory odnaleziono ok. 1000 tekstów trumiennych z tamtego okresu.

    Kanon Turyński, Papirus Turyński, Królewska Lista z Turynu – unikatowy papirus, napisany w hieratyce, obecnie znajdujący się w Muzeum Egipskim w Turynie, skąd wywodzi się jego współczesna nazwa.Manethon (Maneton) (III wiek p.n.e.) - zhellenizowany kapłan egipski, znający oprócz greki egipskie tradycje i potrafiący czytać hieroglify. Wykształcenie zdobył prawdopodobnie w Heliopolis lub w Mendes, mieszkał zaś w położonym w delcie Nilu Sebennytos.

    Jednym z ciekawszych wydarzeń o charakterze religijnym w początkach II tysiąclecia p.n.e. wydaje się być kwestia deifikacji faraona Mentuhotepa opisywanego jako syna Hathor. Na przedstawieniach z epoki widoczne są przypisywane mu aspekty boskie jak choćby korona Amona, a jego imię horusowe (Boska jest Biała Korona) oraz znaleziska z Deir El-Bahri wskazują na fakt oddawania mu czci i to na kilkaset lat przed tym, zanim tego typu idee stały się centralnym punktem religii okresu Nowego Państwa. Współczesna nauka przypisuje ten fakt próbom podreperowania reputacji władcy i jego praw do tronu, które w świetle najnowszych badań wydają się mocno wątpliwe.

    Karnak, egip. Ipet-sut - "Najbardziej Dobrane z Miejsc" – miejscowość w Górnym Egipcie na wschodnim brzegu Nilu, 2,5 km na północ od Luksoru. W starożytności miejscowość była częścią Teb, a obecnie postrzegana jest przez wielu jako część Luksoru, jako że obie miejscowości tworzą zwarty zespół miejski.Mastaba (arab. ława) – rodzaj grobowca spotykanego w starożytnym Egipcie, mającego kształt ściętego ostrosłupa na prostokątnym planie.

    Kolejnym przykładem ożywionego życia religijnego była wspomniana już Przepowiednia Neferti, której założyciel XII dynastii faraon Amenemhat I użył do wzmocnienia swoich praw do tronu. Ze względu na charakter opisanych wydarzeń, przez niektórych uznawana za jeden z pierwszych w historii tekstów o charakterze mesjanistycznym.

    Amenemhat III - faraon, władca starożytnego Egiptu z XII dynastii, z okresu Średniego Państwa. Syn Senusereta III i królowej Sebekszedit Neferu. Panował od 1853 roku p.n.e. przez kilka miesięcy z ojcem, później do 1807 roku p.n.e. - samodzielnie, po czym do 1806 roku p.n.e wraz z synem Amenemhatem IV.Pierwszy Okres Przejściowy (ok. 2250 – ok. 2050 p.n.e.) – okres w historii starożytnego Egiptu między istnieniem Starego i Średniego Państwa charakteryzujący się upadkiem silnej, scentralizowanej władzy, wewnętrznymi walkami o panowanie nad całym krajem i niepokojami społecznymi wywołanymi pogorszeniem się sytuacji uboższych warstw społeczeństwa.

    Sztuka[]

    Fragment posągu Amenemheta III. Muzeum Egipskie w Berlinie

    Średnie Państwo to okres klasyczny rozwoju kultury egipskiej, będący odzwierciedleniem równowagi wyrażającej się w harmonijnym rozwoju ekonomicznym (przy równym udziale ośrodków prowincjonalnych). Zdobycze kulturalne tego okresu staną się wzorem do naśladowania, a nawet ideałem kulturowym dla twórców epok późniejszych.

    Ok. 3100 p.n.e. w Górnym Egipcie, odkryto przedmioty o różnorakich motywach (sceny polowań, sceny wojenne, uprawy ról) na paletach z zielonego łupku. Palety te rozmiarami i kształtem przypominały tarcze. Składano je wraz z ozdobnymi maczugami w świątyniach. Dominowała religia bóstw lokalnych, których uważano za władców i panów miast i okolic, w których ich czczono. Poza bogami wierzono w półbogów, czyli geniuszy. Byli oni bardziej związani z życiem codziennym ludzi, lecz nie mieli świątyń i raczej nie brano ich pod uwagę w spekulacjach teologicznych. Geniusze mieli charakter bardziej ludowy. Były to duchy związane z rolnictwem, z narodzinami człowieka. Istniał także kult zwierząt. Święte zwierzęta były po prostu wcieleniami bogów (aspektami bogów). Wierzono, że była w nich obecna jedna z dusz jakiegoś boga. Posągi bóstw umieszczano w świątyniach, przez co stawały się niedostępne dla ogółu. Posągi świętych zwierząt nie znajdowały się w samych świątyniach.Amenemhat II – faraon, władca starożytnego Egiptu z XII dynastii, z okresu Średniego Państwa. Prawdopodobnie panował: wraz z ojcem, Senuseretem I od roku 1914 p.n.e., samodzielnie w latach 1911-1882 p.n.e., a potem wraz z synem, Senuseretem II do 1879 roku p.n.e.

    Ustanowienie silnej władzy królewskiej oraz powrót do zakrojonej na szeroką skalę polityki budowlanej, miał również swoje odbicie w sztuce. Malowidła, rzeźba, zdobnictwo zaczęły ponownie podlegać ściśle określonym kanonom. Najłatwiej zauważyć to na przykładzie sztuki rzeźbiarskiej, której liczne pozostałości najwyraźniej oddają zaistniałe zmiany. Kanon proporcji znacznie uściślono poprzez wrysowanie przedstawianej postaci w siatkę. Szerokość jednej kratki równała się szerokości pięści, długość stopy to trzy kratki, wysokość postaci stojącej to osiemnaście kratek, a siedzącej czternaście. Wprowadzenie siatki znacznie ułatwiało przedstawianie scen. Jeżeli brały w nich udział osoby z różnych grup społecznych, każda z nich posiadała odrębną kratkę. Ułatwiało to zarządzanie polityką budowlaną oraz towarzyszącym jej zdobnictwem. Dzięki ściśle określonym zasadom projekt zdobniczy którego schemat przygotowywano w stolicy, z łatwością podlegał powiększeniu w warsztatach dużo odległych i był zrozumiały nawet dla średnio wprawionych rzemieślników. Jednymi z najlepszych przedstawień tego kanonu są dwie siedzące figury Amenemhata III, o których wspominał już Herodot (Dzieje II.149).

    Drugi Okres Przejściowy – okres w historii starożytnego Egiptu pomiędzy Średnim Państwem a Nowym Państwem, który charakteryzował się ogólną destabilizacją polityczną państwa i rozbiciem dzielnicowym. Nastąpił zmierzch kulturalny. Egipt utracił Nubię, Synaj i Palestynę.Intef III – czwarty władca starożytnego Egiptu z XI dynastii. Był synem Intefa II, a ojcem Mentuhotepa II. Miał dwie żony - Jah i Henite. Relief odkryty nieopodal Gebel el-Silsila przedstawia Intefa wraz z żoną Jah, synem Mentuhotepem oraz Chetim, kanclerzem Intefa.

    Literatura[]

    Rozrost aparatu urzędniczego i pisarskiego przyczynił się do niespotykanego dotąd w historii Egiptu rozwoju form pisarskich. Większość gatunków literackich, począwszy od nauk (porad), poprzez literaturę religijną, profetyczną i przygodową była w tym okresie uprawiana. Po raz pierwszy w historii głównym bohaterem mógł być zwykły śmiertelnik, co było niedopuszczalne w epoce poprzedniej.

    Starożytny Egipt (egip. Kemet, Czarna Ziemia) – wysoko rozwinięta cywilizacja starożytnego Bliskiego Wschodu położona w północno-wschodniej Afryce w dolinie i delcie Nilu (z oazami Pustyni Libijskiej włącznie). W okresie największego rozkwitu (Nowe Państwo) obejmująca swoim zasięgiem także Nubię (Kusz) oraz Punt na południu, Syropalestynę (Retenu) na północnych rubieżach azjatyckich, oraz tereny libijskie na północnym zachodzie.Fajum (arab. الفيوم, w transkrypcji ISO: Al-Fayyūm) – oaza w północnym Egipcie, na Pustyni Libijskiej, w muhafazie Fajum.

    Maksymy Ptahotepa, Wskazówki dla Kagemni, Maksymy Dżedefhora, Przestrogi czy Wskazówki dla Merikare są tekstami o znaczeniu politycznym. Najważniejszym tekstem tego typu pozostawała jednak Kemit (od Kemet Czarnej Ziemi, nazwy Egiptu), która opiewała doskonałość kraju faraonów. Do pism politycznych zaliczyć można również Naukę Amenemheta I i Proroctwo Neferti, które ma zarazem znaczenie profetyczne napisane w początku panowania XII dynastii. Jest to również okres rozkwitu powieści. Opowieść o Sinuhecie czy Opowieść o Rozbitku z czasów Amenemheta III powstały w związku z jak się wydaje licznymi ekspedycjami militarnymi i handlowymi poza granice Egiptu, szczególnie do Nubii.

    XIII dynastia – dynastia władców starożytnego Egiptu, rezydujących, początkowo w Iczi-taui i władających całym krajem, a następnie rezydujących w Tebach, rywalizujących z władcami Ksois z XIV dynastii i władcami Awaris, stanowiącymi dynastie hyksoskie; XV i XVI, konkurujące później z XVII dynastią tebańską, będącą kontynuacją tejże, XIII dynastii. Panowała w latach 1794-1648 p.n.e. (??). Listy królewskie wymieniają ponad 50 władców tej dynastii, a kolejność i lata ich panowania stanowią, nieprzerwanie, temat dyskusji.Hathor (Het-heret, Het-Heru – egip. Pałac/Dom Horusa) – egipska bogini nieba, uosobienie Wielkiej Macierzy, a także patronka nekropolii tebańskiej. Pierwotnie stanowiła personifikację pałacu faraona (stąd jej imię; podobnie Izyda była personifikacją tronu) Z czasem stała się bóstwem miłości, radości, uciech, muzyki i tańca, a także opiekunką kobiet. Nosiła przydomki "Oka Horusa", "Złotej Bogini", "Bogini Niebios", "Pani Czerwonej Góry" i "Turkusowej Pani". Grecy identyfikowali ją z Afrodytą, a Rzymianie z Wenus.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Snofru lub Snefru (egip. Ten-który-czyni-pięknym/doskonałym, gr. Soris) – władca starożytnego Egiptu (wówczas nieznane było jeszcze określenie faraon, które zostało wprowadzone dopiero w XVI wieku p.n.e.), założyciel IV dynastii w okresie Starego Państwa.
    XII dynastia – dynastia władców starożytnego Egiptu, rezydujących, początkowo w Tebach, następnie w Iczi-taui. Dynastia panowała w latach 1976-1794 p.n.e.
    Amenemhat IV - faraon, władca starożytnego Egiptu z XII dynastii, z okresu Średniego Państwa. Syn Amenemhata III. Panował od 1807 roku p.n.e. przez kilka miesięcy z ojcem, później od 1806-1798 roku p.n.e. - samodzielnie. Lub też, według innych ocen, panował tylko wspólnie ze swym ojcem. Ostatni męski władca Średniego Państwa. Według współczesnych mu inskrypcji nie rządził samodzielnie. Współrządził ze swym ojcem Amenemhatem III i, być może, nie doczekał samodzielnych rządów, umierając przedwcześnie, przekazując władzę w ręce swej siostry Neferusobek. Prawdopodobnie został pochowany w piramidzie w Mazghuna, około pięć kilometrów na południe od Dahszur. Budowla ta obecnie znajduje się w całkowitej ruinie.
    Senuseret I (Sesostris, Sezostris) – faraon, władca starożytnego Egiptu z XII dynastii, z czasów Średniego Państwa. Prawdopodobnie panował, wraz ze swym ojcem od 1956 p.n.e., samodzielnie w latach 1947-1914 p.n.e. i wraz ze swym synem - Amenamhatem II - do 1911 p.n.e.
    Ozyrys - (egip. Isir lub Iszir) w mitologii egipskiej bóg śmierci i odrodzonego życia, Wielki Sędzia zmarłych. Syn bogini Nut i boga Geba, brat Seta, Izydy i Neftydy. Poślubił Izydę, był władcą ziemi, podziemi i krainy umarłych (Pola Jaru). Miał dwóch synów: Anubisa z Neftydą i Horusa z Izydą.
    Mentuhotep II – faraon – władca starożytnego Egiptu, z XI dynastii tebańskiej. Panował w latach 2046-1995 p.n.e. lub 2061-2010 p.n.e. Syn Intefa III i królowej Jah. Według Kanonu Turyńskiego panował pięćdziesiąt jeden lat. Dokonał zjednoczenia Górnego i Dolnego Egiptu, czym zapoczątkował okres w dziejach Egiptu, zwany Średnim Państwem. Uważany za jednego z największych faraonów.
    Kusz – starożytna kraina położona na południe od II katarakty Nilu (obecnie północny Sudan). Podbita w XVI-XIV wieku p.n.e. przez Egipt (czasy XVIII dynastii) uległa częściowo kulturze egipskiej. W I tysiącleciu p.n.e. samodzielne królestwo ze stolicą w Napacie, następnie (od III wiek p.n.e.) w Meroe. W Starym Testamencie określenie dla Nubii

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.039 sek.