• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Łodzia - herb szlachecki

    Przeczytaj także...
    Śmigiel (niem. Schmiegel) – miasto w województwie wielkopolskim, w powiecie kościańskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Śmigiel. Nazywane jest miastem wiatraków ze względu na dawne tradycje młynarskie oraz sprzyjające warunki, dzięki którym, zgodnie z legendą, niegdyś w Śmiglu stało niemal 100 wiatraków.Bnińscy – znana wielkopolska rodzina magnacka pochodząca z Bnina pod Poznaniem (komesowie na Bninie), pieczętująca się herbem Łodzia. W Samostrzelu zachował się pałac rodziny Bnińskich. Otrzymali pruski tytuł hrabiowski w XIX wieku.
    Znajdziesz tu listę herbów. Jeśli poszukujesz informacji ogólnych o herbie szlacheckim zobacz artykuł herb szlachecki.
    herb Łodzia
    herb Łodzia w Encyklopedii Orgelbranda
    Herb Bnińskich – Łodzia, pałac w Gułtowach

    Łodzia (Lodzic, Łodzic, Navis, Nawa) – herb szlachecki pochodzący z Anglii.

    Opis herbu[]

  • W polu czerwonym łódź złota. Klejnot godło na ogonie pawim.
  • Anegdota do Herbu: Czerwień na Tarczy i Łódź "My pływamy w krwi naszych wrogów"
  • Odmiany:
  • krzyż na środku łodzi, nad tarczą pastorał prawo-ukośnie;
  • pole w szachownicę ukośnie szrafirowaną, w niej łódź.
  • Najwcześniejsze wzmianki[]

    Herb z X wieku. Wizerunek pieczętny z 1313 roku (wojewoda kaliski Wojciech). Zapis 1411. W wyniku unii horodelskiej w 1413 przeniesiony na Litwę.

    Klejnot, cymer (łac. clenodium, staropol. z niem. (Helm-)Kleinod) – zwieńczenie hełmu łączące się z nim za pośrednictwem korony rangowej lub przepaski, z której rozwijały się labry.Litwa, Republika Litewska (lit. Lietuva, Lietuvos Respublika) – państwo w Europie, jeden z krajów bałtyckich, członek Unii Europejskiej i NATO; graniczy od zachodu z Rosją (obwodem kaliningradzkim), od południowego zachodu z Polską, od wschodu z Białorusią, od północy z Łotwą.

    Herbowni[]

    Babolicki, Babonaubek, Bandlewski, Baranowski, Barański, Baszkowski, Baubonalik, Baubonaubek, Będlewski, Bieczyński, Bieniecki, Biliński-Taras, Bilewicz, Billewicz, Bniński, Bobiatyński, Bobolecki, Bolewski, Borzychowski, Borzykowski, Borzyskowski, Brocki, Brodnicki, Brodzki, Byliński, Chrząstowski, Chwiłowicz, Czałczyński, Czarnecki, Czarniecki, Czerwiakowski, Czołczyński, Dachowski, Dobratycki, Florkowski, Glasser, Głembocki, Gorayski, Gowarzewski, Górka, Górski, Gurski, Herman, Iłowiecki, Iwanowski, Iwiński, Jałowiecki, Katlewski, Ketnarski, Kicharski, Klimenko, Klukowski, Kłodzianowski, Kobyliński, Kokorzyński, Komornicki, Konarzewski, Kopaszewski, Korytowski, Kossowski, Kotek, Kotka, Kreczkowski, Krzecki, Krzeczkowski, Krzeszyński, Krzęcki, Księski, Kunowski, Kurnatowski, Lachowicki (Lachowiecki), Lachowicz, Lachowski, Lebecki, Lebiedzki, Ledziński, Ludomski, Ludowicz, Łabęcki, Łabiński, Łodzia, Łodzki, Łotocki, Łódzki, Łudzki, Łutkiewicz, Maniecki, Michalski, Miczucha, Mienych, Moszczeński, Moszczyński, Moszyński, Mościński, Mulinowicz, Muszyński, Naramowski, Nieziołyński, Niziołyński, Nojewski, Opaleński, Opaliński, Ordęga, Osipowicz, Osipowski, Osypowski, Oszypowski, Ożepowski, Paliński, Pęperzyński, Podwodowski, Pokorszyński, Pokorzyński, Pokoszyński, Poniński, Powilewicz, Powodowski, Przekora, Puzik, Puzyk, Rabieński, Rabiński, Radzewski, Rąbiński, Reczyczanin, Rogaliński, Rostkiewicz, Rostkowicz, Roszkiewicz, Roszkowski, Sabkowski, Sapkowski, Sierosławski, Skwarski [ z trzema pochodniami ], Słabiej, Słabkowski, Słapkowski, Służowski, Smogorzewski, Stabkowski, Starczynowski, Starkowiecki, Starkowski, Starowolski, Statkiewicz, Sulkowski, Sułkowski, Szczotkowski, Szkałowski, Szmigielski, Szołdrski, Śmigielski, Świerczewski, Świrczewski, Taczalski, Taras, Tłocki, Tłoski, Tomczak, Tomicki, Trocki, Troski, Tumicki, Węgierski, Wojczik, Wojszek, Wójsik, Wyganowski, Zabiński, Zdziechowski, Zdzychowski, Zgórski, Zgurski

    Herb szlachecki – charakterystyczny znak rodowy ustalony według określonych reguł heraldycznych. W założeniu jest znakiem niepowtarzalnym, jednak może się nim posługiwać – w heraldyce polskiej – wiele rodów tzw. herbownych, tworzących w konsekwencji charakterystyczny dla polskiej heraldyki ród herbowy, grupujący rodziny czasem ze sobą wcale niespokrewnione. Wynika to m.in. z historii kształtowania się w Polsce stanu szlacheckiego, zachowującego tradycję przynależności do dawnych wielkich rodów lub klanów, także z praktyki przyjmowania jednego herbu przez rodziny niespokrewnione, ale służące w jednej chorągwi, a także w pewnym stopniu z prawnej możliwości tzw. adopcji herbowej osoby nobilitowanej przez jej szlacheckiego patrona należącego do genealogicznej linii danego rodu herbowego. Tylko polskim zwyczajem jest fakt, że różne rodziny szlacheckie mogą pieczętować się takim samym herbem. Rodziny te nawet nie są lub nie muszą być ze sobą skoligacone. Gdzie indziej herb jest własnością tylko jednej rodziny i tylko dla niej jest jej godłem, pieczęcią i znakiem. Dlatego zmiana koloru tła lub inności tego samego wizerunku powoduje powstanie innego herbu, jednak w Polsce jest to tylko inna odmiana herbu już istniejącego. Wywodzi się to z polskiego średniowiecznego systemu prowadzenia wojen i bitew, zwanego systemem chorągwi. Tym samym rycerze jednej chorągwi zwykle używali jej godła i nosili takie same herby. Stąd wiele rodzin szlacheckich w Polsce ma podobne lub identyczne herby. Często towarzyszyła temu formalna odmiana herbu. Praktyka ta została z czasem zakazana. W innych krajach europejskich dany herb przysługuje tylko jednej rodzinie. Choć znane są też sytuacje, gdy grupa rodzin noszących różne nazwiska odmiejscowe od różnych włości, ale wspólnego pochodzenia, nosi herby identyczne lub podobne, jak w Polsce. W średniowieczu wymagane było nawet wyróżnianie herbów poszczególnych członków rodziny, przez dodawanie specjalnych oznaczeń, bordiur itp. Ten zwyczaj przetrwał w heraldyce brytyjskiej. Charakterystycznym przykładem jest tu herb Księcia Walii, różniący się od herbu królewskiego nałożonym na tarczę kołnierzem turniejowym. W Polsce takie odróżnianie herbów osobistych było stosowane u zarania naszej heraldyki, przyczyniając się m.in. do powstawania odmian herbowych.Czarnieccy herbu Łodzia – rodzina szlachecka Czarnieckich lub Czarneckich wywodząca się ze wsi Czarnca w Małopolsce . Początki rodu sięgają XIV wieku .

    Zobacz też[]

  • lista herbów
  • Linki zewnętrzne[]

  • Herb w serwisie Genealogia dynastyczna



  • w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Rąbińscy – wielkopolska rodzina szlachecka, pochodząca z Rąbinia pod Śremem, pieczętująca się herbem Łodzia. Ród ten należał do dużych właścicieli ziemskich; w skład ich majątku poza samym Rąbiniem wchodziły również inne wsie, między innymi Lubiatowo oraz Drzęczewo.
    Górkowie herbu Łodzia – inaczej panowie z Górki, możnowładczy ród wielkopolski silnie związany z Kórnikiem, Bninem, Poznaniem i Swarzędzem.
    S. Orgelbranda Encyklopedja Powszechna (pisownia oryginalna) – trzecia i ostatnia spośród encyklopedii wydanych przez firmę Samuela Orgelbranda. Osiemnastotomowe ilustrowane dzieło wydane zostało w Warszawie już po śmierci założyciela firmy przez jego synów (w Wydawnictwie Towarzystwa Akcyjnego Odlewni Czcionek i Drukarni S. Orgelbranda Synów). Składa się z 16 tomów podstawowych wydanych w latach 1898-1904 (w tomie szesnastym zawarty jest Suplement) oraz dwóch tomów drugiego suplementu (w 1911 Suplement II cz.1 zawierający hasła od A do J, a w 1912 Suplement II cz.2 zawierający pozostałe hasła - od K do Ż - oraz uzupełnienia). Ponadto w tomie I, wydanym w 1898, zamieszczone były na końcu "dopełnienia" (informacje uzupełniające do dwóch haseł) oraz errata bieżącego tomu. W żadnym z następnych tomów takich uzupełnień ani errat nie drukowano.
    Ponińscy – magnacki ród herbu Łodzia, wywodzący się z Wielkopolski. Od 1773 członkowie jednej z linii rodu byli uprawnieni do noszenia tytułu książęcego.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.029 sek.