• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ł

    Przeczytaj także...
    Spółgłoska półotwarta boczna dziąsłowa welaryzowana – rodzaj dźwięku spółgłoskowego, występującego w niektórych językach naturalnych. W Polsce podobna spółgłoska półotwarta boczna zębowa welaryzowana jest potocznie nazywana ł aktorskim, scenicznym, szlacheckim lub kresowym.Język dolnołużycki (dolnoserbska rěc, dolnoserbšćina) – jeden z dwóch języków łużyckich, którym posługują się Dolnołużyczanie na niewielkim obszarze wokół Chociebuża we wschodniej części Niemiec.
    ISO/IEC 8859 – zestaw standardów służących do kodowania znaków za pomocą 8 bitów. Standardy te zostały utworzone przez European Computer Manufacturers Association w połowie lat osiemdziesiątych, po czym zostały uznane przez Międzynarodową Organizacją Normalizacyjną.
    Ł ł
    Litera Ł jako nieoficjalny kod samochodowy Łużyc

    Ł (przekreślone L, L z kreską ukośną) – szesnasta litera polskiego alfabetu. Występuje także w kilku alfabetach języków słowiańskich (w kaszubskim, dolnołużyckim, górnołużyckim i w białoruskiej i ukraińskiej łacinkach) oraz w języku weneckim, wilamowickim i języku Nawahów. Oznacza spółgłoskę [ɫ] lub [w] w językach słowiańskich i [ɬ] w językach indiańskich.

    Alfabet (nazwa pochodzi od starogreckich nazw pierwszych liter alfabetu: alfa i beta) – najpopularniejszy system zapisywania mowy. Terminu używany w trzech głównych, powiązanych ze sobą i niekiedy mylonych znaczeniach, co jest źródłem licznych nieporozumień w dziedzinie historii i teorii pisma, oraz w jednym znaczeniu pochodnym. Piąty sens obejmuje użycie niepoprawne, czyli nazywanie "alfabetami" systemów nie będących nimi (pseudoalfabetów).Język nawaho (nazwa własna: Diné bizaad) – język z południowej gałęzi języków atapaskańskich, używany przez ponad 100 tysięcy Nawahów, głównie w amerykańskich stanach Arizona, Nowy Meksyk, Utah i Kolorado.

    Pierwsze rozróżnienie ortograficzne l i ł pojawiło się w traktacie Jakuba Parkoszowica z roku 1440: dla „l” zaproponował literę przypominającą , dla ł literę l z kreską biegnącą ku górze, w lewo. Obecną ortografię wprowadził Stanisław Zaborowski w wydanej w Krakowie w latach 1514-1515 książce „Orthographia seu modus recte scribendi et legendi Polonicum idioma quam utilissimus”. Uważany jest także za ojca litery ż.

    Litera – znak graficzny charakterystyczny dla pism fonetycznych. Może wyrażać pojedynczą głoskę, sylabę lub wchodzić w skład innych połączeń - np. dwuznaków. W języku francuskim zestaw nawet pięciu liter może oznaczać jedną głoskę.Stanisław Zaborowski (ur. prawdopodobnie w II połowie XV wieku w województwie sieradzkim, zm. w listopadzie lub grudniu 1529) – prawnik, gramatyk iautor pierwszego drukowanego traktatu po łacinie o polskiej ortografii (około roku 1513).
    Wymowa litery Ł

    Kodowanie[]

    W unikodzie litera Ł ma następujące kodowanie:

  • wielka litera Ł: U+0141
  • mała litera ł: U+0142
  • W ISO 8859 Ł jest włączona w systemy kodowania Latin-2, Latin-7 (Baltic Rim) oraz Latin-10 (South-Eastern European).

    W TeXu Ł zapisuje się następująco:

    Ż jest trzydziestą drugą, a zarazem ostatnią literą alfabetu polskiego, gdzie może się pojawić również pod postacią Ƶ.ISO 8859-2 lub bardziej formalnie ISO/IEC 8859-2, również znane jako Latin-2, bądź "środkowo–" i "wschodnioeuropejskie", jest drugą częścią standardu kodowania znaków zdefiniowanego przez organizację ISO. Składa się ze 191 znaków łacińskiego pisma, z czego każdy jest zapisywany przy pomocy ośmiu bitów. Na jego podstawie została utworzona Polska Norma (PN-93/T-42118) opisująca kodowanie polskich znaków diakrytycznych w kodach 8 bitowych.
  • wielka litera Ł: \L
  • mała litera ł: \l
  • Wymowa[]

    Rozpowszechniona obecnie wymowa Ł to Ł wałczące, wymawiane jak U w takich wyrazach jak "auto". Zanika wymowa przedwojenna Ł kresowego, scenicznego.

    Przypisy

    1. Robert Bringhurst: Elementarz stylu w typografii. Wyd. II. Kraków: D2D.PL, 2008, s. 347. ISBN 978-83-927308-0-4.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Jakub Parkoszowic inne formy nazwiska: Jakub Parkosz, Jakub Parkosz z Żórawicy, Jacobus Parcossi, Parkosch de Żorawicze, Parkossius, (ur. ? w Żurawicy, zm. ok. 1455) – szlachcic herbu Godzięba, polski językoznawca, gramatyk i autor pierwszego traktatu o ortografii polskiej z ok. 1440 r., profesor i rektor Akademii Krakowskiej, kanonik krakowski. Należał do grona najważniejszych przedstawicieli polskiego środowiska intelektualnego wieku XV.
    Język górnołużycki – jeden z dwóch języków łużyckich, którym posługują się Serbołużyczanie na niewielkim obszarze wokół Budziszyna we wschodniej części Niemiec.
    Unicode – komputerowy zestaw znaków mający w zamierzeniu obejmować wszystkie pisma używane na świecie. Definiują go dwa standardy – Unicode oraz ISO 10646. Znaki obu standardów są identyczne. Standardy te różnią się w drobnych kwestiach, m.in. Unicode określa sposób składu.
    Etnolekt wilamowski, także wilamowicki, nazywany też wymysiöeryś – etnolekt (dialekt/język) z grupy zachodniej języków germańskich, którym posługują się mieszkańcy Wilamowic koło Bielska-Białej. Na początku XXI wieku niemal wymarły, posługuje się nim prawdopodobnie około 50 osób. Nazwa języka pochodzi od nazwy Wilamowic w tym języku – Wymysoü.
    ISO 8859-16 (ISO/IEC 8859-16:2001), także znane jako Latin-10, bądź „Południowo-wschodnioeuropejskie” jest ośmiobitowym kodowaniem znaków, będącym częścią standardu ISO 8859. Zestaw ten został zaprojektowany by pokryć języki: albański, chorwacki, fiński, francuski, irlandzki (nowa ortografia), niemiecki, polski, rumuński, słoweński, węgierski oraz włoski. Kodowanie to różni się od innych z rodziny ISO 8859 tym, że praktycznie pozbawiono go symboli, by zawrzeć w nim jak najwięcej liter.
    Spółgłoska półotwarta wargowo-miękkopodniebienna to rodzaj dźwięku spółgłoskowego, reprezentowany w transkrypcji fonetycznej IPA i X-SAMPA symbolem [w] (w slawistycznym alfabecie fonetycznym symbolem [u̯ ]). Głoska ta jest niesylabicznym odpowiednikiem samogłoski [u].
    Języki słowiańskie – grupa języków w obrębie podrodziny bałtosłowiańskiej rodziny języków indoeuropejskich. Pochodzą od języka prasłowiańskiego, który rozpadł się na dialekty regionalne w wyniku wielkiej ekspansji Słowian w pierwszej połowie I tysiąclecia n.e. Używanie języków słowiańskich jest najwyraźniejszym wyznacznikiem przynależności do ludów słowiańskich, które prócz języków łączy kultura i pochodzenie.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.035 sek.