• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Á



    Podstrony: [1] 2 [3]
    Przeczytaj także...
    Język słowacki (słow. slovenský jazyk, też slovenčina) należy do zachodniosłowiańskiej grupy językowej. Językiem tym posługuje się ponad 6 mln osób – przede wszystkim na Słowacji i w należącej do Serbii Wojwodinie, gdzie jest jednym z języków urzędowych. Używają go także Słowacy mieszkający w Polsce, Rumunii, na Węgrzech, w USA i Kanadzie. W Polsce język słowacki mógł być zdawany na maturze jako jeden z języków nowożytnych.Wojciech Kętrzyński, Adalbert von Winkler (ur. 11 lipca 1838 w Lecu (obecnie Giżycko), zm. 15 stycznia 1918 we Lwowie) – polski historyk, wieloletni dyrektor Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Lwowie, ojciec Stanisława Kętrzyńskiego.
    Kształt i pochodzenie[]
    Litera á w czcionce Arial i Times New Roman.

    Litera związana jest z å używaną w języku duńskim, norweskim i szwedzkim. Akcent został dodany dla wskazania długość samogłoski w około 1200-1250. Alternatywnie, również był zapisany pod postacią dwuznaku aa. Później nastąpiła zamiana w języku islandzkim i farerskim z dyftongu.

    Alfabet węgierski – alfabet oparty na alfabecie łacińskim, służący do zapisu języka węgierskiego. Składa się z następujących liter, dwuznaków i jednego trigrafu:Język islandzki (isl. íslenska) - język z grupy języków nordyckich, którym posługują się mieszkańcy Islandii. Posługuje się nim około 320 tys. osób., głównie Islandczycy w kraju i na emigracji. Zapisywany jest alfabetem łacińskim.

    Zastosowanie[]

    Litera występuje w alfabetach języka farerskiego, węgierskiego, czeskiego, słowackiego, islandzkiego i w saanicz oraz w języku irlandzkim, oksytańskim, portugalskim, hiszpańskim, gaelickim szkockim i wietnamskim, sikisika, arin, quenya i angielskim oraz w transkrypcji standardowego języka mandaryńskiego. Kiedyś używane w języku polskim.

    Standardowy język mandaryński, nazywany często językiem mandaryńskim lub standardowym językiem chińskim jest oficjalnym standardem mówionego języka chińskiego, używanym jako język urzędowy w Chińskiej Republice Ludowej, Republice Chińskiej, jednym z czterech oficjalnych języków Singapuru, a także jednym z sześciu oficjalnych języków Organizacji Narodów Zjednoczonych. Faktycznie jest tylko jednym z języków mandaryńskich. Oparty jest na dialekcie pekińskim, ale nie jest z nim tożsamy. W poszczególnych państwach język ten nosi różne nazwy: w ChRL jest nazywany putonghua (chin. trad. 普通話, chin. upr. 普通话, pinyin: pǔtōnghuà – "mowa powszechna"), na Tajwanie – guoyu (chin. trad. 國語, uproszcz. 国语, pinyin: guóyǔ – "język państwowy"), w Singapurze – huayu (chiń. trad. 標準華語, uproszcz. 标准华语, biāozhǔn huáyǔ – "język chiński").Język – ukształtowany społecznie system budowania wypowiedzi, używany w procesie komunikacji interpersonalnej. Na język składają się dwa elementy:

    Język farerski[]

    Á w języku farerski jest drugą literą alfabetu i reprezentuje /ɔ/ lub /ɔaː/.

    Język węgierski, czeski i słowacki[]

    Á w alfabecie węgierskim, czeskim, słowackim następuje po a i reprezentuje /aː/.

    Język islandzki[]

    Á w języku islandzkim jest drugą literą alfabetu irlandzkiego i reprezentuje /au̯/.

    Język irlandzki[]

    W języku irlandzkim a z akutem jest wymawiane /ɑː/ i pojawia się w takich słów jak slán co znaczy bezpieczny.

    Alfabet łaciński, łacinka, alfabet rzymski – alfabet, system znaków służących do zapisu większości języków europejskich oraz wielu innych. Jest najbardziej rozpowszechnionym alfabetem na świecie – posługuje się nim ok. 35% ludzkości. Wywodzi się z systemu służącego do zapisu łaciny.Dolar (dollar) to waluta wielu krajów świata. Dzieli się na 100 centów. Nazwa dolara - podobnie jak nazwa waluty Słowenii sprzed 1 stycznia 2007 - tolar, pochodzi od dawnej srebrnej monety – talara. Dolar został oficjalną jednostką monetarną USA w 1785 roku. Jednak zarówno samo słowo angielskie, jak i pieniądze o takiej nazwie istniały już wcześniej.

    Język wietnamski[]

    W alfabecie wietnamskim kreskowane a jest tonem sắc (wysoki-opadający ton) litery a.

    Język portugalski[]

    W języku portugalskim, a z akutem przypisywana jest samogłosce otwartej przedniej niezaokrąglonej /a/. Nie występuje w alfabecie.

    Język gaelicki szkocki[]

    Á było kiedyś używane w języku gaelicki, ale zostało w dużej mierze zastąpione przez literę a. Nadal występuje w niektórych słowach lecz nie występuje w alfabecie.

    Język polski[]

    Kreskowane a występowało w języku polskim jako samogłoska przejściowa między o i a, zanikała już na początku XVIII wieku. Jak podaje Wojciech Kętrzyński („Z księgi pieśni człowieka niemczonego”, ISBN 8370020313), zanikło w języku polskim już na początku XVIII wieku, podczas gdy w Prusach Książęcych wśród Mazurów używane było do początku wieku XIX. W drukowanym w latach trzydziestych XVII wieku V tomie zbioru praw Volumina Legum á było wciąż używane, jak np. w nazwisku Joachima Dominika Plewaki. W alfabecie średniopolskim występowała na drugim miejscu.

    Alfabet (nazwa pochodzi od starogreckich nazw pierwszych liter alfabetu: alfa i beta) – najpopularniejszy system zapisywania mowy. Terminu używany w trzech głównych, powiązanych ze sobą i niekiedy mylonych znaczeniach, co jest źródłem licznych nieporozumień w dziedzinie historii i teorii pisma, oraz w jednym znaczeniu pochodnym. Piąty sens obejmuje użycie niepoprawne, czyli nazywanie "alfabetami" systemów nie będących nimi (pseudoalfabetów).Å (a z kółkiem) – litera alfabetu duńskiego, norweskiego, szwedzkiego, z języków nieskandynawskich używają jej język waloński, północnofryzyjski, istrorumuński, języki lapońskie i czamorro. W językach skandynawskich kółka nad å nie uważa się za znak diakrytyczny, a literę postrzega się jako ligaturę złożoną z a i o.

    Język saanicz[]

    W języku saanicz litery a i a z akutem (á) odpowiadają samogłosce półprzymkniętej przedniej niezaokrąglonej ([e]).

    Transkrybcja standardowego języka mandaryńskiego[]

    W transkrypcji hanyu pinyin standardowego języka mandaryńskiej litera á jest tonem yángpíng (阳平, wznoszący ton) litery a.

    Quenya[]

    W łacińskim zapisie języka quenya wymawiane jest /a:/. Pełni role partykuły wprowadzając tryb rozkazujący poprzez dodanie litery á przed bezokolicznikiem np. w słowie á lelya! które oznacza idź!.

    Język szwedzki (szw. svenska språket, svenska) – język północnogermański wschodni (wschodnioskandynawski), używany głównie w Szwecji i częściach Finlandii, przez ok. 9 mln ludzi. W Finlandii język szwedzki jest, obok fińskiego, językiem urzędowym, z uwagi na 5% szwedzkojęzycznych obywateli Finlandii zamieszkałych głównie na wybrzeżach tego kraju. Szwedzki jest dość dobrze zrozumiały dla Norwegów i w mniejszym stopniu także dla Duńczyków. Język standardowy w Szwecji, tzw. rikssvenska (szwedzki państwowy) oparty jest na dialektach regionu sztokholmskiego.Litera – znak graficzny charakterystyczny dla pism fonetycznych. Może wyrażać pojedynczą głoskę, sylabę lub wchodzić w skład innych połączeń - np. dwuznaków. W języku francuskim zestaw nawet pięciu liter może oznaczać jedną głoskę.

    Język angielski[]

    Czasem jest też używane w języku angielskim z powodów zostania pomyloną z literą à np w wyrażeniu 5 apples á $1, które jest powszechnie zapisywane 5 apples à $1 co oznacza 5 jabłek za 1 dolara.

    Podstrony: [1] 2 [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Hanyu pinyin – oficjalna transkrypcja standardowego języka mandaryńskiego (putonghua) – urzędowego języka Chin – na alfabet łaciński.
    Times New Roman – czcionka kroju szeryfowego zlecona do wykonania przez londyński magazyn The Times w roku 1931 i zaprojektowana przez Stanleya Morisona. Po raz pierwszy została użyta przez firmę Monotype w 1932. Ze względu na jego wszechobecność krój Times New Roman poddawany był modyfikacjom zarówno przed jak i po rozpoczęciu epoki cyfrowej. Jednym z widocznych przykładów jest Georgia, mająca bardzo podobny krój do Times New Roman. Jest to jeden z najbardziej udanych i wszechobecnych krojów w historii.
    Język farerski – język z grupy skandynawskiej języków germańskich. Posługuje się nim około 48 tys. mieszkańców Wysp Owczych (Farerów) i 25 tys. mieszkańców Danii; łącznie ok. 80 tys. osób. Język farerski najbliższy jest językom norweskim (odmianie norw. - nynorsk) i islandzkiemu.
    Volumina Legum (łac. Volumina Legum. Leges, statua, constitutiones et privilegia Regni Poloniae, Magni Ducatus Lithuaniae. Omniumque provinciarum annexarum, a commitiis visliciae anno 1347 celebratis usque ad ultima regni comitia - Prawa, konstytucye y przywileie Królestwa Polskiego, Wielkiego Xięstwa Litewskiego y wszystkich prowincyi należących na walnych seymiech koronnych od seymu wiślickiego roku pańskiego 1347 aż do ostatniego seymu) – pierwszy polski zbiór prawa stanowionego, zawierający zapis wszystkich przywilejów królewskich i konstytucji sejmowych od roku 1347 do 1793 (obrady sejmu grodzieńskiego).
    Język duński (duń. dansk, det danske sprog) - język z grupy skandynawskiej języków germańskich. Posługuje się nim około 5,2 mln mówiących, głównie w Danii i Szlezwiku-Holsztynie w północnych Niemczech (ok. 50 tys. osób). Duński w charakterze języka urzędowego używany jest w Danii a także na Wyspach Owczych. W Islandii, która aż do 1944 r. była posiadłością Danii, duński jest nauczany jako jeden z głównych języków obcych, obok angielskiego, norweskiego i szwedzkiego.
    Arial - jeden z najbardziej powszechnych krojów pisma używanych przy druku. Jest to krój proporcjonalny, jednoelementowy, bezszeryfowy. Stanowi odpowiednik Helvetiki zaprojektowany przez firmę Monotype. Mimo posiadania tych samych metryk co Helvetica, Arial pochodzi od Monotype Grotesque i jest w zauważalnie innym stylu.
    Język saanicz (nazwa własna Sənčaθən lub SENĆOŦEN) - język z rodziny salisz używany przez ludność tubylczą na półwyspie Olympis w amerykańskim stanie Waszyngton. Od 1978 roku posiada system pisma, stworzony przez lingwistę Dave Elliota. Alfabet ten jest szczególny, ponieważ używa jedynie dużych liter alfabetu łacińskiego, z wyjątkiem małego s, oznaczającego sufiks dzierżawczy trzeciej osoby liczby pojedynczej.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.021 sek.